บทที่ 92 โลกนี้มีอัจฉริยะอยู่จริง

ค่ำคืนนั้นภัตตาคารเถาเจียงคึกคักเป็นพิเศษ

ชาวสวนจำนวนไม่น้อยมารวมตัวกันที่ภัตตาคารเถาเจียงตั้งแต่เนิ่น ๆ คุยกันอย่างออกรส

"พี่จ้าว ได้ยินว่าส้มสะดือของพี่ขายได้ราคาสูงเลยนี่"

"หึ ๆ พี่จู ส้มสะดือบ้านพี่ไม่ได้ขายราคาสูงเหรอไง"

"พวกเราจะไปเทียบกับพี่ได้ยังไง ได้ยินว่าหมอนี่หัวไว ถึงกับเอาส้มสะดือมาจัดแพ็กเกจ กล่องหนึ่งขายหลายสิบหยวนเลยนะ"

"ผมก็ถูกบีบจนไม่มีทางถึงได้คิดไอเดียนี้ออกมา ไม่คิดเลยว่าทุกคนจะชอบกล่องของขวัญกันขนาดนี้"

"ปีหน้าพวกเราก็ทำบ้างดีกว่า"

"ทำก็ทำได้อยู่หรอก แต่ที่ส้มสะดือของเราขายดีครั้งนี้ ต้องยกความดีให้ท่านเฉินคนนั้น"

"ใช่ ได้ยินว่าก่อนขายส้มสะดือ ท่านเฉินทุ่มเงินไปหลายล้านเพื่อตอกชื่อเสียงส้มสะดือให้ดังก่อน"

"ความกล้าตัดสินใจแบบนี้ เก่งเกินไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ปีนี้พวกเราคงฉลองตรุษจีนกันไม่สนุกแน่"

ทุกคนคุยกันไปเรื่อยเป็นระยะ ต่างมีสีหน้าตื่นเต้นกันทั้งนั้น

นอกจากหัวข้อที่วนอยู่กับส้มสะดือแล้ว ส่วนใหญ่ก็คุยกันถึงท่านเฉินผู้ลึกลับคนนั้นมาตลอด

"จริงสิ มีใครรู้จักท่านเฉินบ้าง ได้ยินว่าเขาจะมาด้วย เดี๋ยวต้องไปคารวะเขาสักสองสามแก้ว"

"เอ่อ ไม่รู้จัก"

"ผมก็ไม่รู้จัก เฮ้อ อย่าว่าแต่รู้จักเลย ผมยังไม่เคยเห็นเขาเลยด้วยซ้ำ"

"ผมก็ไม่เคยเห็น"

ชื่อของท่านเฉินคนนี้ดังก้องหู แต่พอถามไถ่กันดู กลับไม่ค่อยมีใครเคยเห็นท่านเฉินจริง ๆ

"เหอะ ที่แท้พวกเราไม่มีใครเคยเห็นเลยเหรอเนี่ย"

"ก็ต้องอย่างนั้นสิ ได้ยินว่าท่านเฉินเป็นมังกรเทพที่เห็นหัวไม่เห็นหาง เมื่อก่อนไม่เคยได้ยินชื่อ แต่พอลงมือทำธุรกิจแล้วโหดเกินไปจริง ๆ"

"ก็ต้องอย่างนั้น วิธีทำธุรกิจของคนเขานี่ผมยังไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย คราวนี้ทำเอาผมเปิดหูเปิดตาเลย"

"จริงสิ ได้ยินว่าท่านเฉินอายุไม่มาก"

"ผมก็ได้ยินมาเหมือนกัน ว่ากันว่าหนุ่มมาก"

"หนุ่มมาก สัก 30 กว่าเหรอ"

"ไม่ใช่ ว่ากันว่าเพิ่งราว 20 ปีเอง"

"ราว 20 ปี คุณพระ จริงหรือปลอมเนี่ย"

"ผมจะไปรู้ได้ยังไง เอ๊ะ นั่นผู้อำนวยการสือจากกรมเกษตรไม่ใช่เหรอ เราถามนางก็รู้แล้ว"

พอเห็นสือหลานฟางจากกรมเกษตรมาถึงแล้ว ทุกคนก็เดินเข้าไปทักทายสือหลานฟางกันเป็นแถว

"ท่านผู้อำนวยการสือ ได้ยินว่าวันนี้ท่านเฉินจะมาเหรอครับ"

"มาค่ะ ท่านอธิบดีชิวโทรไปเชิญเขาด้วยตัวเองเลย"

"ทำไมยังไม่มาล่ะครับ"

"อาจจะยุ่งอยู่บ้างค่ะ"

"ก็จริง คนอย่างท่านเฉินนี่ต้องยุ่งกับงานหมื่นเรื่องต่อวันแน่นอน ยุ่งก็ถูกแล้ว"

คุยเล่นกันไม่กี่ประโยค ชาวสวนคนหนึ่งก็ถามขึ้นว่า "ท่านผู้อำนวยการสือ คุณกับท่านเฉินน่าจะสนิทกันมากใช่ไหมครับ"

"ก็ถือว่าสนิทค่ะ ทุกท่าน มีอะไรเหรอคะ"

พอพูดถึงท่านเฉิน สือหลานฟางก็ยิ้มออกมาเหมือนกัน

ไม่กี่วันมานี้ที่รับซื้อส้มสะดือให้เฉินอวี่ไประลอกหนึ่ง ต้องบอกว่าได้รับอะไรกลับมาเต็มไม้เต็มมือจริง ๆ

นอกจากจะนับถือวิธีโปรโมตของเฉินอวี่แล้ว ที่สำคัญกว่านั้นคือแค่ไม่กี่วันนี้ พวกนางแต่ละคนก็ได้เงินรางวัลคนละหมื่นกว่าหยวน

ต้องรู้ว่าเงินเดือนทั้งปีของสือหลานฟางก็อยู่ที่ราวหนึ่งหมื่นหยวนเท่านั้น

"หึ ๆ ได้ยินว่าท่านเฉินยังทำกิจการเทคโนโลยีขั้นสูงด้วยเหรอครับ"

"ท่านเฉินเปิดบริษัทเทคโนโลยีขั้นสูงอยู่จริงค่ะ"

"ทำอะไรเหรอครับ"

"รายละเอียดดิฉันก็ไม่ค่อยรู้ เหมือนจะทำอินเทอร์เน็ตค่ะ"

"อินเทอร์เน็ต อินเทอร์เน็ตนี่ดีนะ ที่ส้มสะดือของเราขายดีครั้งนี้ ก็ต้องขอบคุณอินเทอร์เน็ตเหมือนกัน"

"ใช่ครับ เพียงแต่พวกเราก็ไม่ค่อยเข้าใจอินเทอร์เน็ตเท่าไหร่ วันหลังต้องไปเรียนรู้ที่บริษัทท่านเฉินสักหน่อยแล้ว"

"จริงสิ ท่านผู้อำนวยการสือ ได้ยินว่าท่านเฉินหนุ่มมากเหรอครับ"

"หึ ๆ ทำไมถึงสนใจเรื่องนี้กันล่ะคะ"

"ก็แค่ใจร้อนไงครับ ว่ากันว่าท่านเฉินอายุราว 20 ปี ใช่หรือเปล่าครับ"

"หึ ๆ ถึงตอนที่เขามาก็รู้เองไม่ใช่เหรอคะ"

"อย่าแบบนั้นสิครับท่านผู้อำนวยการสือ เผยสักหน่อยเถอะ พวกเราจะได้เตรียมใจไว้บ้าง"

"เป็นความลับค่ะ"

สือหลานฟางแอบขำ

ไม่ต้องพูดถึงพวกเขาหรอก จริง ๆ แล้วสือหลานฟางเองก็สงสัยเฉินอวี่อย่างยิ่งเหมือนกัน

ที่แท้โลกนี้มีอัจฉริยะอยู่จริง

ก่อนหน้านี้สือหลานฟางไม่เคยเชื่อเรื่องอัจฉริยะอะไรพวกนั้นมาตลอด แต่ตอนนี้ นางเชื่อแล้ว

...

"ช่างครับ ช่วยตัดผมให้ผมหน่อย"

"ได้ อยากตัดทรงไหนล่ะ"

"ตัดให้ดูโตขึ้นหน่อยครับ"

"ดูโตขึ้นหน่อย หึ ๆ น้องชาย นี่อยากแต่งให้ดูโตด้วยเหรอ"

"ไม่มีทางเลือกครับ ตอนนี้สาว ๆ ชอบผู้ชายรุ่นใหญ่กันหมด ผมก็ต้องหาทรงผมที่ดูโตหน่อย"

"ได้ เดี๋ยวจัดทรงที่ดูโตขึ้นหน่อยให้ รับรองว่าพอใจแน่"

การไปเถาเจียงครั้งนี้ ต้องบอกว่าเฉินอวี่ก็ใส่ใจอยู่บ้างเหมือนกัน

นี่ไง เพื่อไม่ให้คนตกใจ เฉินอวี่จึงตั้งใจจะตัดทรงผมที่ดูโตขึ้นสักหน่อย

ไม่มีทางเลือก ตอนนี้ตัวเองสุดท้ายก็ยังเป็นนักเรียนมัธยมปลาย หน้ายังอ่อนเกินไป

"เสร็จแล้ว"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ช่างทำผมก็เอ่ยคำว่าเสร็จ

เฉินอวี่มองตัวเองในกระจกอย่างละเอียด "ไม่เลว ขอบคุณครับเถ้าแก่"

ช่างทำผมคนนี้ฝีมือใช้ได้

ถึงตัวเองในกระจกจะยังเป็นตัวเองอยู่ แต่ด้วยทรงผมนี้ กลับดูโตขึ้นมาไม่น้อย

อย่างน้อยคนอื่นมองแวบเดียวก็คงไม่คิดว่าเป็นนักเรียนมัธยมปลาย

หกโมงเย็น เฉินอวี่มาถึงภัตตาคารเถาเจียง

"ท่านเฉิน ทางนี้ค่ะ ทางนี้"

สือหลานฟางพอเห็นเฉินอวี่ก็เรียกให้เฉินอวี่มาที่โต๊ะของนาง

"ท่านผู้อำนวยการสือ มาเช้าจังเลยนะครับ"

"ดิฉันไม่ได้มาเช้าหรอกค่ะ ท่านต่างหากที่มาสายเกินไป จะเริ่มกินกันอยู่แล้ว"

"ดีเลยครับ ผมกำลังหิวพอดี"

"ท่านเฉิน ท่านมาที่นี่เพื่อกินอย่างเดียวเหรอคะ หรือไม่ดิฉันพาไปรู้จักทุกคนหน่อยไหม"

"ช่างเถอะครับ หิวจริง ๆ"

"เอ๊ะ อย่าเพิ่งขยับ ท่านนี่ทำไม..."

สือหลานฟางจ้องเฉินอวี่ ราวกับเพิ่งพบว่าเฉินอวี่ดูไม่เหมือนเดิมสักหน่อย

"เป็นอะไรเหรอครับ"

"ไม่ ไม่มีอะไรค่ะ"

สือหลานฟางมองอย่างละเอียดอีกครั้ง จากนั้นถึงเข้าใจขึ้นมา "ท่านเฉิน วันนี้ท่านดูโตขึ้นกว่าเดิมนะคะ"

"หึ ๆ งั้นเหรอ ผมก็ว่าช่างทำผมคนนั้นฝีมือดี สมแล้ว"

"ท่านถึงกับวิ่งไปตัดผมมาเลยเหรอคะ"

"คุณว่าล่ะครับ ไม่งั้นทุกคนเรียกผมว่าหนูน้อยขึ้นมาจะทำยังไง"

"ท่านนี่เก่งจริง มิน่าล่ะถึงทำเงินได้เยอะขนาดนี้"

สือหลานฟางนับถืออีกครั้ง

ขนาดจุดเล็กแค่นี้ยังคิดเผื่อไว้ได้ ต้องบอกว่าไม่ใช่คนธรรมดาจริง ๆ

"เป็นยังไง ตอนนี้ดูแล้วเหมือนอายุเท่าไหร่"

"ถ้ามองละเอียด ๆ จริง ๆ ก็ยังต่ำกว่า 20 ปีอยู่ดี แต่ถ้ามองแวบเดียว ก็ราวยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองค่ะ"

"ได้ยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองก็พอแล้ว ผมขอกินอะไรก่อนนะครับ"

เฉินอวี่ไม่อยากดึงความสนใจของทุกคน ต่อไปเขาก็ไม่แน่ว่าจะขายส้มสะดืออีก

การมาที่นี่ก็แค่เพื่อให้เกียรติชิวกั๋วชิ่งกับนายอำเภอหลานเท่านั้น

ตอนนี้กำลังหิวพอดี เฉินอวี่จึงนั่งกินของว่างของตัวเองไป

"ท่านนายอำเภอหลาน ท่านนายอำเภอหลานมาแล้ว..."

ไม่ได้ทำให้ใครแตกตื่น เฉินอวี่ก็นั่งกินของตัวเองอยู่คนเดียว

ถึงชาวสวนบางคนจะเห็นเฉินอวี่มาถึงเหมือนกัน แต่ก็คิดเพียงว่าเฉินอวี่เป็นนักศึกษาฝึกงานที่มาจากกรมเกษตร

การรวมตัวครั้งนี้กรมเกษตรเป็นเจ้าภาพ การที่กรมเกษตรจะมีเจ้าหน้าที่มาบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

"ขออภัย ให้ทุกท่านรอนาน"

นายอำเภอหลานกวาดตามองผู้ที่นั่งอยู่ในงาน ราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

พอเห็นเฉินอวี่นั่งกินอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ตรงมุมห้อง ก็อดยิ้มไม่ได้ จากนั้นถึงพูดว่า "ยินดีต้อนรับทุกท่านที่มาร่วมงานในวันนี้ ผมขอเป็นตัวแทนของที่ทำการอำเภอและกรมเกษตรอำเภอ กล่าวต้อนรับทุกท่าน..."

เสียงปรบมือดังขึ้นจากด้านล่างเวที

เฉินอวี่ไม่ค่อยได้ฟังเท่าไหร่ เขายังกินของว่างอยู่เลย