บทที่ 89 เส้นทางผลไม้ระดับพรีเมียม

"ท่านผู้อำนวยการสือ เป็นยังไง ขนของได้หรือยัง"

"เถ้าแก่หลิว ท่านเฉินของเราเดี๋ยวก็ถึงแล้วค่ะ"

"งั้นพวกเราขนของก่อนเลยแล้วกัน"

"เถ้าแก่หลิว อย่าเพิ่งรีบค่ะ"

"จะไม่รีบได้ยังไง คุณไม่รีบ แต่พวกเรารีบนะ"

"ท่านเฉินของเราบอกว่าราคาส่งต้อง 5 เหมาค่ะ"

"หา"

เถ้าแก่หลิวชะงัก "ท่านผู้อำนวยการสือ 5 เหมา ทำไมพวกคุณไม่ไปปล้นเลยล่ะ"

"เถ้าแก่หลิว ดิฉันก็ทำงานให้คนอื่นเหมือนกัน ท่านเฉินของเราบอกราคานี้ ดิฉันจะมีวิธีอะไรได้ล่ะคะ"

"ท่านเฉินของพวกคุณบ้าไปแล้วมั้ง ได้ ได้ ได้ ผมจะรอเขาจริง ๆ นั่นแหละ"

เถ้าแก่หลิวถูกทำเอาโมโห

เขารับส้มสะดือมาก็ไม่เคยรับที่ราคา 5 เหมาสักครั้ง

ถ้าเป็น 5 เหมา พอลากไปต่างถิ่น อย่างน้อยต้องขายให้ได้ 1 หยวนถึงจะมีกำไร

ถึง 1 หยวนจะไม่ใช่ว่าขายไม่ได้ แต่ปัญหาคือราคาส่งพุ่งขึ้นมามากขนาดนี้ทีเดียว เกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา เขาต้องขาดทุนจนหมดตัวแน่

ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินอวี่ก็มาถึงโกดังในนิคมอุตสาหกรรม

"เธอคือท่านเฉินที่ผู้อำนวยการสือพูดถึงเหรอ"

"ถ้าไม่มีคนแซ่เฉินคนอื่นอยู่ ก็น่าจะเป็นผมนี่แหละครับ"

"ท่านผู้อำนวยการสือ คุณไม่ได้หลอกผมใช่ไหม"

ผู้อำนวยการสือพยักหน้าอย่างจริงจัง

"ก็ได้ ท่านเฉิน เรามาเข้าเรื่องตรง ๆ เลยดีกว่า ส้มสะดือ 5 เหมานี่ ในจีนจะไปหาที่ไหนกัน"

"เถ้าแก่หลิว ส้มสะดือซิ่นเฟิงน่ะ มันมีคุณภาพระดับนั้นจริง ๆ ครับ"

"อย่ามาไม้นี้เลย ราคาต้นทุนของพวกคุณก็แค่แปดเก้าเฟิน มากสุดก็ 1 เหมา ตอนนี้ขายให้พวกเรา 2 เหมา พวกคุณก็ได้กำไรมากแล้ว"

"จะพูดแบบนั้นไม่ได้ครับ ถ้าขาย 2 เหมา ผมเอาต้นทุนคืนมายังไม่ได้เลย"

"คืนไม่ได้ยังไง"

"พวกคุณจะมีต้นทุนอะไรอีก มากสุดก็ค่าเก็บเกี่ยวไม่ใช่เหรอ"

"ค่าเก็บเกี่ยวจะนับเป็นต้นทุนอะไรครับ ต้นทุนของผมทุ่มไปกับโฆษณาต่างหาก"

"โฆษณา โฆษณาอะไร"

"หรือว่าพวกคุณไม่ได้ดูข่าวแล้วรู้ว่าส้มสะดือซิ่นเฟิงกำลังจะดัง ถึงได้มาซิ่นเฟิงกันเหรอครับ"

"ไม่จริงน่า"

พอพูดแบบนี้ เถ้าแก่หลิวก็เริ่มไม่กล้าเชื่อ "ข่าวบนเน็ตเป็นเธอปั่นขึ้นมาเหรอ"

"ไม่งั้นจะเป็นใครล่ะครับ"

เฉินอวี่พูดต่อว่า "โลกนี้จะมีความดังที่เกิดขึ้นมาลอย ๆ ได้ที่ไหน เพื่อส้มสะดือซิ่นเฟิง แค่ค่าโปรโมตบนเน็ตอย่างเดียวผมก็ทุ่มไปหลายพันหมื่นแล้ว เถ้าแก่หลิว ท่านว่าถ้าคิดต้นทุนการโปรโมตเข้าไปด้วย ผมคิดราคาส่งท่าน 5 เหมามันแพงไหมครับ"

"ผมขอปรึกษาเพื่อนก่อน"

คุยมาถึงตรงนี้ เถ้าแก่หลิวไม่ได้พูดต่อ แต่เดินไปอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดเบา ๆ กับเพื่อนหลายคนของตัวเอง

"ผมเข้าใจแล้วล่ะ มิน่าล่ะส้มสะดือซิ่นเฟิงถึงดังระเบิดชั่วข้ามคืน ที่แท้เป็นฝีมือไอ้หมอนี่นี่เอง"

"เป็นไปไม่ได้มั้ง ดูแล้วเขาก็แค่นักเรียนมัธยมปลาย จะมีความสามารถนั่นเหรอ"

"ไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใครได้ ก็มีแต่เขาที่กักตุนส้มสะดือไว้หนึ่งหมื่นตัน ถ้าเป็นคนอื่น ใครจะยอมทุ่มเงินให้เขาได้เปรียบฟรี ๆ เขายังบอกเลยว่าเสียค่าโปรโมตไปหลายพันหมื่น"

"หลายพันหมื่นนี่โม้แล้ว ทำไมไม่บอกว่าเสียไปหลายร้อยล้านเลยล่ะ"

"ไม่ว่าจะหลายพันหมื่นหรือเปล่า แต่หลายร้อยหมื่นนี่ยังไงก็ต้องมี"

พอพูดแบบนี้ ทุกคนก็แอบเหลือบมองเฉินอวี่อีกที ในใจกลับรู้สึกนับถืออยู่ไม่น้อย

ไอ้เด็กนี่โหดจริง

เพื่อขายส้มสะดือ กลับกล้าทุ่มเงินหลายร้อยหมื่นปั่นชื่อเสียงส้มสะดือซิ่นเฟิงออกไปก่อน

เรื่องนี้ไม่เพียงต้องมีสายตาและวิธีการที่เฉียบคม ที่สำคัญกว่านั้นคือต้องมีความกล้าตัดสินใจแบบนี้

ถ้าเป็นพวกเขา พวกเขาไม่กล้าแน่

ใครจะไปรู้ว่าทุ่มเงินหลายร้อยหมื่นลงไปแล้วจะปั่นขึ้นมาได้หรือเปล่า เกิดปั่นไม่ขึ้นมา ก็ต้องขาดทุนจนตาย

โดยเฉพาะยังกักตุนส้มสะดือไว้อีกหนึ่งหมื่นตัน ถ้าพลาดขึ้นมาสักนิด ก็หมดตัวกันเลยทีเดียว

"ท่านเฉิน ท่านปั่นกระแสส้มสะดือซิ่นเฟิงของเราบนเน็ตเหรอคะ"

"ไม่งั้นคุณคิดว่าพ่อค้าส่งพวกนี้จะเดินมาเคาะประตูเองเหรอครับ"

"ท่านเฉิน ทำไมท่านไม่บอกดิฉันล่ะคะ"

"ผมบอกคุณแล้วไงว่าอย่าเพิ่งรีบ ดูคุณสิ..."

ถึงจะไม่รู้รายละเอียดที่ผ่านมา แต่ตอนนี้สือหลานฟางก็ฟังจนเข้าใจแล้ว

ดูเหมือนเฉินอวี่จะไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ที่แท้เฉินอวี่ทำไว้เบื้องหลังมากมายขนาดนี้

"ท่านเฉิน ท่านว่าท่านลงโฆษณาไว้ที่ไหนบ้างคะ"

"เทียนหยา เว็บบอร์ดจงกั๋วเหริน เมาผู และอื่น ๆ นอกจากสี่เว็บท่าใหญ่แล้ว ที่เหลือมีโฆษณาของเราหมดครับ"

"แบบนี้ไม่เท่ากับครอบคลุมจีนไปกว่าครึ่งประเทศแล้วเหรอคะ"

"พูดแบบนั้นก็ได้ครับ"

"คุณพระ..."

ถึงสือหลานฟางจะจบจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ แต่ตอนอยู่มหาวิทยาลัยก็ได้สัมผัสอินเทอร์เน็ตมาบ้าง

ก่อนหน้านี้นางเคยคิดจะประชาสัมพันธ์ส้มสะดือของซิ่นเฟิงบนเน็ตเหมือนกัน อันที่จริงนางก็ทำไปแล้วด้วย

เพียงแต่น่าเสียดายที่ไม่รู้วิธีปฏิบัติที่ชัดเจน กระทู้ที่โพสต์ไปจึงจมหายเงียบ

"ถ้ามองแบบนี้ พ่อค้าส่งในมณฑลและพื้นที่อื่น ๆ ก็รู้ข้อมูลนี้ได้เหมือนกัน"

"จะบอกว่ารู้กันหมดคงไม่ได้ แต่คนที่ข่าวสารทันสมัยน่าจะรู้กันหมดครับ"

"ท่านเฉิน ดิฉันว่าราคาส่งของเราตั้งไว้ 5 เหมาไม่ได้ค่ะ"

"หา ท่านผู้อำนวยการสือ คุณยังรู้สึกว่าตั้งสูงไปอีกเหรอครับ"

"ไม่ใช่ค่ะ ดิฉันว่าตั้ง 7 เหมาได้เลย"

"ปุ๊..."

การพลิกแบบเทพนี้ทำเอาเฉินอวี่น้ำตาไหลพราก

เมื่อกี้แค่ 2 เหมายังตื่นเต้นขนาดนั้น ตอนนี้กลับพูดออกมาว่า 7 เหมา

"ท่านเฉิน ก่อนหน้านี้ท่านไม่ได้บอกสถานการณ์ที่ชัดเจนกับดิฉัน ดิฉันเลยตั้งไว้ 2 เหมา อีกอย่าง ต่อให้ตั้ง 2 เหมา เราก็ได้กำไรเท่าตัว ซึ่งในวงการค้าส่งผลไม้ถือว่าได้กำไรมากแล้ว เพียงแต่ในเมื่อท่านบอกว่าส้มสะดือซิ่นเฟิงของเราครอบคลุมจีนไปกว่าครึ่งประเทศแล้ว งั้นเราตั้ง 7 เหมาได้สบายมากค่ะ"

"ทางเจียงเจ้อดิฉันเคยไปมาแล้ว ที่นั่นเศรษฐกิจเจริญ ผลไม้ทุกประเภทขายดีมาก โดยเฉพาะผลไม้ระดับพรีเมียมบางชนิด แต่ก่อนส้มสะดือซิ่นเฟิงของเราเดินสายตลาดล่างมาตลอด ทำไมเราไม่อาศัยโอกาสนี้เดินสายพรีเมียมล่ะคะ"

"ถ้าบุกเบิกเส้นทางผลไม้ระดับพรีเมียมได้ นี่จะเป็นการทะลุกรอบครั้งใหญ่ของส้มสะดือซิ่นเฟิงเลยค่ะ"

ถึงจะตื่นเต้นสุดขีด แต่สือหลานฟางก็ยังวิเคราะห์ข้อได้เปรียบของส้มสะดือซิ่นเฟิงให้เฉินอวี่ฟังอย่างใจเย็น

โดยเฉพาะในตอนนี้

ในสายตาของสือหลานฟาง นี่คือโอกาสพันปีหนเดียว

"ผลไม้ระดับพรีเมียม ไม่เลว ไม่เลว"

เฉินอวี่พยักหน้าอยู่ในใจ

ก่อนหน้านี้เขาคงเข้าใจนางผิดไป

ในเมื่อไม่ได้บอกอะไรนางเลย นางต่อรองราคาส่งได้ถึง 2 เหมาก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

พูดกันจริง ๆ รับมา 8 เฟิน ขาย 1 เหมา 5 ก็กำไรมากแล้ว ไม่ต้องพูดถึง 2 เหมา

ไม่เพียงเท่านั้น สือหลานฟางยังอาศัยโอกาสที่ส้มสะดือซิ่นเฟิงดังระเบิด จับโอกาสทางธุรกิจในนั้นได้อย่างเฉียบไวอีกครั้ง เสนอแนวคิดให้ส้มสะดือซิ่นเฟิงเดินสายพรีเมียม ต้องบอกว่ามีระดับจริง ๆ

ลองคิดถึงชาติที่แล้ว ตอนหนงฟูซานเฉวียนมาที่ซิ่นเฟิง ก็เดินสายส้มสะดือพรีเมียมเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

ของพวกเขาขายกันทีละ 10 หยวน 20 หยวน 30 หยวน

ยิ่งขายแพง กลับยิ่งขายดี

แต่ความจริงแล้ว ส้มสะดือของหนงฟูซานเฉวียนก็คือส้มสะดือซิ่นเฟิงนั่นแหละไม่ใช่เหรอ

"แนวคิดนี้ดีมาก ถ้าเถ้าแก่แซ่หลิวคนนั้นไม่เอา งั้นล็อตถัดไปเราตั้ง 7 เหมา ผมได้ข่าวมาแล้วว่ามีพ่อค้าส่งผลไม้จากมณฑลเยว่ไม่น้อยใกล้จะถึงที่นี่แล้ว"

ซิ่นเฟิงอยู่ใต้สุดของมณฑลก้าน ติดกับมณฑลเยว่

พ่อค้าส่งจากมณฑลเยว่ต่อให้เร่งมาจากมณฑลเยว่ถึงซิ่นเฟิง อันที่จริงก็ไม่ไกล ไม่ต้องใช้เวลามากนัก

"ท่านเฉิน ดิฉันฟังท่านค่ะ"

สือหลานฟางไม่ได้ร้อนใจ รอเถ้าแก่หลิวกับพวกอย่างสงบ

...

"เป็นยังไง จะซื้อหรือไม่ซื้อ"

"5 เหมา แพงไปหรือเปล่า พวกเรามีความเสี่ยงอยู่นะ"

"เสี่ยงก็เสี่ยงจริง แต่กำไรก็มากมาก"

"ว่ายังไงนะ"

"เมื่อกี้ผมโทรไปทางเจียงเจ้อมาแล้ว พวกเขาเร่งจะเอาส้มสะดือซิ่นเฟิงไม่หยุดเลย"

"อ้อ เล่าละเอียดหน่อยสิ"

"พวกเขาบอกว่าส้มสะดือธรรมดาจากมณฑลอื่นที่แผงค้าของเขาส่งกันที่ราคา 2 หยวนแล้ว ไม่ต้องพูดถึงส้มสะดือซิ่นเฟิงที่แท้ที่สุดในประเทศ และเป็นส้มสะดือที่ถูกปั่นจนดังที่สุดในรอบนี้ด้วย"

หลายคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

สุดท้าย เถ้าแก่หลิวก็พูดว่า "เป็นยังไง ทุกคนตัดสินใจกันหรือยัง"

"ลุย"

หนึ่งในนั้นพูดขึ้น

"ดี ลุย"

ทุกคนตะโกนพร้อมกันหนึ่งเสียง