บทที่ 90 กำไรสุทธิ 10 ล้าน

ถึงราคาที่ตั้งไว้จะเป็น 5 เหมา แต่พอเถ้าแก่หลิวกับพวกคำนวณกันดูแล้ว สุดท้ายก็รับไป 500 ตันอยู่ดี

หลังจากนั้นพ่อค้าส่งรายอื่น ๆ รวมถึงพ่อค้าส่งผลไม้จากมณฑลเยว่ก็ทยอยมาถึง

เพียงแต่ราคาส่งในตอนนี้ไม่ใช่ 5 เหมาแล้ว แต่เป็น 7 เหมา

สำหรับราคา 7 เหมา พ่อค้าส่งรายเล็กบางรายก็ดูจะลังเลอยู่พอสมควร แต่พ่อค้าส่งที่มาจากมณฑลเยว่กลับไม่พูดพร่ำทำเพลง รับไปเลยทันที สิ่งเดียวที่พวกเขาเรียกร้องไม่ใช่ราคา แต่เป็นความเร็ว

พวกเขาก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดจะไปทำสัญญากับชาวสวนเองแล้วไปเก็บเอง

แต่นั่นต้องใช้เวลาอีกหลายวัน

ไม่มีใครรู้ว่าภาวะตลาดที่ส้มสะดือกำลังร้อนแรงรอบนี้จะอยู่ได้นานแค่ไหน

ตอนนี้เร็วกว่าก้าวเดียวก็นำหน้าและยึดตลาดได้ก่อนก้าวหนึ่ง

เร็วกว่าก้าวเดียวหมายความว่ากำไรของตัวเองมีหลักประกันมากกว่า

ถ้าคุณเลื่อนไปอีกไม่กี่วัน ต่อให้รับส้มสะดือได้ในราคา 1 เหมาหรือกระทั่งไม่กี่เฟิน ก็ไม่คุ้มอยู่ดี

หรือกระทั่ง ถ้าถึงตอนนั้นภาวะตลาดไม่ต่อเนื่อง ต่อให้รับมาไม่กี่เฟินก็ยังขาดทุน

ยังดีที่ภาวะตลาดส้มสะดือรอบนี้ดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่

ส้มสะดือหนึ่งหมื่นตันที่เฉินอวี่สั่งไว้ก่อนหน้านี้ กลับขายหมดเกลี้ยงภายในสามวันท่ามกลางการแย่งซื้อของพ่อค้าส่งจำนวนมาก

ส่วนหลังจากนั้น ถึงราคาส้มสะดือจะตกลงมามากก็จริง

แต่ด้วยผลกระทบจากเหตุการณ์ครั้งนี้ ราคาส่งส้มสะดือของชาวสวนรายอื่นก็น้ำขึ้นเรือสูงตาม

จากเดิม 8 เฟินขึ้นเป็น 1 เหมา 5

แล้วจาก 1 เหมา 5 ขึ้นเป็น 3 เหมา

สูงสุดขึ้นไปถึง 4 เหมา

สุดท้ายด้วยราคาเฉลี่ยที่ 3 เหมา ส้มสะดือซิ่นเฟิงก็ได้ล้างสต๊อกครั้งใหญ่

"เฉินอวี่ ครั้งนี้ฉันขอเป็นตัวแทนชาวสวนซิ่นเฟิงแสดงความขอบคุณเธอ"

"ไม่ถึงขนาดนั้นครับ ไม่ถึงขนาดนั้น"

"เกรงใจอะไรกัน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ปีนี้ชาวสวนซิ่นเฟิงของเราคงไม่ได้ฉลองตรุษจีนกันดี ๆ แน่"

"ผมก็แค่ทำธุรกิจเท่านั้นครับ การที่ช่วยทุกคนได้ถือเป็นเกียรติของผม"

ต้องบอกว่า

ผู้ที่มีความดีความชอบมากที่สุดในการที่ส้มสะดือซิ่นเฟิงขายดีครั้งนี้ ก็คือเฉินอวี่นั่นเอง

ด้วยผลจากการที่เฉินอวี่โปรโมตส้มสะดือซิ่นเฟิงบนเน็ต ชาวสวนทั้งหลายจึงได้ฉลองตรุษจีนอย่างสบายใจ

แต่นี่ยังเป็นเรื่องรอง

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ การที่ส้มสะดือซิ่นเฟิงขายดีครั้งนี้ยังทำให้ชาวบ้านซิ่นเฟิงได้รู้ว่า ที่แท้ส้มสะดือซิ่นเฟิงของเราเป็นที่นิยมได้ถึงขนาดนี้ ชาวสวนที่ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยกล้าลงทุน คราวนี้กลับตัดสินใจขยายพื้นที่เพาะปลูกกันมากขึ้น

"ธุรกิจของเธอนี่ทำได้ดีจริง ๆ ไม่เพียงตัวเองได้กำไร ยังช่วยให้ชาวบ้านได้เงินไปด้วย ฮ่า ๆ ๆ เฉินอวี่ คำนวณดูหรือยังว่าคราวนี้ได้กำไรเท่าไหร่"

"เรื่องนี้ ยังไม่ได้คำนวณครับ จริง ๆ ก็ไม่มากเท่าไหร่"

"นี่ยังบอกว่าไม่มากอีก"

นายอำเภอหลานทำหน้าแบบว่าไอ้เด็กนี่ได้ประโยชน์ไปแล้วยังทำเป็นเสียท่า

แน่นอนว่าเฉินอวี่ได้กำไรเท่าไหร่กันแน่ นายอำเภอหลานไม่ไปสืบต่อ ไม่ว่าเฉินอวี่จะได้กำไรเท่าไหร่ นั่นก็เป็นความสามารถของเฉินอวี่

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ได้ได้กำไรคนเดียว แต่ยังช่วยให้ชาวบ้านซิ่นเฟิงได้กำไรไปด้วย

ที่ยากยิ่งกว่านั้นคือ เขายังช่วยตอกชื่อเสียงส้มสะดือซิ่นเฟิงให้ซิ่นเฟิงอีกด้วย

เส้นทางการพัฒนาที่ยั่งยืนที่เฉินอวี่พูดถึงก่อนหน้านี้ ดูเหมือนจะเป็นจริงขึ้นมาได้จริง ๆ

"เอาละ เอาละ เธอยุ่งขนาดนี้ ฉันไม่รั้งเธอไว้แล้ว"

"งั้นกระผมขอตัวก่อนครับ"

หลังได้รับการยกย่องเชิดชู เฉินอวี่ก็กลับบ้าน

เขาไม่ได้สนใจการยกย่องนี้เท่าไหร่ สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าคือเงิน

จะบอกให้นะ เขายังไม่ได้คำนวณเลยจริง ๆ ว่าคราวนี้ได้กำไรเท่าไหร่

เอาละ รีบไปหาสือหลานฟางคำนวณกันดีกว่า

ในใจตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย เฉินอวี่ก็หายวับไปแบบไร้ร่องรอย

พอเห็นเฉินอวี่หายไปในพริบตา นายอำเภอหลานก็บ่นหัวเราะหนึ่งประโยคว่า "ไอ้เด็กนี่"

เพียงแต่นอกจากบ่นหัวเราะแล้ว นายอำเภอหลานกลับรำพึงมากกว่า

เขาทุ่มกำลังทั้งอำเภอยังดันส้มสะดือซิ่นเฟิงออกไปไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าเฉินอวี่กลับจัดการได้

อินเทอร์เน็ตมหัศจรรย์ได้ขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ

แต่ก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยโพสต์กระทู้บนเน็ตเหมือนกันนี่นา ทำไมถึงไม่มีคนดู

ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจจริง ๆ

...

"ท่านเฉิน ท่านกลับมาแล้วเหรอคะ"

"อือ เพิ่งไปที่ทำการอำเภอมาสักรอบ"

"ท่านนายอำเภอหลานยกย่องเชิดชูท่านเป็นชุดใช่ไหมคะ"

"ก็แค่ยกย่องด้วยปากเปล่า ไม่เห็นแจกป้ายยกเว้นภาษีมาสักอันเลย"

"ท่านนายอำเภอหลานก็อยากยกเว้นภาษีให้ท่านอยู่หรอกค่ะ แต่คราวนี้ท่านเฉินได้กำไรเยอะเกินไปนี่คะ"

"อ้อ งั้นเหรอ ผมได้กำไรเท่าไหร่"

เดิมทีที่มาหาสือหลานฟางก็เพื่อคิดบัญชีอยู่แล้ว พอได้ยินเรื่องเงิน ตาของเฉินอวี่ก็เป็นประกาย

"ท่านเฉิน ราคาต้นทุนส้มสะดือของเราคือ 8 เฟิน หักค่าเก็บเกี่ยว ค่าขนส่งระยะสั้น และค่าเก็บรักษาในโกดังแล้ว ต้นทุนของเราอยู่ที่ราว 1 เหมา ส่วนราคาส่งของเราเฉลี่ยอยู่ที่ 7 เหมา ลบเงินลงทุน 2 ล้านออกไป เราได้กำไรสุทธิ 12 ล้านค่ะ แน่นอนว่านี่คือกรณีที่ยังไม่ได้เสียภาษี"

"ถ้าเสียภาษีล่ะ"

"ด้านการเกษตรทางประเทศมีข้อกำหนดไว้ ไม่เก็บภาษีมูลค่าเพิ่ม ภาษีการบริโภค และภาษีธุรกิจ เก็บแต่ภาษีเงินได้นิติบุคคลค่ะ เพียงแต่เมื่อกี้ดิฉันโทรไปถามกรมสรรพากรมาแล้ว ส่วนภาษีเงินได้นิติบุคคลของท่านทางอำเภอมีการคืนภาษีให้ จ่ายจริง 20 จุด คืนให้ 10 จุด เท่ากับต้องจ่าย 1.2 ล้านค่ะ"

"1.2 ล้าน เชี่ย เยอะขนาดนี้เลยเหรอ"

พอได้ยินว่าเงินมากขนาดนี้ เฉินอวี่ก็รู้สึกเสียดายจนแสบอยู่เหมือนกัน

"ท่านเฉิน ภาษี 10 จุดถือว่าต่ำมากแล้วนะคะ ถ้าทางอำเภอไม่คืนภาษีให้ท่าน ก็ต้องจ่ายภาษีถึง 2.4 ล้านเลย หรือกระทั่งบางพื้นที่ยังเก็บจริงในอัตรา 25 เปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ"

"อ๋อ ก็ได้ ก็ได้"

ถึงจะเสียดายจนแสบ แต่ภาษีที่ต้องจ่ายก็ต้องจ่าย

ต่อให้คุณหาเส้นสายเพื่อไม่ต้องจ่าย พออนาคตเติบโตแข็งแกร่งขึ้นมา แค่เรื่องภาษีเรื่องเดียวคนอื่นก็เล่นงานคุณจนตายได้

เหมือนกับกั๋วเหมยเครื่องใช้ไฟฟ้าในตอนนั้น พอคุณมีจุดผิดอะไรให้คนจับได้ล่ะก็ เหอ ๆ

"หักภาษีออกแล้ว ท่านเฉิน ท่านได้กำไรสุทธิ 10.8 ล้านค่ะ"

คำนวณกันทีละรายการ สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่าการค้าครั้งนี้ของเฉินอวี่ได้กำไร 10.8 ล้าน

"ดี ไม่เลว"

เฉินอวี่พยักหน้า

เพียงแต่พอมองสือหลานฟาง ก็พูดขึ้นว่า "ท่านผู้อำนวยการสือ คราวนี้กรมเกษตรของพวกคุณมีคนมาช่วยไม่น้อยใช่ไหมครับ"

"ไม่กี่วันมานี้ในกรมก็จัดการเรื่องส้มสะดือกันมาตลอดค่ะ"

"แล้วทางฝั่งผมล่ะครับ"

"ราว ๆ 20 คนค่ะ"

สือหลานฟางฟังออกว่าเฉินอวี่หมายถึงอะไร จึงรีบพูดว่า "ท่านเฉิน พวกเรามีเงินเดือนรับอยู่แล้วนะคะ"

"รับเงินเดือนของใครล่ะครับ ผมไม่ได้จ่ายให้พวกคุณสักหน่อย"

"ไม่ใช่ค่ะ จริง ๆ แล้วไม่กี่วันมานี้พวกเราก็ทำงานอยู่ แล้วก็เป็นภารกิจที่เบื้องบนมอบหมายมาด้วย"

"ผมรู้ครับ"

เฉินอวี่พยักหน้า "การขายส้มสะดือครั้งนี้ทุกคนเหนื่อยกันมาก ขอบคุณท่านผู้อำนวยการสือ และขอบคุณกรมเกษตรของพวกคุณมาก ๆ เอาแบบนี้ เดี๋ยวคุณโอนเงิน 8 แสนออกจากบัญชีบริษัท เอาไปแจกเป็นเงินรางวัลให้ทุกคน"

"นี่..."

"ทำตามที่ผมบอกก็พอครับ จริงสิ เงินก้อนนี้อย่าลืมพวกคุณลุงคุณป้าด้วย แล้วก็พวกคนขับรถ พวกเขาเก็บและขนส้มสะดือก็เหนื่อยเหมือนกัน ให้เงินรางวัลพิเศษเพิ่มคนละ 500 หยวน เอาตามนี้แหละครับ"

พูดจบ เฉินอวี่ก็วิ่งไปธนาคารเองอย่างอารมณ์ดี

เขาจะไปตรวจดูบัญชีของตัวเอง

ใช่

ไม่ผิดเลย ตัวเลข 8 หลัก เต็ม ๆ 14 ล้านกว่า

หยิกตัวเองทีหนึ่ง เฉินอวี่ยืนยันได้ว่าไม่ใช่ภาพหลอน และก็ไม่ใช่ความฝัน

"ฉันไม่ชอบเงิน"

"ฉันไม่สนใจเงิน"

"สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือเงิน..."

เฉินอวี่ยืนหันหน้าเข้าตู้กดเงินแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ในปากก็ท่องวาทะคลาสสิกของอาจารย์หม่าออกมา

คู่รักสองคนที่กดเงินอยู่ข้าง ๆ ตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว

"เวรกรรม อีกคนที่คิดถึงเงินจนบ้าไปแล้ว"

"สามี ไอ้คนจนนี่ เราถอยห่างจากมันหน่อยดีกว่า"

"ภรรยาพูดถูก วันนี้เราไปกินหม่าล่าทั่งกันไหม"

"ฟังสามีค่ะ"

หน้าตาหวานชื่น ทั้งสองมองเฉินอวี่ด้วยสายตาดูแคลนแวบหนึ่ง แล้วก็เดินออกจากธนาคารไป