บทที่ 98 อาจารย์หลิว ทำไมท่านมาอยู่ที่นี่

"ท่านอธิบดีชิว จริง ๆ แล้วพวกเราก็ไม่ได้มีความยากลำบากอะไรในการพัฒนา ถ้าจะให้พูดถึงความยากลำบากล่ะก็..."

เฉินอวี่กวาดตามองไปรอบ ๆ

ชิวกั๋วชิ่งไม่เข้าใจว่าเฉินอวี่หมายความว่ายังไง จึงถามว่า "เธอก็พูดมาสิ"

"ท่านอธิบดีชิว ผมบอกไปแล้วไงครับ ท่านดูสิ ห้องทำงานของเราเล็กไปหน่อยใช่ไหม"

"เล็กไปหน่อยจริง ๆ"

ชิวกั๋วชิ่งกับผู้ใหญ่ท่านอื่นก็กวาดตาสำรวจห้องทำงานเช่นกัน

เดิมทีหวนอวี่เทคโนโลยีก็มีคนสามสิบกว่าคนอยู่แล้ว แออัดมากอยู่แล้ว

ตอนนี้พวกเขามาอีก ก็ยิ่งทำให้ที่ทำงานทั้งหมดดูคับแคบขึ้นไปอีก

"ท่านอธิบดีหลิน ที่นิคมอุตสาหกรรมมีโรงงานอยู่ไม่น้อยไม่ใช่เหรอ มีหลายเจ้าล้มละลายไปแล้ว ก็เลยว่างอยู่หลายที่"

ชิวกั๋วชิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองไปที่อธิบดีหลินแห่งกรมก่อสร้างแวบหนึ่ง

"มีอยู่ไม่น้อยจริง ๆ"

"งั้นต้องขอบคุณท่านอธิบดีชิวกับท่านอธิบดีหลินมากเลยครับ"

"อย่าเพิ่งขอบคุณ พวกเรายังไม่ได้รับปากเธอนะ เธอเขียนคำขอมาก่อน แล้วเบื้องบนค่อยพิจารณาอีกที อีกอย่าง ต่อให้ให้เธอ เธอก็ต้องจ่ายค่าเช่าด้วย"

"ครับ ครับ"

เฉินอวี่พยักหน้าเป็นระยะ

เขาจะไม่รู้เหรอ นี่ก็แค่การเดินตามขั้นตอน

ผู้ใหญ่มาถึงที่นี่แล้ว จะมีอะไรที่ไม่รับปากอีก

อีกอย่าง นี่ก็เป็นนโยบายสนับสนุนกิจการเทคโนโลยีขั้นสูงของทางการอยู่แล้ว ยังไงตึกพวกนั้นว่างอยู่ก็ว่างอยู่เปล่า ๆ

ส่วนค่าเช่าที่ว่า เฉินอวี่ก็รู้ว่าต่อให้จะเก็บจริง ก็ถูกมาก

"งั้นค่าไฟจะพอ..."

พอแก้ปัญหาห้องทำงานได้แล้ว เฉินอวี่ก็พูดขึ้นอีก

ปัญหาค่าไฟดูเผิน ๆ เป็นเรื่องเล็ก แต่จริง ๆ แล้วเป็นรายจ่ายที่ไม่น้อยเหมือนกัน

ลองดูสิ ตอนนี้มีคนสามสิบกว่าคน ก็ต้องมีคอมพิวเตอร์สามสิบเครื่อง

แถมยังเป็นไฟฟ้าอัตราธุรกิจอีก

คอมพิวเตอร์ไม่น้อยเปิดทิ้งไว้ 24 ชั่วโมงไม่ปิดเครื่อง ค่าไฟแพงอยู่นะ

"เรื่องค่าไฟก็ให้สิทธิพิเศษกับเธอได้บ้างตามสถานการณ์ แต่ฟรีนี่อย่าไปคิดเลย"

"จะฟรีได้ยังไงครับ ผมเป็นพลเมืองดีนะ"

เฉินอวี่หัวเราะร่วน แล้วพูดอีกว่า "ท่านอธิบดีชิว ท่านก็รู้ว่าพวกเราเป็นกิจการอินเทอร์เน็ต กิจการอินเทอร์เน็ตมีความต้องการด้านอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงมากกว่ากิจการทั่วไปเยอะเลย ตอนนี้ที่เราลากมาเป็นแค่อินเทอร์เน็ตความเร็วสูงแบบธรรมดา สัญญาณอ่อนอยู่พอสมควรจริง ๆ ครับ"

"เรื่องนี้เป็นงานของท่านอธิบดีหลิวแห่งกรมโทรคมนาคมแล้ว"

ชิวกั๋วชิ่งมองไปที่อธิบดีหลิวแห่งกรมโทรคมนาคม

ท่านอธิบดีหลิวก็ไม่ได้อ้ำอึ้ง

การมาที่นี่ครั้งนี้ก็ได้รับสัญญาณจากนายอำเภอหลานมาแล้ว จึงพูดว่า "พวกเราลากสายใยแก้วนำแสงเฉพาะให้หวนอวี่เทคโนโลยีของพวกเธอได้"

"สายใยแก้วนำแสงเฉพาะ ดีเลยครับ"

เฉินอวี่ขอบคุณอีกครั้ง

"หึ ๆ เพียงแต่ก็ต้องเก็บเงินเหมือนกัน"

ท่านอธิบดีหลิวเสริม

"หา เรื่องนี้ แพงไหมครับ"

เฉินอวี่ลูบหัวตัวเอง ทำท่าเป็นคนไม่รู้ราคาตลาด

เพียงแต่ท่านอธิบดีหลิวไม่ตกหลุมพรางของเฉินอวี่หรอก

ขำจริง เป็นถึงเว็บระดับรองของประเทศแล้ว จะไม่รู้ค่าใช้จ่ายของสายใยแก้วนำแสงเหรอ

"แพงก็แพงแน่นอน แต่ทางกรมลดให้ครึ่งราคาได้"

"ครึ่งราคาก็ยังแพงมากอยู่ดีครับ"

"นี่เป็นราคาต่ำที่สุดที่นโยบายให้ได้แล้ว ถ้าอยากได้ส่วนลดอีก หรือไม่ให้หวนอวี่เทคโนโลยีของพวกเธอโอนเป็นของรัฐเป็นยังไง"

"ครึ่งราคาก็ครึ่งราคาครับ"

พอพูดแบบนี้ เฉินอวี่ก็พยักหน้าทันที

การได้ลากสายใยแก้วนำแสงเฉพาะนี่โคตรเทพแล้ว ปกติต่อให้จ่ายเงินก็ยังลากไม่ได้เลย

"จริงสิ ท่านอธิบดีชิว เรื่องการคืนภาษีจะคืนให้มากกว่านี้ได้ไหมครับ"

หลังจากยื่นข้อเรียกร้องสารพัดไปหนึ่งชุด บรรดาอธิบดีจากกรมต่าง ๆ ก็เริ่มกลัวเฉินอวี่กันแล้ว

ไอ้หมอนี่ ยื่นข้อเรียกร้องได้ทุกเรื่องจริง ๆ

ตอนแรกยื่นเรื่องพื้นที่โรงงานสำหรับทำงานก่อน

อันนี้สมเหตุสมผล

ต่อมายื่นเรื่องค่าไฟ อันนี้ก็สมเหตุสมผล

ถัดมาอีกพูดถึงสายใยแก้วนำแสง ก็ยังถือว่าสมเหตุสมผล

แต่หลังจากนั้นกลับพูดว่าเพื่อความปลอดภัย ทางตำรวจจะส่งตำรวจมายืนเวรยามที่บริษัทพวกเขาได้ไหม

เล่นเอาอธิบดีโจวจากฝ่ายตำรวจแทบอยากบีบคอเฉินอวี่ให้ตาย

เพียงแต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ลูกตากลอกรอบหนึ่ง เฉินอวี่ก็เริ่มคิดถึงเรื่องภาษีอีก

พูดไปแล้ว ถึงคราวก่อนจะให้ป้ายกิจการเทคโนโลยีขั้นสูงมาแล้ว แต่ด้านภาษีก็ยังสูงเกินไปอยู่ดี

"เฉินอวี่ ให้อัตราคืนภาษีสูงสุดกับบริษัทเธอไปแล้ว เธอยังจะเอาอะไรอีก"

"ท่านอธิบดีชิว ผมดูรายการข่าวรวมภาคค่ำมาไงครับ เบื้องบนเหมือนจะออกนโยบายยกเว้นสามปีลดครึ่งสามปี พวกเราจะได้รับสิทธิ์ตามนโยบายนี้บ้างหรือเปล่าครับ"

"โอ้โฮ ติดตามเรื่องบ้านเมืองตลอดเวลาด้วยนะ"

"ต้องอย่างนั้นอยู่แล้วครับ"

"ค่อยว่ากันอีกที เบื้องบนแค่เอ่ยถึงเท่านั้น รายละเอียดว่าจะบังคับใช้ยังไงยังไม่มีเอกสารลงมา"

"เอ่อ..."

เฉินอวี่รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

เพียงแต่ก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ

นโยบายตั้งแต่กำหนดขึ้นมาจนถึงบังคับใช้จริงยังต้องใช้เวลาอีกระยะ จะให้เบื้องบนพูดปุ๊บแล้วทุกท้องถิ่นทำตามทันทีได้ยังไง

"วางใจได้ ตอนนี้เธอเป็นกิจการดาวเด่นของอำเภอแล้ว ขอแค่พวกเธอไม่ทำผิดกฎหมาย ไม่ทำผิดระเบียบ นโยบายสิทธิพิเศษต่าง ๆ ของอำเภอย่อมไม่ขาดเธอแน่นอน นี่ไง เปิดไฟเขียวให้เธอไปหลายเรื่องแล้ว"

"งั้นต้องขอบคุณท่านอธิบดีชิวมากเลยครับ"

แน่นอนว่าหลังจากขอบคุณชิวกั๋วชิ่งแล้ว เฉินอวี่ก็ขอบคุณผู้ใหญ่ทุกท่านที่มาถึงที่นี่เป็นชุด

"เอาละ เอาละ เฉินอวี่ พวกเราต้องกลับแล้ว"

"อย่าเพิ่งสิครับ กินข้าวก่อนแล้วค่อยกลับ"

"กินอะไรกัน ยังไม่ได้กินเธอก็ยื่นข้อเรียกร้องมาขนาดนี้แล้ว ถ้ากินข้าวของเธอเข้าไป จะขนาดไหนกัน"

"ท่านอธิบดีชิว ฟังท่านพูดสิ ผมเป็นคนแบบนั้นเหรอครับ อีกอย่าง ต่อให้ผมเป็นคนแบบนั้น ท่านผู้ใหญ่ทุกท่านก็ไม่ใช่คนแบบนั้นนี่นา ก็ได้ครับ ท่านผู้ใหญ่ทุกท่านงานราชการยุ่ง ผมไม่รั้งทุกท่านไว้แล้ว"

ในเมื่อได้ประโยชน์มาแล้ว เฉินอวี่ก็ไม่พูดอะไรมาก เดินไปส่งทุกคนด้วยตัวเอง

เพียงแต่พอเพิ่งออกมาที่ประตู เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นมาทันที

"เฉินอวี่"

เจ้าของเสียงนี้คือหลิวฟางถิง ครูประจำชั้นของเฉินอวี่นั่นเอง

ช่วงเช้านางไปที่บ้านของเฉินอวี่มาแล้ว แต่กลับพบว่าที่บ้านเฉินอวี่ไม่มีใครอยู่สักคน

ต่อมาเพื่อนบ้านบอกว่าน่าจะไปที่ร้าน

หลิวฟางถิงจึงรีบไปที่ร้าน พอมองหน้าร้าน กลับกลายเป็นซีซือหอยขม

หลิวฟางถิงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง นางเคยไปกินที่ร้านนั้นมาแล้วหลายครั้ง

เพียงแต่ถึงจะเป็นแบบนั้น หลิวฟางถิงก็ได้แต่ฝืนใจเล่าเรื่องที่เฉินอวี่โดดเรียนให้ฟังหนึ่งรอบ

เพียงแต่พ่อแม่ของเฉินอวี่ก็จนใจอยู่เหมือนกัน บอกกับหลิวฟางถิงว่าเจ้าเด็กนี่ช่วงนี้เอาแต่ทำสตูดิโออะไรสักอย่าง พวกเขาที่เป็นพ่อแม่พูดไปหลายครั้งแล้ว แต่ลูกชายก็ไม่ยอมฟัง เพียงแต่ในเมื่อหลิวฟางถิงมาถึงแล้ว พ่อแม่ของเฉินอวี่จึงตัดสินใจจะพาหลิวฟางถิงไปที่สตูดิโอของเฉินอวี่เพื่อจัดการเฉินอวี่เสียหน่อย

หลิวฟางถิงรู้สึกไม่ค่อยดี ตั้งใจจะทำความเข้าใจสถานการณ์ก่อนแล้วค่อยว่ากัน

จึงห้ามพ่อแม่ของเฉินอวี่ไว้ ถามที่ตั้งสตูดิโอของเฉินอวี่ แล้วมาคนเดียว นางอยากดูสักหน่อยว่าเจ้าเด็กนี่ไปทำสตูดิโออะไรกัน ถึงกับไม่ยอมเข้าเรียน

"อาจารย์หลิว"

เฉินอวี่มองปราดเดียว ไม่ใช่อาจารย์หลิวแล้วจะเป็นใคร

"ทำไมท่านมาอยู่ที่นี่ครับ"

"ครูต่างหากที่อยากถามเธอ เธอมาอยู่ที่นี่ทำไม"

"ผมน่ะเหรอครับ..."

เฉินอวี่รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย จึงพูดว่า "ผมทำงานอยู่ที่นี่ครับ"

"ทำงานเหรอ"

หลิวฟางถิงมองเฉินอวี่ที ก็มองหวนอวี่เทคโนโลยีที

นี่ไม่ใช่กิจการเทคโนโลยีขั้นสูงที่เพื่อนพูดถึงก่อนหน้านี้เหรอ

แต่ต่อให้เป็นกิจการเทคโนโลยีขั้นสูงแล้วยังไง

ตอนนี้ภารกิจของนักเรียนคือการเข้าเรียน ไม่ใช่การทำงาน

"ทำงาน เธอมาทำงานอะไรที่นี่ เธอไม่เรียนแล้วเหรอ"

"ผม ผม..."

อ้าปากค้าง

เฉินอวี่ไม่รู้จะพูดอะไร

ช่วงที่ผ่านมาเขาโดดเรียนไปไม่น้อยจริง ๆ

ไม่มีทางเลือก บริษัทมีเรื่องเยอะขนาดนี้ บางเรื่องยังต้องไปเองด้วย จะไปอยู่ในโรงเรียนทุกวันได้ยังไง

เพียงแต่ในตอนนั้นเอง อธิบดีคังที่อยู่ข้าง ๆ กลับพูดขึ้นมาว่า "อาจารย์หลิว"

"ท่านอธิบดี... ท่านอธิบดีคัง ทำไมท่านมาอยู่ที่นี่ด้วยคะ"

หลิวฟางถิงมองปราดเดียว

นี่ไม่ใช่ท่านอธิบดีคังจากกรมการศึกษาเหรอ ทำไมท่านมาอยู่ที่นี่ด้วย

ไม่ใช่สิ

ไม่ใช่แค่ท่านอธิบดีคัง ทำไมข้างหน้าดูเหมือนจะเป็นบรรดาผู้ใหญ่ของอำเภอกันหมดเลย

พวกท่านมาที่นี่ทำอะไรกันคะ

ดิฉันเป็นแค่ครูประจำชั้นตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเท่านั้นนะคะ พวกท่านจะทำอะไร