บทที่ 94 วางใจได้ ต่อไปนายจะเป็นเจ้าพ่อแน่นอน

"ที่ผมจะพูดก็หมดแล้วครับ ขอบคุณทุกท่าน"

เฉินอวี่โค้งคำนับทุกคน นายอำเภอหลานนำปรบมือ

"ดี"

"ท่านเฉินพูดได้ดีมาก"

ก่อนหน้านี้ชาวสวนไม่น้อยพอเห็นเฉินอวี่ขึ้นเวที นอกจากตกใจแล้ว ในใจก็ยังสงสัยอยู่บ้าง

นี่คือท่านเฉินที่โปรโมตส้มสะดือซิ่นเฟิงจริง ๆ เหรอ

อายุ 20 กว่า หนุ่มเกินไปหน่อยหรือเปล่า

มองยังไงมองยังไงก็ยังไม่ค่อยเชื่ออยู่ดี

แต่พอฟังคำพูดชุดนี้ของเฉินอวี่จบ ชาวสวนทั้งหลายถึงจะเข้าใจว่าคนเขาทำเงินได้มากมายขนาดนี้ด้วยอะไร

ต่อให้เฉินอวี่ทำอย่างอื่นไม่เป็นเลย แค่วิสัยทัศน์ชุดนี้อย่างเดียว เขาก็เหนือกว่าคนนับไม่ถ้วนที่นั่งอยู่ในงานแล้ว

หลังจากนั้นเฉินอวี่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ลงจากเวที

ส่วนชาวสวนทั้งหลายด้านล่างต่างพากันมาที่โต๊ะของเฉินอวี่ ยกแก้วให้เฉินอวี่กันเป็นระยะ

ตอนแรกเฉินอวี่ก็ยังดื่มตอบให้ทีละคน แต่พอคนเยอะขึ้น เฉินอวี่ก็ทานไม่ไหว ได้แต่ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

สามทุ่ม ทุกคนก็แยกย้ายกลับบ้าน

เพียงแต่เฉินอวี่กลับถูกนายอำเภอหลานรั้งตัวไว้

"เฉินอวี่ คำพูดชุดนี้ของเธอในคืนนี้ พูดได้ดีมากจริง ๆ"

"เธอพูดถูก ส้มสะดือซิ่นเฟิงไม่เพียงต้องทำให้ใหญ่ทำให้แข็งแกร่ง ยังต้องทำให้ประณีตด้วย เฉินอวี่ เรื่องการทำให้ประณีตนี้ เธอมีความคิดอะไรบ้างไหม ลองเล่ามาฟังหน่อย"

"ท่านนายอำเภอหลาน ผมก็ไม่เคยปลูกส้มสะดือ จะไปมีความคิดอะไรได้ครับ"

"ฉันจะไม่รู้จักเธอเหรอ อย่าเก็บไว้เลย พูดมาเถอะ"

"เรื่องนี้..."

เฉินอวี่รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย ถึงเขาจะไม่ได้เข้าใจส้มสะดือเป็นพิเศษจริง ๆ แต่สุดท้ายก็เป็นคนซิ่นเฟิง

ชาติที่แล้วซึมซับจากการได้ยินได้เห็นมามาก ฟังก็มาก เห็นก็มาก แนวทางเกี่ยวกับส้มสะดือหลายอย่างจึงพอรู้อยู่ไม่น้อย

"ท่านนายอำเภอหลาน งั้นผมขอพูดมั่ว ๆ อีกสักสองสามคำแล้วกันครับ"

เรียบเรียงความคิดเล็กน้อย เฉินอวี่ก็พูดว่า "จริง ๆ แล้วสภาพภูมิอากาศและภูมิศาสตร์ของส้มสะดือซิ่นเฟิงเราเหนือกว่าพื้นที่อื่น โดยพื้นฐานก็มีข้อได้เปรียบในการแข่งขันเหนือพื้นที่อื่นอยู่แล้ว เพียงแต่การปลูกส้มสะดือไม่ได้พึ่งฟ้าอย่างเดียว ยังต้องพึ่งคนด้วยครับ"

"พึ่งคนยังไงล่ะ"

"ยกตัวอย่างเช่น วันเก็บเกี่ยวส้มสะดือที่ทางอำเภอกำหนดไว้ก่อนหน้านี้ อันนี้ในอนาคตต้องบังคับใช้ให้ได้จริงครับ"

ผลไม้ทุกชนิดต้องใช้เวลาระดับหนึ่งกว่าจะสุก

การเก็บเกี่ยวก่อนกำหนดไม่เพียงกระทบรสชาติผลไม้ แต่ยังกระทบคุณภาพผลไม้ด้วย

"เรื่องนี้ทางอำเภอก็ให้ความสำคัญมาก ไม่กี่ปีมานี้ก็ย้ำเรื่องวันเก็บเกี่ยวมาตลอด ไม่ถึงเวลาก็ไม่ให้ชาวสวนเก็บ"

"ท่านนายอำเภอหลาน ผมว่าไม่ใช่แค่ให้ความสำคัญเท่านั้นครับ ทางอำเภอมีรางวัลก็ต้องมีบทลงโทษ ถ้าชาวสวนเก็บเกี่ยวก่อนกำหนด ก็ต้องมีการปรับตามสมควร ไม่งั้นทางอำเภอย้ำไปเรื่อย ๆ อย่างเดียว แต่ชาวสวนบางรายเห็นแก่ประโยชน์เฉพาะหน้า เก็บเกี่ยวก่อนกำหนดแล้วเอาผลไม้ไปเร่งสุกต่อ ความเสียหายนี้ไม่ได้เสียหายแค่บ้านเขาบ้านเดียว แต่เสียหายต่อผลประโยชน์ของชาวสวนทั้งซิ่นเฟิงครับ"

"มีรางวัลก็ต้องมีบทลงโทษ ข้อเสนอนี้ดี" นายอำเภอหลานพยักหน้าเห็นด้วย

"อีกอย่าง ทางอำเภอก็ต้องกำหนดมาตรการห้ามชุดหนึ่งขึ้นมาด้วย เช่น ห้ามเคลือบขี้ผึ้งส้มสะดือ ห้ามใช้สารเพิ่มความหวาน และอื่น ๆ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นมาตรการที่จำเป็นเพื่อรับประกันว่าส้มสะดือซิ่นเฟิงเป็นของชั้นเลิศครับ"

"ยังมีอีก นอกจากใช้มาตรการที่เหมาะสมในด้านการปลูกส้มสะดือแล้ว ตอนขายส้มสะดือเราก็ต้องเตรียมความพร้อมให้ดีด้วย เช่น สร้างศูนย์จัดเก็บส้มสะดือ ติดตั้งเครื่องคัดแยกส้มสะดือ และอื่น ๆ ครับ"

คุยกันชุดนี้อยู่นาน นายอำเภอหลานถึงยอมปล่อยเฉินอวี่กลับบ้าน

เพียงแต่ที่บ้านของบรรดาชาวสวนที่กลับก่อนเฉินอวี่นั้น ตอนนี้กลับมีละครใหญ่ระหว่างพ่อลูกเปิดฉากขึ้น

...

"พ่อ กลับมาแล้วเหรอ"

"อือ"

"เป็นยังไงบ้าง อาหารที่ภัตตาคารเถาเจียงอร่อยไหม"

"กินอะไรกัน แกรู้จักแต่กิน"

หลี่เทียนไฉถลึงตาใส่หลี่เหวินเจี๋ยผู้เป็นลูกชายทีหนึ่ง ในใจกลับมีโทสะพลุ่งขึ้นมา

หลี่เหวินเจี๋ยผู้เป็นลูกชายเอาแต่เล่นสนุกมาตั้งแต่เด็ก ก่อเรื่องยุ่งยากให้หลี่เทียนไฉมาไม่น้อย

เมื่อก่อนหลี่เทียนไฉก็แค่รู้สึกว่าเด็กยังเล็ก ก็เลยปล่อยตามใจมาตลอด

แต่พอเห็นเฉินอวี่ที่ภัตตาคารเถาเจียงแล้ว พอเทียบกันสองคน หลี่เทียนไฉกลับรู้สึกไม่เป็นรสชาติขึ้นมา

"แกรู้ไหมว่าท่านเฉินเขาอายุพอ ๆ กับแก แต่เปิดบริษัทมาแล้วตั้งหลายแห่ง"

"พ่อ ท่านเฉินคือใครเหรอ"

"แกจะไปสนใจทำไมว่าเขาเป็นใคร"

"แต่ท่านเฉินเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ"

"จะไม่เกี่ยวได้ยังไง ดูตัวเองสิ อายุสิบหกสิบเจ็ดสิบแปดแล้ว รู้จักแต่เล่น ซื้อคอมพิวเตอร์ให้ ซื้อโทรศัพท์ให้ ซื้อของดีที่สุดให้ทุกอย่าง แต่ดูคนอื่นสิ แค่ขายส้มสะดือปีนี้ปีเดียวก็ได้กำไรสุทธิ 10 ล้านกว่า แกเทียบกับเขาแล้วนี่ นิ้วเดียวยังเทียบไม่ได้เลย"

"กำไรสุทธิ 10 ล้านกว่า พ่อ อย่ามาหลอกผมนะ"

"หลอกแก ฉันจำเป็นต้องหลอกแกด้วยเหรอ อายุก็พอ ๆ กัน ทำไมแกกับคนอื่นถึงห่างกันขนาดนี้"

หลี่เหวินเจี๋ยถูกหลี่เทียนไฉผู้เป็นพ่อด่าเสียยกใหญ่ ก็โมโหเหมือนกัน

พอฟังพ่อพูดแบบนี้ หลี่เหวินเจี๋ยก็ย้อนถามว่า "คนเขาขายส้มสะดือปีเดียวได้ 10 ล้าน แต่พ่อขายส้มสะดือมาหลายสิบปี ยังไม่ได้ถึง 10 ล้านเลย ถ้ามองแบบนี้ พ่อก็สู้ท่านเฉินที่พ่อพูดถึงไม่ได้เหมือนกัน ยังกล้ามาว่าผมอีก"

"แกยังเถียงอีกนะ"

"ก็มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ นี่ ตัวเองสู้คนอื่นไม่ได้ ยังจะเอาลูกไปเทียบกับคนอื่นอีก"

"โอ๊ย คันหนังแล้วใช่ไหม เดี๋ยวจะหวดให้ตายเลย..."

"อ๊า เจ็บนะ เจ็บ พ่อ ลงมือจริงเลยเหรอเนี่ย"

"ออกไปให้พ้น ไม่ออกไปพรุ่งนี้ตีต่อ"

มองหลี่เหวินเจี๋ยที่ถูกตัวเองหวดด้วยแส้จนวิ่งเข้าห้องไป หลี่เทียนไฉก็ถอนหายใจ "นี่มันไม่เทียบไม่รู้จริง ๆ พอเทียบเข้าที ลูกชายก็เหมือนก้อนขี้ก้อนหนึ่งเลย"

...

สถานีรถไฟ

นับตั้งแต่คุยกับหวังฉ่างครั้งก่อน หวังฉ่างก็พาทีมเทคนิคมาถึงซิ่นเฟิง

เฉินอวี่กับจางเจี้ยนหมิงมาที่ทางออกสถานี รอการมาถึงของหวังฉ่าง

"เฉินอวี่ เดี๋ยวจะมากันกี่คนเหรอ"

"ห้าคน ไม่สิ ถ้ารวมหลี่หนานด้วยก็น่าจะหกคน"

"มีสมาชิกใหม่อีกหกคน ไม่คิดเลยว่าบริษัทจะพัฒนาเร็วขนาดนี้"

"หึ ๆ ก็ถือว่าใช้ได้ อินเทอร์เน็ตเปลี่ยนแปลงทุกเสี้ยววินาทีอยู่แล้ว พูดตามตรง จริง ๆ เราพลาดโอกาสไปหลายอย่างเหมือนกัน แต่ไม่เป็นไร เรายังทันอยู่"

"จริงสิ เฉินอวี่ เดี๋ยวพอหวังฉ่างกับพวกมาถึงแล้วนายเตรียมจะจัดตำแหน่งยังไง"

"นายว่าล่ะ"

"ฉันว่า..."

จางเจี้ยนหมิงหยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยังพูดว่า "ฉันว่าถึงหวังฉ่างจะมาสายเทคนิค แต่ไม่ว่าจะเรื่องเทคนิคหรือวิสัยทัศน์ก็เหนือกว่าฉันไปไกลมาก บวกกับจบจากมหาวิทยาลัยมณฑลอู่อีก ฉันว่าการบริหารงานประจำวันของบริษัทมอบให้นางได้"

"หึ ๆ การบริหารบริษัทมอบให้หวังฉ่าง แล้วนายล่ะ"

"ฉันน่ะเหรอ ฉันก็ไม่มีวุฒิการศึกษาอะไร ไม่มีทักษะทางเทคนิคอะไร วิสัยทัศน์ก็ไม่ได้เรื่องเท่าไหร่ ทำงานจิปาถะก็ได้"

"งั้นก็ได้ พรุ่งนี้นายไปทำงานจิปาถะที่บริษัทเลย"

"หา ไม่จริงน่า"

จางเจี้ยนหมิงร้องไห้ "งานจิปาถะไม่เอาได้ไหม จะว่าไปฉันก็เล่นเกมเป็นนะ หรือให้ฉันเล่นเกมดีกว่า"

"ตอนนี้ยังไม่ได้ปั๊มเลเวลกันแล้ว ทำงานจิปาถะเถอะ ฉันว่างานจิปาถะเหมาะกับนายมากกว่า"

"เชี่ย... ก็ได้ งานจิปาถะก็งานจิปาถะ ยังไงเงินเดือนก็ยังโอเคอยู่"

"เหงื่อตก พี่เจี้ยน นายนี่ปลงได้จริง ๆ"

เฉินอวี่ตบไหล่จางเจี้ยนหมิง "พี่เจี้ยน จริง ๆ แล้วความสามารถของนายดีมากแล้ว แค่นายไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง ฉันไม่อยากปล่อยให้เจ้าพ่อที่มีศักยภาพขนาดนี้ไปทำงานจิปาถะหรอก"

"ยังเจ้าพ่ออีก เฉินอวี่ อย่ามาแซวฉันเลย ฉันว่านายต่างหากที่เป็นเจ้าพ่อ"

"ไม่ได้แซวนาย วางใจได้ ต่อไปนายจะเป็นเจ้าพ่อแน่นอน"

เฉินอวี่พูดอย่างหนักแน่นที่สุด