บทที่ 97 สอนหนังสือให้ผู้ใหญ่

"เอาละ เลิกประชุม"

จริง ๆ แล้วโครงสร้างบริษัททั้งหมดยังควรมีฝ่ายบุคคล ฝ่ายการเงิน และฝ่ายอื่น ๆ อีก

เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่จำเป็นเท่าไหร่ บวกกับกำลังคนก็ยังไม่พอ จึงยังไม่ตั้งฝ่ายเหล่านี้ขึ้นมาก่อน

"ท่านเฉิน นายให้ความกดดันกับฉันเยอะไปหน่อยนะ"

"พี่เจี้ยน ทางการขึ้นมาเลยนะ"

"หึ ๆ บริษัทใหญ่ขนาดนี้ ไม่เรียกนายว่าท่านเฉินแล้วจะเรียกอะไร"

"ตอนที่มีกันสองคนก็ไม่จำเป็นหรอก"

"ยังไงก็ช่างเถอะ ตอนนี้เรียกท่านเฉินดีกว่า ถ้าเรียกนายว่าเฉินอวี่อีก ฉันกลับกดดันมากเลย"

"ทฤษฎีอะไรของนาย"

เฉินอวี่ไม่ติดใจเรื่องนี้ต่อ ปลอบไปว่า "อย่าไปกดดันตัวเองมากนักเลย พวกเราก็แค่เว็บเกมเว็บหนึ่ง ไม่ได้นับว่าเป็นบริษัทใหญ่อะไร"

"หึ ๆ ท่านเฉิน อย่ามาหลอกฉันเลย ตอนนี้พวกเราถือว่าเป็นเว็บระดับรองของประเทศแล้วนะ หรือกระทั่งมีสื่อไม่น้อยอยากมาสัมภาษณ์บริษัทด้วย เพียงแต่ฉันรู้สึกว่าสื่อพวกนี้ช่วยพวกเราได้ไม่มาก ก็เลยปฏิเสธไป"

"อือ ตอนนี้ยังเป็นช่วงที่เรากำลังพัฒนา การสัมภาษณ์อะไรพวกนี้ยังไม่จำเป็น"

"จริงสิ พวกเราควรย้ายที่ทำงานหรือเปล่า หาที่ใหญ่กว่านี้หน่อย"

"พอนายพูดแบบนี้ ก็ควรจริง ๆ ด้วย"

มองห้องทำงานไปรอบ ๆ เฉินอวี่ก็รู้สึกว่าเล็กเหมือนกัน

นี่ไง มีแค่เฉินอวี่ที่มีห้องทำงานส่วนตัว ส่วนหัวหน้าฝ่ายอื่น ๆ ก็อยู่ในห้องโถงกันหมด

มากที่สุดก็แค่กันคอกทำงานส่วนตัวไว้ให้พวกเขา แต่จริง ๆ ก็ไม่ได้สะดวกเป็นพิเศษ

อีกทั้งการที่ทุกคนอยู่ในห้องโถงเดียวกัน ก็ค่อนข้างเสียงดังด้วย

นอกจากนี้ตอนนี้มีคนสามสิบกว่าคน อนาคตยังจำเป็นต้องเพิ่มขึ้นอีก จึงเล็กไปจริง ๆ

"ได้ เลิกงานแล้วนายลองไปวนดูในตัวเมืองหน่อย ดูว่ามีที่ใหญ่กว่านี้ไหม"

"ได้"

จางเจี้ยนหมิงพยักหน้า

ตอนนั้นโทรศัพท์ของเฉินอวี่กลับดังขึ้น

มองเบอร์ที่โทรเข้า เป็นท่านอธิบดีชิวกั๋วชิ่ง

"เฉินอวี่ อยู่ที่บริษัทหรือเปล่า"

"อยู่ครับ พวกเราก็ไม่เหมือนพวกท่านที่มีวันหยุดเสาร์อาทิตย์นี่ครับ พวกเราทั้งปีไม่มีวันหยุดเลยนะ"

"ไอ้เด็กนี่ ถึงกับมาแซวอาชิวเลยเหรอ"

"เหอะ ๆ อาชิว ได้ยินว่าท่านจะได้เลื่อนตำแหน่ง"

"ได้ยินใครพูด อย่าพูดมั่ว ตอนนี้ยังไม่ได้ออกหนังสือเลย"

"งั้นก็คือมีเค้าแล้วสินะครับ"

"ก็ถือว่ามีอยู่บ้าง เพียงแต่ก็ต้องขอบคุณเธอด้วย"

"อย่าแบบนั้นสิครับ ขอบคุณอะไรกัน ผมยังไม่ได้ขอบคุณอาชิวเลย"

"งั้นเธอก็อย่านะ ฉันรับไม่ไหวหรอกถ้าเศรษฐีอย่างเธอจะหิ้วกระเป๋านักเรียนมาให้อีกใบ"

"ฮ่า ๆ ๆ"

ทั้งสองต่างหัวเราะออกมา

พูดไปแล้ว แบบนี้ก็ดีกับทั้งสองฝ่าย

ชิวกั๋วชิ่งก็ไม่ได้รับของกำนัล ส่วนเฉินอวี่ก็ถือว่าตอบแทนบุญคุณชิวกั๋วชิ่งไปแล้ว

"จริงสิ อาชิว ท่านโทรมามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

"มัวแต่คุยเล่นกับเธอ เกือบลืมเรื่องสำคัญไปเลย เดี๋ยวผู้ใหญ่ของอำเภอทั้งชุดบอกว่าจะไปเรียนรู้ที่บริษัทเธอหน่อย"

"เรียนรู้ เรียนรู้อะไรครับ"

"จะอะไรได้อีก ท่านนายอำเภอหลานบอกว่าพวกเรามีความรู้เรื่องอินเทอร์เน็ตน้อยเกินไปจริง ๆ ตามยุคสมัยไม่ทัน เลยให้พวกเราไปเรียนเสริมที่ที่เธอหน่อย แน่นอนว่าไม่ได้หวังจะเรียนแล้วกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญ แต่ยังไงก็ต้องมีความรู้พื้นฐานบ้างจริงไหม"

"งั้นก็ได้ครับอาชิว มีใครมาบ้างครับ"

"คนที่มาไม่น้อยเลย นอกจากฝ่ายภาษีของพวกเราแล้ว ก็มีเกษตร ป่าไม้ พาณิชย์ กิจการพลเรือน วัฒนธรรม ก่อสร้าง ตำรวจ รวมถึงเบอร์หนึ่งของกรมการศึกษาก็มาด้วย"

"ว้าว ผมนี่ได้รับการคุ้มครองระดับสำคัญเลยนะครับ"

"ก็ใช่น่ะสิ ต่อไปเธออยู่ในซิ่นเฟิงก็เดินตัวปลิวได้เลย"

"งั้นก็ดีเลยครับ กี่โมงถึงครับ"

"ราวบ่ายสองโมง"

"ครับ เดี๋ยวผมจัดคนเตรียมต้อนรับให้เรียบร้อย"

วางสาย เฉินอวี่ก็หัวเราะขึ้นมาทันที

"ท่านเฉิน นายหัวเราะอะไร"

"หึ ๆ พี่เจี้ยน เรื่องห้องทำงานที่นายพูดเมื่อกี้ คาดว่าจะมีที่ลงแล้ว"

"หา มีที่ลงแล้ว อยู่ไหน ที่ไหนล่ะ"

"เรื่องนี้เดี๋ยวค่อยบอกนาย ตอนบ่ายผู้ใหญ่จากทุกกรมของอำเภอจะมาเรียนรู้ที่บริษัท พี่เจี้ยน นายเตรียมตัวหน่อย ถึงตอนนั้นให้ความรู้กับทุกคนหน่อยว่าอินเทอร์เน็ตคืออะไร และอินเทอร์เน็ตนำอะไรมาให้พวกเราได้บ้าง"

"ได้"

จางเจี้ยนหมิงพยักหน้า

ถ้าให้พูดเรื่องอินเทอร์เน็ตที่ลึกซึ้งกว่านี้ จางเจี้ยนหมิงอาจจะยังลำบากอยู่บ้าง

แต่ถ้าให้ความรู้เรื่องอินเทอร์เน็ตกับคนกลุ่มนี้ จางเจี้ยนหมิงถามตัวเองแล้วก็ยังไม่มีปัญหาอะไรเลย

บวกกับคนพวกนี้ล้วนเป็นผู้ใหญ่ของอำเภอ การรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเขาย่อมมีประโยชน์มหาศาลต่อบริษัท

...

บ่ายสองโมง ชิวกั๋วชิ่งนำผู้ใหญ่ของอำเภอทั้งชุดมาถึงหวนอวี่เทคโนโลยี

"ยินดีต้อนรับท่านผู้ใหญ่ทุกท่านที่มาตรวจเยี่ยมและให้คำแนะนำการทำงานที่หวนอวี่เทคโนโลยีครับ"

เฉินอวี่ออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง

"เฉินอวี่ ไอ้เด็กนี่ประจบอีกแล้ว ตรวจเยี่ยมอะไรกัน พวกเราไม่ได้มาตรวจเยี่ยม พวกเรามาเรียนรู้ที่เธอต่างหาก มา ๆ ๆ ทุกท่าน ทุกท่านเห็นแล้ว คนนี้แหละคือเฉินอวี่ที่ผมเล่าให้พวกท่านฟังมาตลอด ผู้ก่อตั้งหวนอวี่เทคโนโลยี วีรบุรุษส้มสะดือของพวกเรา"

"เฉินอวี่ ท่านนี้คืออธิบดีจางจากกรมป่าไม้ ท่านนี้คืออธิบดีหวังจากกรมก่อสร้าง ท่านนี้คืออธิบดีคังจากกรมการศึกษา..."

รวดเดียวสิบกว่าอธิบดี เฉินอวี่ก็จำแทบไม่ไหวเหมือนกัน แต่ก็จับมือทักทายทุกคนอย่างเป็นกันเอง

จากนั้นเฉินอวี่ก็เรียกจางเจี้ยนหมิงเข้ามา พาทุกคนเข้าห้องทำงาน แล้วเปิดคาบให้ความรู้เรื่องอินเทอร์เน็ตให้ทุกคนหนึ่งคาบ

"เรียนท่านผู้ใหญ่ทุกท่าน ความรู้พื้นฐานเรื่องอินเทอร์เน็ตก็มีเท่านี้ครับ แน่นอนว่าจริง ๆ แล้วอินเทอร์เน็ตกว้างใหญ่เกินไป สิ่งที่ผมบรรยายไปเป็นแค่ผิวเผินเท่านั้น ถ้าบรรยายได้ไม่ดี ต้องขอให้ท่านผู้ใหญ่ทุกท่านให้อภัยด้วยครับ"

ปิดเครื่องฉายภาพ จางเจี้ยนหมิงก็จบคาบให้ความรู้เรื่องอินเทอร์เน็ตลง

"ไม่คิดเลยว่าอินเทอร์เน็ตจะเก่งขนาดนี้"

"ใช่ เมื่อก่อนผมนึกว่าอินเทอร์เน็ตก็แค่พิมพ์ตัวหนังสือ เล่นเกมอะไรทำนองนั้น ไม่คิดเลยว่าจะมีฟังก์ชันเยอะขนาดนี้"

"ถ้ามองแบบนี้ อนาคตอินเทอร์เน็ตจะไม่เข้าไปถึงทุกบ้านทุกครัวเรือนเลยเหรอ หรือกระทั่งงานบริหารราชการของพวกเราก็ต้องสัมผัสอินเทอร์เน็ตอยู่ตลอดเวลา"

ถึงจะเป็นแค่การให้ความรู้อย่างง่าย

แต่การให้ความรู้ชุดนี้ก็ถือว่าทำให้ผู้ใหญ่ของอำเภอทั้งชุดมีความเข้าใจเรื่องอินเทอร์เน็ตในภาพรวมขึ้นมาได้

ในเวลาเดียวกัน การให้ความรู้ชุดนี้ยังทำให้พวกเขาเข้าใจเสน่ห์ของอินเทอร์เน็ตด้วย

"ท่านเฉิน ผมมีคำถามอยากถามหน่อย"

ตอนนั้นเบอร์หนึ่งของกรมก่อสร้างก็ถามคำถามหนึ่งออกมา

"ท่านอธิบดีซุน เชิญครับ"

"ตามที่ผู้จัดการจางพูดเมื่อกี้ ถ้าพูดแบบนี้ ต่อไปส้มสะดือของพวกเราอาจไม่ต้องขายส่งแล้ว พวกเราแต่ละคนขายบนเน็ตเองได้เลย"

"ใช่ครับ เพียงแต่จริง ๆ แล้วธุรกิจนี้มีอยู่แล้ว อี้ชวี่และจั๋วเยว่ต่างก็ทำธุรกิจขายของบนเน็ตนี้อยู่ เพียงแต่ธุรกิจนี้โดยทั่วไปยังราบรื่นเฉพาะในเขตชายฝั่งที่พัฒนาแล้ว ในมณฑลก้านของเรายังมีความยากอยู่บ้าง แน่นอนว่าความยากนี้หลัก ๆ คือระบบขนส่งของเราตอนนี้ยังไม่พัฒนาเป็นพิเศษ ตอนนี้ระบบขนส่งหลักยังเป็นไปรษณีย์ การที่แต่ละคนจะขายของบนเน็ตจึงไม่สะดวกเป็นพิเศษ กลับกลายเป็นว่าการขายส่งเร็วกว่า แต่ในอนาคตถ้าระบบขนส่งของประเทศเราสร้างเสร็จเรียบร้อย ถึงตอนนั้นต่อให้ไม่มีพ่อค้าส่ง ชาวสวนของเราก็ขายส้มสะดือไปทั่วประเทศได้ครับ"

"แล้วจะช้าเกินไปหรือเปล่า"

"หึ ๆ ท่านอธิบดีซุน ถ้าว่ากันด้วยระบบขนส่งในตอนนี้ ก็ช้าจริงครับ แต่ในอนาคตไม่แน่ วันนี้ลูกค้าที่เซี่ยงไฮ้สั่งซื้อ พรุ่งนี้พวกเขาก็ได้รับส้มสะดือของเราแล้ว"

"ไม่จริงน่า แค่วันเดียวก็ได้เลยเหรอ"

"วันเดียวยังไม่นับว่าอะไรครับ ถ้าอยู่ในเขตชายฝั่ง สั่งซื้อตอนเช้า บางครั้งตอนบ่ายก็ได้รับของแล้ว เพียงแต่การจะทำให้เกิดขึ้นได้ก็ต้องอาศัยระบบขนส่งและการคมนาคมมาประสานกัน จริง ๆ แล้วถึงอินเทอร์เน็ตจะเป็นแค่ตาข่ายผืนหนึ่ง แต่ก็เกี่ยวพันแนบแน่นกับโลกความจริง อินเทอร์เน็ตที่ไม่มีโลกความจริงรองรับย่อมกลวงเปล่าและไม่อยู่บนพื้นฐานความเป็นจริง ดังนั้นผมเชื่อมาตลอดว่าอินเทอร์เน็ตไม่ใช่โลกเสมือน อินเทอร์เน็ตก็คือโลกความจริงนั่นแหละ และในอนาคตมันก็จะพัฒนามุ่งไปสู่โลกความจริงเรื่อยไปครับ"

ทุกคนต่างพยักหน้า

บางคนรู้สึกว่าฟังเข้าใจแค่ครึ่งเดียว บางคนงงไปเลย

ไม่เป็นไร อินเทอร์เน็ตเพิ่งเริ่มต้น ในอนาคตเมื่ออินเทอร์เน็ตส่งผลต่อชีวิตมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาก็จะรู้เองโดยธรรมชาติว่าอินเทอร์เน็ตคืออะไร

แน่นอนว่าการให้ความรู้ในวันนี้ก็ทำให้พวกเขาได้ประโยชน์มากเช่นกัน

อย่างน้อยวิสัยทัศน์และความเข้าใจก็เปิดกว้างขึ้นมาก

จากนั้นผู้ใหญ่ท่านอื่น ๆ ก็ถามคำถามเกี่ยวกับอินเทอร์เน็ตขึ้นมาอีกหลายข้อ

เฉินอวี่ตอบให้ทีละข้อจนครบ

สุดท้าย ชิวกั๋วชิ่งก็มองเฉินอวี่พร้อมรอยยิ้ม

เฉินอวี่ก็ยิ้มตอบ "ท่านอธิบดีชิว ท่านมีคำถามอะไรด้วยไหมครับ"

"ฉันไม่มีคำถามหรอก ฉันอยากมาถามว่าตอนนี้บริษัทของเธอมีความยากลำบากอะไรบ้าง ยังไงผู้ใหญ่จากทุกกรมก็อยู่ที่นี่กันหมดแล้ว เธอมีความยากลำบากอะไรก็พูดมาตรง ๆ ได้เลย เรื่องไหนที่ช่วยได้ในเชิงนโยบาย พวกเราไม่ลังเลแน่นอน"

พอได้ยินคำพูดชุดนี้ เฉินอวี่ก็ดีใจจนใจบาน

เมื่อกี้เล่นลูกเล่นมาตั้งมากมาย ก็เพื่อรอให้ท่านพูดประโยคแบบนี้ออกมานี่แหละ

ดังที่เขาว่ากันว่าเด็กที่ร้องดังถึงจะได้นม

จังหวะนี้ต้องร้องให้ดังสุดเสียงเลย