บทที่ 95 การประชุมบริษัท

"มาแล้ว"

สิบกว่านาทีต่อมา รถไฟตู้เขียวที่วิ่งจากมณฑลอู่มายังซิ่นเฟิงก็เข้าสู่สถานีซิ่นเฟิง

มณฑลก้านมีการคมนาคมที่ไม่ค่อยดีมาตลอด ไม่ต้องพูดถึงซิ่นเฟิงที่อยู่ใต้สุดของมณฑลก้านเลย

เพียงแต่ยังดีที่ทางรถไฟจิงจิ่วตัดผ่านซิ่นเฟิง จึงมีการตั้งสถานีเล็ก ๆ ไว้ที่ซิ่นเฟิงด้วย

เพียงแต่ถึงซิ่นเฟิงจะมีสถานี แต่รถที่จอดที่ซิ่นเฟิงล้วนเป็นรถไฟตู้เขียวทั้งหมด

ถ้าอยากได้รถเร็ว ขออภัย ไม่มี

แค่นี้ยังไม่นับว่าอะไร

ที่กระอักกระอ่วนกว่านั้นคือ จากสถานีอื่นมายังซิ่นเฟิงยังซื้อตั๋วนั่งได้

แต่ถ้าขึ้นจากสถานีซิ่นเฟิง กลับซื้อตั๋วนั่งไม่ได้เลย ซื้อได้แต่ตั๋วยืน

ถ้าอยากซื้อตั๋วนั่ง ต้องไปที่เมืองก้านเท่านั้น

แน่นอนว่าตอนนี้ก็ยังไม่นับว่าอะไร

ยังไงตอนนี้ระบบรถไฟก็ยังไม่ได้พัฒนาเท่าในอนาคต

ทุกเมืองก็มีแต่รถไฟตู้เขียวเต็มไปหมด

ช่วงเวลานี้ยังไม่มีรถด่วนพิเศษ

และก็ยังไม่มีรถไฟความเร็วสูง

อำเภอเล็ก ๆ อย่างซิ่นเฟิงมีสถานีรถไฟก็ถือว่าดีแล้ว

"พี่สาว ยินดีต้อนรับสู่ซิ่นเฟิง"

"ฟังนายพูดสิ เหมือนพี่ไม่ใช่คนซิ่นเฟิงอย่างนั้นแหละ"

"ใช่ ใช่ ใช่ เกือบลืมไป พี่สาวก็เป็นคนซิ่นเฟิงของเราเหมือนกัน"

"ขอแนะนำให้ทุกคนรู้จัก ท่านนี้คือท่านเฉิน"

พอหวังฉ่างออกจากสถานี เฉินอวี่กับจางเจี้ยนหมิงก็เดินเข้าไปต้อนรับ

ถึงคนกลุ่มนี้จะรู้มาตั้งนานแล้วว่าเฉินอวี่หนุ่มมาก แต่พอได้เห็นตัวจริงก็ยังตกใจอย่างยิ่ง

"คนนี้คือหลี่หนาน เพิ่งดึงตัวมาจากที่หลินฉีเฟิง"

"หลี่หนาน ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ ได้ยินว่าด้านเทคโนโลยีของยูซีคุณเป็นคนนำอยู่"

"ท่านเฉินล้อเล่นแล้วครับ ยูซีเป็นแม่ทัพที่แพ้ในมือท่านเฉินอยู่แล้ว ไม่มีอะไรน่าพูดถึงหรอกครับ"

"ยูซีกับ 5173 เป็นสินค้าคนละประเภทกันเลย ไม่มีความสัมพันธ์เชิงแข่งขัน และยิ่งไม่มีเรื่องแม่ทัพที่แพ้ในมืออะไรทั้งนั้น กลับกัน ยูซีโชว์ที่ยูซีซึ่งคุณเป็นคนนำออกมานั้น ผมเห็นแล้วตาสว่างเลยนะครับ"

"น่าเสียดายที่ยูซีก็ยังถูกทิ้งอยู่ดี"

"ใครบอกว่าทิ้ง ไม่แน่ว่าเมื่อไหร่หลี่หนานคุณอาจได้เริ่มทำโครงการโปรแกรมแชตทันทีอีกก็ได้"

"ท่านเฉิน... ท่านหมายความว่าบริษัทตั้งใจจะทำโปรแกรมแชตทันทีเหรอครับ"

หลี่หนานตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย พูดหลุดออกมาทันที

"หึ ๆ ทุกอย่างล้วนเป็นไปได้"

เฉินอวี่ไม่ได้ส่ายหน้าและก็ไม่ได้พยักหน้า มีเพียงรอยยิ้ม "ไปกันเถอะ กลับบริษัทกัน"

พาหวังฉ่างและคนอื่น ๆ เฉินอวี่ก็กลับบริษัทไปพร้อมกับทุกคน

หลังแนะนำให้ทุกคนรู้จักกันหนึ่งรอบ หวังฉ่างและคนอื่น ๆ ก็นั่งลงร่วมกับพนักงานทั้งหมดที่อยู่ในห้อง เปิดประชุมย่อยสั้น ๆ ครั้งหนึ่ง

"อือ ทุกคนมาครบแล้ว"

"วันนี้เป็นการประชุมครั้งแรกของพนักงานทั้งหมดนับตั้งแต่ก่อตั้งหวนอวี่เทคโนโลยีของเรา"

"ผมขอเล่าถึงผลงานที่บริษัทได้รับในช่วงที่ผ่านมาให้ทุกคนฟังก่อน"

มองพนักงานทั้งหมด

จากที่บริษัทเดิมมีแค่สิบกว่าคน มาจนถึงตอนนี้ที่เกือบ 30 คน

ห้องทำงานที่เมื่อก่อนถือว่าใหญ่ ตอนนี้กลับเริ่มเล็กไปเสียแล้ว เฉินอวี่คิดอยู่ในใจว่าเมื่อไหร่ต้องหาห้องทำงานที่กว้างขวางกว่านี้แล้ว

เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่รีบ

กระแอมหนึ่งครั้ง เฉินอวี่ก็พูดว่า "นับตั้งแต่ก่อตั้ง 5173 มา พวกเราได้ก้าวหน้าไปอย่างมหาศาล นอกจากยอดผู้เข้าชมของเว็บจะขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของวงการแล้ว ยอดเปิดหน้าเว็บยังมากกว่ายอดผู้เข้าชมถึงกว่าสี่เท่า"

"อีกอย่าง ขอบเขตธุรกิจของเราจากตอนแรกที่ไม่มีใครสนใจ ต้องไปเสนอตัวโปรโมตให้คนอื่น มาจนถึงตอนนี้ที่เซ็นสัญญาโปรโมตกับค่ายเกมรายใหญ่ไปแล้วหลายสิบฉบับ เน็ตอีส เซิ่งต้า หวังจิน และอื่น ๆ ล้วนเป็นลูกค้าของเรา แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ค่ายเกมเหล่านี้ พวกเรายังสร้างความสัมพันธ์อันดีกับเว็บระดับรองรายใหญ่ทั่วประเทศด้วย เทียนหยา จงกั๋วเหริน เมาผู เหล่านี้ล้วนเป็นข้อได้เปรียบของเรา"

"ข้อที่สาม จากข้อมูลที่ได้จากไชน่าเทเลคอม ผู้ใช้ที่ต่อเน็ตแบบเอดีเอสแอลในประเทศเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ค่าใช้จ่ายในการเล่นเน็ตลดลงอย่างมาก เราคาดว่าปลายปีนี้จำนวนชาวเน็ตในประเทศจะทะลุ 40 ล้านคน และถึงปลายปีหน้า ชาวเน็ตในประเทศมีโอกาสทะลุ 60 ล้านคน นี่ไม่เพียงเป็นโอกาสมหาศาลของวงการอินเทอร์เน็ตในประเทศ แต่เป็นโอกาสมหาศาลของพวกเราด้วย ผมหวังว่าในช่วงเวลาประวัติศาสตร์นี้ ทุกคนจะก้าวตามจังหวะการพัฒนาของยุคสมัยได้ทัน และโอบรับโลกใบใหม่ไว้"

"ข้อที่สี่ โอกาสย่อมมาพร้อมความท้าทาย การระเบิดของอินเทอร์เน็ตในประเทศเป็นกระแสที่ต้านไม่อยู่ และยังมีจระเข้ใหญ่ทางธุรกิจนับไม่ถ้วนซุ่มอยู่ในนั้น ถ้าไม่ระวัง พวกเราอาจถูกคัดออกจากเกมเมื่อไหร่ก็ได้ ถึงเว็บ 5173 จะเป็นอันดับหนึ่งในวงการอยู่ในตอนนี้ แต่นั่นเป็นเพราะยังไม่เจอการแข่งขันที่แท้จริงเท่านั้น จริง ๆ แล้วสงครามได้เริ่มขึ้นอย่างเงียบเชียบแล้ว เพียงแต่พวกเรายังไม่รู้ตัว ผมหวังว่าทุกคนจะรักษาความระแวดระวังไว้ ถ้ามีข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับวงการ ต้องรายงานผู้บังคับบัญชาทันที"

"ข้อที่ห้า เพื่อการพัฒนาที่ดียิ่งขึ้นของบริษัท และเพื่อรับมือกับการระเบิดของอินเทอร์เน็ตในประเทศที่กำลังจะมาถึงให้ดียิ่งขึ้น ภายในไม่กี่วันข้างหน้า บริษัทจะจัดแบ่งกลุ่มงานใหม่ทั้งหมด ผมหวังว่าภายใต้โครงสร้างใหม่ทั้งหมดนี้ ผู้รับผิดชอบแต่ละส่วนจะแบกรับภาระอันหนักหน่วงได้ และกล้าบุกเบิก..."

การประชุมไม่ยาวนัก

เฉินอวี่ไม่ชอบการประชุมที่ยืดยาว

เพียงแต่ถึงการประชุมวันนี้จะสั้น แต่พอประชุมจบ หลายคนก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

มีทั้งที่คาดหวังกับอนาคตของหวนอวี่เทคโนโลยี

มีทั้งที่จินตนาการถึงอินเทอร์เน็ตในประเทศที่กำลังพุ่งทะยาน

แน่นอนว่ายังมีบางคนที่เดาว่าบริษัทจะปรับโครงสร้างใหม่ทั้งหมดยังไง

...

"ฟางถิง พรุ่งนี้วันหยุดเสาร์อาทิตย์จะไปเที่ยวไหน"

"จะมีอารมณ์เที่ยวได้ยังไง พรุ่งนี้ต้องไปเยี่ยมบ้านนักเรียน"

"เยี่ยมบ้านนักเรียน ไม่จริงน่า ภารกิจที่โรงเรียนเธอมอบหมายเหรอ"

"ไม่ใช่ หลัก ๆ คือมีนักเรียนคนหนึ่งมาสายเป็นประจำ"

"มาสายก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นมั้ง"

"เธอไม่รู้ ก่อนหน้านี้เขามาสายก็ยังพอทำเนา แต่ช่วงนี้เขาถึงกับโดดเรียนด้วย หรือกระทั่งไม่มาเข้าคาบทบทวนภาคค่ำมาหลายวันแล้ว"

"งั้นก็ต้องไปเยี่ยมบ้านจริง ๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้ พรุ่งนี้ฉันไปเที่ยวกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นแล้วกัน"

"เฮ้อ ยังไงก็อาชีวะของพวกเธอนี่แหละดี"

หลิวฟางถิงพูดกับจางซินเพื่อนร่วมรุ่นของตัวเอง

"เหงื่อตก อาชีวะของพวกเราดีตรงไหน"

"ทำไมจะไม่ดี พวกเธอไม่ต้องคอยดูแลว่านักเรียนเข้าเรียนหรือไม่เข้าเรียน ยิ่งไม่ต้องดูแลว่านักเรียนเข้าคาบทบทวนภาคค่ำหรือเปล่า อิสระจะตายไป"

"ฟังเธอพูดสิ เอาอาชีวะของพวกเราไปเทียบกับตลาดสดเลยเหรอ บอกให้เลยนะ นักเรียนอาชีวะหัวเทียนของเราถึงจะสอบสู้โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งของพวกเธอไม่ได้ แต่นักเรียนอาชีวะหัวเทียนของเราช่วงนี้ก็ขยันขึ้นมามากเหมือนกัน"

"อ้อ พวกเขาตาสว่างขึ้นมาทีเดียวเลยเหรอ"

"ก็ประมาณนั้น คงเป็นเพราะโดนกระตุ้น"

"โดนกระตุ้น หึ ๆ เล่ามาสิ"

"ก็เพราะห้องเรามีนักเรียนคนหนึ่งชื่อจางเจี้ยนหมิง ช่วงนี้ไปเป็นผู้บริหารอยู่ที่หวนอวี่เทคโนโลยีไงล่ะ"

"หวนอวี่เทคโนโลยีเหรอ"

"ไม่จริงน่า อย่าบอกนะว่าไม่เคยได้ยิน หวนอวี่เทคโนโลยีเป็นกิจการเทคโนโลยีขั้นสูงของซิ่นเฟิงเลยนะ ช่วงที่ผ่านมาที่ทำการอำเภอยังระบุชื่อชมเชยเลย"

"อ๋อ พอเธอพูดแบบนี้ฉันก็เคยได้ยินมาจริง ๆ ด้วย บริษัทนี้เก่งมากเหรอ"

"แค่เก่งเหรอ กระซิบบอกเธอหน่อยนะ บริษัทนี้ในเวลาไม่กี่เดือน เธอรู้ไหมว่าได้กำไรเท่าไหร่"

"ได้เท่าไหร่"

"10 ล้าน"

"เงินหยวนเหรอ"

"หรือเธอจะคิดว่าเป็นเงินด่งเวียดนามล่ะ"

"คุณพระ นักเรียนของเธอเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ เขาเป็นแค่เด็กอาชีวะ แต่ได้เป็นผู้บริหารในบริษัทแบบนั้นเนี่ยนะ"

"เธอว่าล่ะ อีกอย่างยังเป็นเบอร์หนึ่งด้วย นอกจากเจ้าของแล้วเขาใหญ่ที่สุดเลย"

"เข้าใจแล้ว มิน่าล่ะนักเรียนบางคนของโรงเรียนเธอถึงโดนกระตุ้น ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ต้องโดนกระตุ้นเหมือนกัน"

ถึงจะสงสัยหวนอวี่เทคโนโลยีแห่งนี้อยู่พอสมควร แต่สุดท้ายหลิวฟางถิงก็เป็นครู

เรื่องทางธุรกิจพวกนี้ นางไม่ไปยุ่งด้วย

นางแค่สอนนักเรียนของตัวเองให้ดีก็พอ

ดังนั้นการเยี่ยมบ้านนักเรียนในวันพรุ่งนี้ หลิวฟางถิงจึงต้องไปให้ได้

===