บทที่ 93 ทำให้ใหญ่ ทำให้แข็งแกร่ง และยังต้องทำให้ประณีต

"ช่วงเวลาที่ผ่านมา เรียกได้ว่ามอบความประหลาดใจให้พวกเรา ในที่สุดส้มสะดือซิ่นเฟิงของเราก็ตอกชื่อเสียงของตัวเองขึ้นมาได้ในประวัติการเพาะปลูกเกือบ 30 ปี ต่อไปพวกเราก็ประกาศต่อทั้งประเทศได้อย่างภาคภูมิใจว่า นี่คือส้มสะดือของเรา ส้มสะดือที่เป็นของซิ่นเฟิง หนึ่งเดียวไม่มีสองในทั้งประเทศ"

เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง

"ขอบอกข่าวดีกับทุกท่าน ไม่กี่วันมานี้ผมไปสำรวจซูเปอร์มาร์เก็ตรายใหญ่ทางมณฑลเยว่และแถบเจียงเจ้อมา ส้มสะดือซิ่นเฟิงของเราเป็นที่ต้อนรับอย่างมาก ด้วยเหตุนี้ ซูเปอร์มาร์เก็ตรายใหญ่ต่าง ๆ ยังเปิดเคาน์เตอร์เฉพาะให้ซิ่นเฟิงของเราโดยเฉพาะ ด้านบนแขวนป้ายไว้ เขียนไว้สี่ตัวอักษรว่าส้มสะดือซิ่นเฟิง"

พอข่าวดีนี้ออกมา เสียงปรบมือของทุกคนยิ่งดังราวฟ้าคำราม เสียงเชียร์ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย

"ขอบอกข่าวดีกับทุกท่านอีกเรื่องหนึ่ง"

พอเสียงปรบมือสงบลงเล็กน้อย นายอำเภอหลานก็พูดต่อว่า "ถึงปีนี้ส้มสะดือของเราจะขายไปแล้วเจ็ดส่วนแปดส่วน โดยพื้นฐานแทบไม่มีส้มสะดือเหลือให้ขายแล้ว แต่ก็มีพ่อค้าส่งจากทั่วประเทศมาทำสัญญาค้าส่งของปีหน้ากับชาวสวนของเราไว้ล่วงหน้าแล้ว ในขณะเดียวกัน เพื่อสนับสนุนส้มสะดือของเรา ทางอำเภอก็เตรียมร่างนโยบายบางอย่างขึ้นมาด้วย หวังว่าพวกเราจะร่วมแรงร่วมใจกัน ทำให้ป้ายชื่อส้มสะดือซิ่นเฟิงนี้ใหญ่ขึ้น แข็งแกร่งขึ้น ให้ส้มสะดือซิ่นเฟิงก้าวเข้าสู่ทั้งประเทศ และก้าวสู่โลกกว้าง..."

คราวนี้เสียงปรบมือดังต่อเนื่องหลายนาที

ชาวสวนทั้งหลายต่างถูกคำพูดของนายอำเภอหลานปลุกเร้าจนเลือดเดือดพล่าน

ทำให้ใหญ่ ทำให้แข็งแกร่ง

ส้มสะดือซิ่นเฟิง เป็นของซิ่นเฟิง และเป็นของพวกเขาเองด้วย นี่แหละคือข้อได้เปรียบ

"ทุกท่านคงทราบดี ปีนี้ที่ส้มสะดือซิ่นเฟิงของเราขายดี ขาดคน ๆ หนึ่งไปไม่ได้ คนคนนี้คือใคร ทุกท่านคงรู้กันดี เพียงแต่ที่ทุกท่านรู้ก็เรื่องหนึ่ง เกรงว่าหลายท่านคงยังไม่เคยเห็นตัวจริงใช่ไหม เอาละ ผมจะไม่พูดมากแล้ว งั้นขอเชิญวีรบุรุษส้มสะดือของเราท่านนี้มากล่าวอะไรสักสองสามคำให้พวกเราฟังหน่อย..."

นายอำเภอหลานพูดจบก็ถอยไปอยู่ข้าง ๆ

"ท่านเฉิน ท่านเฉิน อย่าเพิ่งกิน"

"อะไรครับ"

"ท่านนายอำเภอหลานเชิญวีรบุรุษส้มสะดือขึ้นเวทีกล่าวอะไรหน่อยไงคะ"

"วีรบุรุษส้มสะดือคือใครครับ ขอดูหน่อย"

เฉินอวี่เงยหน้าขึ้นจากจาน แต่บนเวทีกลับว่างเปล่า ไม่เห็นมีวีรบุรุษส้มสะดือที่ไหน

"คุณพระ ท่านเฉิน ท่านนั่นแหละคือวีรบุรุษส้มสะดือ"

"หา"

"รีบขึ้นเวทีเร็วเข้าค่ะ ทุกคนกำลังรอท่านพูดอยู่"

สือหลานฟางเร่งเฉินอวี่

นายอำเภอหลานก็ทอดสายตามาเช่นกัน

"ผมคือวีรบุรุษส้มสะดือเหรอ" เฉินอวี่ชี้ไปที่ตัวเอง "อย่าแบบนั้นสิครับ ผมก็แค่คนทำอินเทอร์เน็ต ไม่ใช่วีรบุรุษส้มสะดืออะไรทั้งนั้น"

เพียงแต่ไม่ว่าเฉินอวี่จะไม่อยากยอมรับแค่ไหน สุดท้ายเฉินอวี่ก็ยังต้องฝืนใจขึ้นเวทีอยู่ดี

"ที่แท้เขานี่แหละคือท่านเฉิน เมื่อกี้ผมยังนึกว่าเป็นเจ้าหน้าที่ฝึกงานของกรมเกษตรเสียอีก"

"คุณพระ หนุ่มเกินไปแล้วมั้ง"

"สมกับที่ลือกันจริง ๆ อายุแค่ราว 20 ปีเท่านั้น"

พอเฉินอวี่ยืนขึ้นบนเวที ชาวสวนทั้งหลายต่างส่งเสียงฮือกันเป็นแถบ

"คือ คือว่า จริง ๆ แล้วผมไม่ใช่วีรบุรุษส้มสะดืออะไรทั้งนั้นครับ ผมก็แค่ลงโฆษณาให้ส้มสะดือซิ่นเฟิงบนเน็ตไปบ้างเท่านั้นเอง แน่นอนว่าโดยพื้นฐานแล้วผมทำไปเพื่อขายส้มสะดือของตัวเอง ดังนั้นวีรบุรุษนี่นับไม่ได้จริง ๆ ครับ"

เฉินอวี่พูดกับนายอำเภอหลาน และพูดกับทุกคนไปด้วย

"เพียงแต่ในเมื่อท่านนายอำเภอหลานเรียกกระผมขึ้นเวทีแล้ว ผมก็ขอพูดสักสองสามคำ ถ้าพูดได้ไม่ดี ทุกท่านโปรดให้อภัยด้วยครับ"

ถึงก่อนหน้านี้จะไม่ได้เตรียมมาว่าจะพูดอะไร แต่ในเมื่อขึ้นเวทีแล้ว เฉินอวี่ก็ผสมแนวทางการพัฒนาส้มสะดือซิ่นเฟิงจากอนาคตเข้าไป แล้วนึกอะไรออกมาได้บ้าง จึงพูดว่า "เรียนคุณลุงคุณอาทุกท่าน พี่น้องร่วมถิ่นทุกท่าน จริง ๆ แล้วผมไม่นับว่าเป็นชาวสวนแท้ ๆ บ้านผมก็ไม่เคยปลูกส้มสะดือมาก่อน การได้สัมผัสส้มสะดือครั้งนี้ก็เป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ เพียงแต่ก็อาจเป็นเพราะเหตุผลนี้เอง ที่ทำให้ผมมองส้มสะดือของบ้านเกิดได้ชัดเจนกว่าเดิม"

"การที่ส้มสะดือซิ่นเฟิงขายดีครั้งนี้ มีทั้งเหตุผลจากการโปรโมตโฆษณาบนเน็ต มีทั้งเหตุผลจากคุณภาพของซิ่นเฟิงเรา แน่นอนว่ายังอาจมีเหตุผลที่ว่าแถบเจียงเจ้อและเยว่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับส้มสะดือมาเป็นเวลานานด้วย สรุปแล้วปีนี้ส้มสะดือซิ่นเฟิงของเราขายดี เพียงแต่ปีนี้ถึงจะขายดี แล้วปีหน้าล่ะครับ ปีหน้าส้มสะดือซิ่นเฟิงจะขายดีได้อีกหรือไม่"

"เมื่อครู่ท่านนายอำเภอหลานผสานข้อได้เปรียบของส้มสะดือซิ่นเฟิงเรา เตรียมออกนโยบายสิทธิพิเศษในด้านต่าง ๆ เพื่อทำให้ส้มสะดือซิ่นเฟิงใหญ่ขึ้นแข็งแกร่งขึ้น ผมว่าดีมากครับ อุตสาหกรรมส้มสะดือเป็นอุตสาหกรรมที่พัฒนาได้อย่างยั่งยืน เป็นอุตสาหกรรมที่ให้ลูกหลานรุ่นหลังของเราพัฒนาต่อไปได้เรื่อย ๆ เพียงแต่ ถ้าทุกคนแห่กันเข้ามาปลูกส้มสะดือในพื้นที่กว้างขวางเพราะนโยบาย ถึงตอนนั้นตลาดจะเกิดภาวะอุปทานล้นอุปสงค์หรือไม่ครับ"

"พวกเรารู้กันดีว่าเนื้อหมูมีสิ่งที่เรียกว่าวัฏจักรหมู เมื่อราคาเนื้อหมูขึ้น จำนวนแม่หมูในคอกก็จะเพิ่มขึ้นมาก อุปทานหมูมีชีวิตก็จะเพิ่มขึ้น พออุปทานหมูมีชีวิตเพิ่มขึ้น ราคาเนื้อหมูก็จะตกลง พอราคาเนื้อหมูตกลง แม่หมูจำนวนมากก็จะถูกคัดทิ้งทันที ตามด้วยอุปทานหมูมีชีวิตที่ลดลง ราคาเนื้อหมูก็จะขึ้นมาอีกครั้ง วนซ้ำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ..."

"นำมาใช้กับอุตสาหกรรมส้มสะดือของเราจะเหมือนกันหรือไม่ครับ ราคาส้มสะดือขึ้น เราก็ปลูกส้มสะดือกันมาก พอเราปลูกส้มสะดือกันมาก อุปทานส้มสะดือก็จะเพิ่มขึ้น พออุปทานส้มสะดือเพิ่มขึ้น ถึงตอนนั้นราคาส้มสะดือก็จะตกลง พอราคาส้มสะดือตกลง เกรงว่าพวกเราเองก็จะโค่นต้นส้มสะดือที่ปลูกไว้เดิมทิ้ง..."

ถึงเฉินอวี่จะอายุไม่มาก แต่การผสานความรู้จากอนาคตเข้ากับกฎของตลาด กลับทำเอาชาวสวนทั้งหลายอึ้งไปในพริบตา

แน่นอนว่ารวมถึงนายอำเภอหลานด้วย

ถ้าเป็นไปตามที่เฉินอวี่พูดจริง งั้นนโยบายสนับสนุนต่าง ๆ ของทางอำเภอก็อาจทำให้ชาวสวนนับไม่ถ้วนปลูกส้มสะดือกันในพื้นที่กว้างขวางได้จริง ๆ พอปลูกกันในพื้นที่กว้างขวางแล้ว ตลาดเกิดอุปทานล้นอุปสงค์ ราคาส้มสะดือก็ย่อมตกลง

"แน่นอนว่าจริง ๆ ที่ผมพูดมาก็รุนแรงไปหน่อย ตอนนี้ตลาดเพิ่งเปิดออกมา อุปสงค์ยังมากกว่าอุปทานอยู่มาก การที่เราจะเพิ่มพื้นที่ปลูกส้มสะดือถือเป็นเรื่องที่ควรทำ เพียงแต่ถ้าเราไม่คิดเผื่อปัญหานี้ไว้ ไม่ช้าก็เร็วจะมีวันหนึ่งที่ส้มสะดือซิ่นเฟิงของเรา และเพื่อนชาวสวนของเรา ต้องหกล้มคะมำครั้งใหญ่ครับ"

"เฉินอวี่ เธอพูดถูก ปัญหานี้พวกเราต้องคิดเผื่อไว้จริง ๆ" ตอนนั้นนายอำเภอหลานเสริมขึ้นมาหนึ่งประโยคว่า "เพียงแต่ถ้าอนาคตเกิดปัญหาแบบนี้ขึ้นมาจริง ๆ แล้วพวกเราจะแก้ยังไงล่ะ"

พูดจบ นายอำเภอหลานกลับยิ้มขื่น

เขารู้สึกว่าถามไปก็เปล่าประโยชน์

วัฏจักรหมูเป็นกฎก็เพราะมันเป็นแบบนี้มาตลอด คุณควบคุมมันไม่ได้เลย

อย่าว่าแต่รัฐบาลท้องถิ่นแห่งใดแห่งหนึ่งเลย ต่อให้ทุ่มกำลังทั้งประเทศ ก็ควบคุมวัฏจักรหมูนี้ไม่ได้

ดังนั้นนี่คือกฎ

กฎเป็นไปไม่ได้ที่จะเปลี่ยนแปลง มันจะคงอยู่ตลอดไป

ในเมื่อเป็นไปไม่ได้ที่จะเปลี่ยนแปลง แล้วจะแก้ได้ยังไง

เพียงแต่สิ่งที่นายอำเภอหลานคาดไม่ถึงคือ เฉินอวี่กลับพูดว่า "จริง ๆ แล้วก็แก้ได้ไม่ยากครับ แค่ต้องออกแรงอยู่พอสมควร"

เฉินอวี่พูดต่อว่า "เมื่อครู่ท่านนายอำเภอหลานบอกว่า ส้มสะดือซิ่นเฟิงของเราต้องทำให้ใหญ่ทำให้แข็งแกร่ง นี่คือก้าวแรก ส่วนก้าวที่สอง ผมว่าเรายังทำให้ประณีตได้ด้วย ต่อเมื่อทำจนเป็นของชั้นเลิศ ทำจนคนอื่นแซงไม่ได้ ทำจนคนอื่นแข่งด้วยไม่ได้ ถึงตอนนั้นส้มสะดือซิ่นเฟิงของเราก็จะรักษาความสามารถในการแข่งขันในตลาดไว้ได้ตลอดไปครับ"

คำพูดชุดนี้กลับปลุกชาวสวนทั้งหมดที่อยู่ในงานให้ตื่นขึ้นมาในทันที

จริง ๆ แล้วส้มสะดือไม่ได้มีแค่ที่ซิ่นเฟิง ทั้ง 18 อำเภอของเมืองก้านก็มี

และไม่ได้มีแค่ 18 อำเภอของเมืองก้าน มณฑลอู่ รวมถึงมณฑลชวนก็มีเหมือนกัน

ถ้าคิดแต่จะขยายพื้นที่เพาะปลูก การที่กฎวัฏจักรหมูจะเกิดขึ้นซ้ำก็เป็นเรื่องที่ไม่ช้าก็เร็ว

แต่ถ้าใช้ข้อได้เปรียบด้านภูมิอากาศและภูมิศาสตร์อันได้เปรียบจากธรรมชาติของส้มสะดือซิ่นเฟิง แล้วกำหนดระบบการเพาะปลูกที่เข้มงวดขึ้นมา ก็จะทำให้ส้มสะดือซิ่นเฟิงโดดเด่นเพียงหนึ่งเดียวได้