บทที่ 91 โลกที่น่าตื่นตาตื่นใจกว่า

"ฮ่า ๆ ๆ 10,000,000 10,000,000"

"พี่ชายคนนี้ทำเงินได้ 10,000,000แล้ว"

"จะใช้ยังไงดีเนี่ย"

ต่อให้ออกจากธนาคารมาแล้ว เฉินอวี่ก็ยังยิ้มหลง ๆ ตลอดทาง

เพียงแต่พอเฉินอวี่กลับถึงบริษัท มองดูพนักงานทั้งหลายที่กำลังยุ่งอยู่ เฉินอวี่กลับค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา

"เพียะ..."

ตบหน้าตัวเองเบา ๆ ทีหนึ่ง

ก็แค่ 10,000,000 เองไม่ใช่เหรอ

ได้กำไร 10,000,000แล้วเหลิงถึงขนาดนี้

ต้องรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่คือวงการอินเทอร์เน็ต 10,000,000 ในวงการอินเทอร์เน็ตนี่ไม่ใช่อะไรเลยด้วยซ้ำ

ถ้ามีคู่แข่งโผล่มาสักราย10,000,000 อาจถูกทุ่มจนหมดในพริบตา

คิดถึงตรงนี้ เฉินอวี่ก็อดจริงจังขึ้นมาไม่ได้

ตอนนี้ 5173 ถือว่านั่งบัลลังก์เว็บเกมอันดับหนึ่งได้มั่นคงพอสมควร

แต่สุดท้ายก็ยังไม่มั่นคงจริง

ถ้ามีคู่แข่งกระโดดเข้ามา อนาคตกวางจะตายในมือใครก็ยังไม่แน่

อีกอย่าง เป้าหมายของเฉินอวี่ไม่ได้มีแค่เว็บท่าเกมเท่านั้น

เขาจะอาศัยเว็บท่าเกมเป็นจุดเริ่มต้น แล้วอนาคตค่อยท้าดวลเดี่ยวกับบรรดาเจ้าพ่อทั้งหลาย

ดังนั้น 5173 จะพลาดไม่ได้

"พี่สาว ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง"

"ก็ดี ก็ดี อยู่สบายทีเดียว"

"พี่สาว ยังไงพี่ก็ช่วยดูแลเว็บให้พวกเราอยู่นะ สบายแบบนี้มันดูเหมือนพี่อู้งานมาตลอดเลยนะ"

"อู้อะไรกัน ก็ดูแลเว็บอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอ อีกอย่าง คราวที่แล้วยอดเข้าเว็บ 5173 พุ่งขึ้นมาขนาดนั้นทีเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ขอเซิร์ฟเวอร์ที่ใหญ่กว่าเดิมให้นาย นายต้องร้องไห้จนตายแน่"

"ใช่ ใช่ ใช่ พี่สาวเหนื่อยแล้ว"

"อย่ามาไม้นี้ เพียงแต่วันสบาย ๆ ของนายจบลงแล้วนะ"

"หา"

"ทางโรงเรียนจะให้นายจ่ายค่าฝากเซิร์ฟเวอร์แล้ว"

"เอ่อ..."

เฉินอวี่รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย "ไม่ได้บอกว่าฟรีเหรอ"

"เมื่อก่อนฟรีไงล่ะ แต่ใครใช้ให้ยอดผู้เข้าชมของเว็บมากขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าฟรีต่อไป เบื้องบนเขามีความเห็นแล้ว"

"ก็ได้ พวกเขาจะเก็บก็เก็บเถอะ"

เฉินอวี่ได้แต่จนใจ

คิดดูแล้วก็จริง โรงเรียนก็เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เซิร์ฟเวอร์ฟรีกับนายตลอดไป

ทราฟฟิกไม่มากก็ยังพอว่า พอทราฟฟิกมากขึ้น ทรัพยากรที่กินไปก็เป็นรายจ่ายก้อนใหญ่เหมือนกัน

อีกอย่าง ตอนนี้ก็ทำเงินได้บ้างแล้ว เฉินอวี่จึงรับปาก

"ได้ เดี๋ยวพี่สาวช่วยคุยกับผู้ใหญ่ของโรงเรียนหน่อยนะ เงินนี้พวกเราออกเอง แต่ขอส่วนลดสักหน่อยแล้วกัน"

จะว่ายังไงก็ตาม เซิร์ฟเวอร์ของโรงเรียนไม่ว่าจะเรื่องคุณภาพหรือต้นทุนการฝากเซิร์ฟก็ถูกกว่าของกรมโทรคมนาคม

แถมยังถูกกว่าซื้อเซิร์ฟเวอร์เองอีก การวางไว้ที่โรงเรียนต่อไปจึงเป็นผลดีกับ 5173 มากกว่า

"เรื่องนี้ต้องได้อยู่แล้ว ยังไงตอนนี้พี่ก็ยังอยู่ในโรงเรียน"

หวังฉ่างพยักหน้า

"จริงสิ พี่สาว ขอคุยเรื่องหนึ่งหน่อย"

"เรื่องอะไร"

"สนใจเข้าร่วมกับ 5173 ของพวกเราไหม"

"เรื่องนี้..."

พอเห็นว่าในที่สุดเฉินอวี่ก็ถามประโยคนี้ออกมา หวังฉ่างไม่ได้ตอบกลับในทันที

นางเป็นคนที่เฝ้าดูการก่อตั้งและการผงาดขึ้นของ 5173 มากับตา

ทุกครั้งที่นึกถึงว่า 5173 เติบโตแข็งแกร่งขึ้นทุกวันไม่หยุด นางก็รู้สึกหวานยิ่งกว่ากินน้ำผึ้งเสียอีก

เพียงแต่ถึง 5173 จะนับได้ว่าหวังฉ่างเป็นคนสร้างขึ้นมากับมือ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเฉินอวี่ก็นับได้อย่างมากแค่ความร่วมมือ

ต่อให้ถึงตอนนี้ นางก็ยังไม่นับว่าเป็นส่วนหนึ่งของ 5173

แต่อันที่จริง นางถือว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของ 5173 ไปแล้ว เพียงแต่ไม่กล้าเอ่ยปากมาตลอด

ไม่คิดเลยว่าวันนี้เฉินอวี่จะเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาเสียที

"ทำไมนึกจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ"

"เรื่องนี้น่ะเหรอ"

เฉินอวี่ก็รู้สึกเขิน ๆ อยู่บ้าง "จริง ๆ แล้วผมอยากชวนพี่สาวและเพื่อนร่วมรุ่นบางคนของพี่เข้าร่วม 5173 มานานแล้ว เพียงแต่ตอนนั้น 5173 เป็นแค่เว็บเล็ก ๆ ผมกลัวพี่สาวจะไม่มอง ก็เลยไม่กล้าพูด ตอนนี้ถึงจะยังไม่ได้ไปถึงไหน แต่ก็ถือว่าพอมีที่ยืนขึ้นมานิดหน่อย ก็เลยหน้าด้านมาขอให้พี่สาวเข้าร่วมครับ"

กับหวังฉ่างแล้ว เฉินอวี่รู้สึกซาบซึ้งมากทีเดียว

ถึงก่อนหน้านี้จะเป็นความสัมพันธ์แบบร่วมมือกันมาตลอด แต่ถ้าไม่มีพวกนาง 5173 ก็ไม่แน่ว่าจะพัฒนามาได้ราบรื่นขนาดนี้จริง ๆ

อีกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเทคโนโลยีหรือความสามารถของพวกนาง เอาไปวางไว้ในบริษัทไอทีชั้นนำที่ไหนก็ไม่มีปัญหา

อนาคตหวนอวี่เทคโนโลยีจะเติบโตแข็งแกร่ง อนาคตจะไปสู้กับบรรดาเจ้าพ่อในภายภาคหน้า จำเป็นต้องดูดซับบุคลากรกลุ่มนี้เข้ามา

ไม่งั้น จะอาศัยแค่ทีมงานชุดที่ตั้งขึ้นตอนนี้ จะไปไหวได้ยังไง

นี่ก็เป็นจุดประสงค์ที่เฉินอวี่ติดต่อหวังฉ่างในครั้งนี้

"ฮ่า ๆ น้องชาย นายนี่ก็ตลกดีนะ"

"พี่สาว นี่หมายความว่ายังไง ตกลงจะเข้าร่วมหรือไม่เข้าร่วมล่ะ"

"พี่เข้าร่วมมาตลอดไม่ใช่เหรอ"

เฉินอวี่ชะงัก ในใจดีใจสุดขีด "พี่สาว ดีเลย ยินดีต้อนรับพี่เข้าสู่ 5173 ไม่สิ ยินดีต้อนรับพี่เข้าสู่หวนอวี่เทคโนโลยี"

"ไม่ใช่ 5173 แต่เป็นหวนอวี่เทคโนโลยี หึ ๆ น้องชาย ดูท่าความทะเยอทะยานของนายไม่น้อยเลยนะ"

"เว็บเกมเป็นแค่เม็ดทรายเม็ดหนึ่งของอินเทอร์เน็ต อินเทอร์เน็ตทั้งผืนต่างหากที่น่าตื่นตาตื่นใจ พี่สาว พี่ว่า อนาคตพวกเราจะไม่ออกไปบุกโลกที่น่าตื่นตาตื่นใจกว่านี้เชียวเหรอ"

"พูดได้ดี"

มองข้อความที่เฉินอวี่ส่งมา หวังฉ่างก็ใจสั่นไหวอย่างยิ่ง

อินเทอร์เน็ตน่าตื่นตาตื่นใจเกินไปจริง ๆ ไม่ใช่แค่เฉินอวี่ ตัวนางเองก็เช่นกัน

เพียงแต่นอกจากความตื่นเต้นแล้ว หวังฉ่างก็กลับมามีเหตุผลอย่างรวดเร็ว "จ๊ะ ๆ น้องชาย เมื่อกี้เกือบโดนนายล้างสมองแล้ว นายไม่ไปทำธุรกิจขายตรงแบบลูกโซ่นี่น่าเสียดายจริง ๆ"

"หึ ๆ ยังไงก็ตาม ยินดีต้อนรับพี่สาวเข้าร่วมครับ จริงสิ เพื่อนร่วมรุ่นของพี่มีความเห็นยังไงบ้าง"

"วางใจได้ พวกเขาเหมือนพี่นั่นแหละ"

"งั้นก็ดี จริงสิ เดี๋ยวพี่จะไปดึงคนที่เก่งเทคโนโลยีมาก ๆ มาให้อีกคนหนึ่ง"

"ใครเหรอครับ"

"หลี่หนาน"

"หลี่หนาน เหมือนจะไม่รู้จักนะครับ"

"นายไม่รู้จักก็ปกติ หลี่หนานเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของพี่เหมือนกัน เป็นหนอนหนังสือของห้องเรา เซียนเขียนโปรแกรม เพียงแต่หมอนี่เมื่อไม่นานมานี้ถูกหลินฉีเฟิงดึงตัวไป ด้านเทคโนโลยีของยูซีเป็นเขาที่ดูแลอยู่"

"ยูซีเหรอ"

"ใช่ เพียงแต่ตอนนี้ทางซินล่างเกือบจะทิ้งยูซีแล้ว พี่น่าจะดึงตัวเขามาได้"

"ดีเลยครับพี่สาว ต้องดึงหลี่หนานมาให้ได้เลย"

ถึงเฉินอวี่จะไม่ค่อยอินกับยูซี แต่จริง ๆ แล้วเฉินอวี่ก็ศึกษายูซีมาพอสมควรเหมือนกัน

การที่พัฒนาฟังก์ชันออกมาได้มากขนาดนี้ แถมยังคิดค้นยูซีโชว์ขึ้นมาเป็นเจ้าแรก ต้องบอกว่ามีทั้งเทคโนโลยีและมีทั้งสายตา

น่าเสียดายที่เกิดผิดเวลา เขาไปเจอเข้ากับพี่หม่าน้อย

"วางใจได้ พี่ออกโรงเองแล้วไม่มีเรื่องไหนทำไม่สำเร็จหรอก"

หวังฉ่างดูมั่นใจมาก

...

"เฉินอวี่ อยู่ไหน"

"อาชิว อยู่ที่บริษัทครับ"

"ตอนเย็นมาร่วมงานเลี้ยงที่เถาเจียงหน่อย"

"งานเลี้ยงอะไรครับ"

"งานฉลองส้มสะดือซิ่นเฟิงขายดี ชาวสวนที่มีพื้นที่เพาะปลูกถึง 100 หมู่ทั้งอำเภอมาร่วมกันหมด"

"อาชิว ผมก็ไม่ใช่ชาวสวนสักหน่อย ผมก็แค่พ่อค้าคนกลางเท่านั้นเอง ผมจะไปร่วมทำไมครับ"

คุยกับหวังฉ่างเสร็จ ตอนนั้นชิวกั๋วชิ่งก็โทรเข้ามาพอดี

"เธอน่ะเป็นตัวเอกของคืนนี้เลยนะ ไม่มีเธอจะได้ยังไง อีกอย่าง ถ้าไม่มีเธอ ส้มสะดือซิ่นเฟิงของเราไม่ต้องพูดถึงว่าขายไม่ได้ราคา ไม่แน่อาจจะต้องเน่าคาสวนเลยด้วยซ้ำ"

"อาชิว นี่เป็นเพราะส้มสะดือซิ่นเฟิงของเรามีคุณภาพดีต่างหากครับ ไม่ค่อยเกี่ยวกับผมเท่าไหร่"

"อย่าถ่อมตัวไปเลย จำไว้ว่าต้องมานะ จริงสิ ตอนเย็นท่านนายอำเภอหลานก็จะมาร่วมด้วย ระบุชื่ออยากเจอเธอเลยนะ"

"งั้น ได้ครับ ได้ ผมจะไปร่วม"

พูดตามตรง เฉินอวี่ไม่ได้ถนัดเรื่องผลไม้ส้มสะดืออะไรพวกนี้เลย

ครั้งนี้อาศัยส้มสะดือทำเงินไปก้อนหนึ่ง เฉินอวี่ก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะทำเงินได้อีกก้อน

เขาแค่อยากทำอินเทอร์เน็ตของเขา วงการอื่นก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ แค่ทำแต่พอประมาณก็พอ

เพียงแต่พอได้ยินว่านายอำเภอหลานจะมาร่วมด้วย เฉินอวี่ก็ต้องไปแล้ว

การไปแน่นอนว่าไม่ใช่การเดินเส้นสาย จะว่าไปตัวเองก็ยังได้รับนโยบายสิทธิพิเศษทางภาษีของอำเภออยู่นี่นา

บวกกับบริษัทก็เปิดอยู่ในซิ่นเฟิง ต่อไปยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องติดต่อกับเบื้องบน