บทที่ 100 ยอมเสียเปรียบไม่ได้แม้แต่น้อย

ทันทีที่เสียงร้องงิ้วดังขึ้น ทุกคนพลันขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความคิดแรกของทุกคนคือ เพลงนี้มันร้องแบบนี้ได้ด้วยเหรอ! แล้วร้องแบบนี้มันเพราะเกินไปแล้ว!

เฉินถิงตื่นเต้นจนลุกขึ้นยืน นักร้องรุ่นใหญ่อีกสามคนต่างก็ส่งเสียงทึ่งไม่หยุด การผสมผสานนี้มันลงตัวเกินไปแล้ว

ผู้กำกับเองก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง เพลงบทเพลงผีผาของลู่ชิงอวี่ทำได้ถึงขั้นผสมผสานโบราณกับยุคปัจจุบันเข้าด้วยกัน ทั้งยังมีบทบาทในการช่วยเผยแพร่วัฒนธรรมอีกด้วย

ตอนนี้พวกเขามองเห็นมูลค่าแฝงของเพลงนี้แล้ว

ลู่ชิงอวี่จดจ่ออยู่กับการแสดงของตัวเอง ไม่ได้รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อยว่าตนเองได้สร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้ชมและทีมงานรายการทุกคนขนาดไหน

เหล่านักดนตรีข้างล่างเวทีต่างก็อดตบตักตัวเองไม่ได้ ท่วงทำนองดนตรีประกอบของบทเพลงผีผามันช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน การใช้ดนตรีป็อปสมัยใหม่มาผสมผสานกับเครื่องดนตรีโบราณอย่างผีผา และเสียงฆ้องทองเหลืองอันเป็นเอกลักษณ์ของหลงกั๋วก็ช่วยเพิ่มความมีชีวิตชีวาให้แก่บทเพลง พวกเขาคล้ายกับได้มองเห็นความรุ่งเรืองของยุคสมัยนั้นจริง ๆ

จังหวะดนตรีชะลอลงแปดห้องในทันใด เสียงร้องงิ้วแบบท่อนรำพันเดี่ยวก็ดังตามมา

"นิ่งตรองวางไม้ดีดเสียบไว้ระหว่างสาย จัดแจงเสื้อผ้าพลันสำรวมกิริยา"

"เอ่ยเล่าตนเป็นหญิงชาวเมืองหลวง บ้านเรือนตั้งอยู่ใต้เนินเซี่ยหม่า"

"อายุสิบสามร่ำเรียนผีผาจนเจนจบ มีชื่อติดสังกัดกองการแสดงอันดับหนึ่ง"

"เล่นจบเพลงทำครูดนตรียังยอมสยบ แต่งหน้าเสร็จคราใดล้วนถูกหญิงงามริษยา"

ท่อนขับขานบรรยายนี้ไม่เพียงแต่ไม่ขัดกับดนตรี แต่กลับยิ่งช่วยสะท้อนเรื่องราวของบทเพลงออกมาได้อย่างแจ่มชัด

ทุกคนฟังกันอย่างเพลิดเพลิน ถึงขั้นหวังอยากให้มีมากกว่านี้อีกหน่อย

"โศกเศร้าต่างจากเสียงในคราแรก ทั่วทั้งวงฟังซ้ำต่างยกมือซับน้ำตา ต่างยกมือซับน้ำตา"

"ในบรรดาผู้ฟังใครหลั่งน้ำตามากที่สุด? ขุนนางซือหม่าแห่งเจียงโจวจนเสื้อคลุมสีครามเปียกชุ่ม เสื้อคลุมสีครามเปียกชุ่ม"

"ขุนนางซือหม่าแห่งเจียงโจวจนเสื้อคลุมสีครามเปียกชุ่ม"

เมื่อร้องสองประโยคสุดท้ายจบ ผู้ชมทั้งฮอลล์ต่างลุกขึ้นยืน

บทกวีผีผาฉสิงที่มีความยาว 756 ตัวอักษร ทั้งเพลงใช้รูปแบบการร้องที่แตกต่างกันถึงสามแบบ เมื่อเสียงเพลงสิ้นสุดลง ทุกคนรู้สึกเพียงอย่างเดียวคือยังอินไม่หายและอยากฟังต่อ

[ถ้าตอนเรียน ม.ปลาย ได้ยินเพลงนี้นะ ฉันคงไม่ต้องท่องบทกวีผีผาตั้งสองเดือนแล้วยังจำไม่ได้หรอก]

[นี่ใช่บทกวีผีผาที่ฉันเกลียดเข้าไส้จริงดิ? ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกหลงรักขึ้นมาได้เนี่ย]

[ฉันต้องประสาทกลับไปแล้วแน่ ๆ ตอนนี้มีความรู้สึกอยากไปท่องบทกวีผีผาซะงั้น]

[เพราะมากกก ถ้าบทกวี ม.ปลาย ท่องด้วยวิธีนี้นะ วันนึงฉันท่องได้สามบทเลย]

[ปังจนจะบ้าตาย หลงรักลู่ชิงอวี่เข้าแล้ว]

การแสดงของลู่ชิงอวี่จบลง ผู้ชมด้านล่างเวทีส่งเสียงฮือฮาดังกระหึ่มไม่หยุด

แม้กระทั่งทีมงานรายการยังอดไม่ได้ที่จะหยุดงานในมือเพื่อส่งเสียงเชียร์ให้ลู่ชิงอวี่

พิธีกรเดินขึ้นเวทีท่ามกลางเสียงเชียร์กึกก้องของทุกคนเพื่อเตรียมประกาศคะแนนโหวตของลู่ชิงอวี่

ตอนนี้คนที่ตื่นเต้นที่สุดในงานคงหนีไม่พ้นซ่งเคอ ความรู้สึกเดียวของเขาในตอนนี้คือความกลัว กลัวว่าลู่ชิงอวี่จะแซงหน้าเขาไป

ตัวเลขบนจอใหญ่กำลังวิ่งสลับไปมา ท่ามกลางการรอคอยของทุกคน ในที่สุดตัวเลขนั้นก็หยุดนิ่ง

9.8 ล้านคะแนนโหวต!

เฉินถิงอดสบถออกมาไม่ได้ว่า "เชี่ยเอ๊ย"

โหลวชิงหรานเปลี่ยนจากสายอินโทรเวิร์ตกลายเป็นเอ็กซ์โทรเวิร์ต กระโดดตัวลอยสูงลิ่ว

ผู้กำกับถึงขั้นคุกเข่าลงหน้ากล้องเลยทีเดียว

ซ่งเคอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงมา เขามองลู่ชิงอวี่ที่ยืนอยู่บนเวทีด้วยความเคียดแค้น ชั่วขณะหนึ่งถึงกับมีความคิดอยากจะทำลายคนคนนี้ให้ย่อยยับ

แววตานั้นแวบผ่านไปเพียงชั่วพริบตา แต่ก็ยังไม่รอดพ้นสายตาของลู่ชิงอวี่

ซ่งเคอก้มหน้าลงเพื่อกลบเกลื่อน แววตาของลู่ชิงอวี่มีความเย็นชาเคลือบแฝง บัญชีนี้ยังไงก็ต้องคิดสะสาง

ลู่ชิงอวี่หันกลับไปมองคะแนนของตัวเอง 9.8 ล้าน ก็ถือว่าสูงทีเดียว เขาหันหน้าไปมองเฉินถิง

เฉินถิงพุ่งตรงเข้ามายกลู่ชิงอวี่อุ้มชูขึ้นสูงทันที!

เฉินถิง "ลูกชายคนโตของฉันโคตรเท่เลย!"

ลู่ชิงอวี่ตอนแรกก็ดีใจอยู่หรอก แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ เดี๋ยวนะ ลูกชายคนโตอะไรกัน ฉันยังไม่ได้ตกลงสักหน่อย จะมาเนียนนับญาติกินหัวกันเหรอ?

แววตาของลู่ชิงอวี่พลันเปลี่ยนเป็นจับผิด คล้ายกับกำลังพูดกับเฉินถิงว่า นายจะทำอะไร?

ลู่ชิงอวี่ได้รับทรัพยากรดีที่สุดในเฮยเจินจูเอนเตอร์เทนเมนต์ ผู้จัดการส่วนตัวก็ดีที่สุด ศิลปินคนอื่น ๆ แอบพูดลับหลังกันว่า ลู่ชิงอวี่คือลูกรักแท้ ๆ ของเฮยเจินจูเอนเตอร์เทนเมนต์

เฉินถิงเองก็บังเอิญได้ยินคำพูดนี้มา ตอนนั้นยังคิดว่าตลกดี เลยเอาไปพูดล้อเล่นกับคนข้างนอกอยู่หลายครั้ง

เมื่อกี้ตื่นเต้นเกินไปจริง ๆ ปากเลยพลั้งลื่นหลุดออกไปโดยไม่ทันระวัง

"ฮ่าๆๆๆ"

เฉินถิงหัวเราะแห้ง ๆ สองทีเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน "พูดผิดน่ะ พูดผิด น้องชายฉันโคตรเท่เลยว่ะ"

ลู่ชิงอวี่ถึงค่อยยิ้มออกมาได้

เฉินถิงแอบปาดเหงื่อเงียบ ๆ

ในอีพีสุดท้ายของ "คู่หูเสียงดนตรี" ลู่ชิงอวี่ยังคงคว้าแชมป์มาครองได้ และยังทำสถิติชนะรวดหกสมัยติดต่อกัน ด้วยกระแสจากรายการนี้ ลู่ชิงอวี่จึงขยับจากว่าที่นักร้องแถวสองขึ้นมาเป็นนักร้องแถวสองเต็มตัว ทว่าความฮอตและกระแสความนิยมของเขากลับพุ่งทะยานแทบจะเทียบชั้นระดับตัวท็อป

รายการ "คู่หูเสียงดนตรี" ในซีซันนี้ก้าวขึ้นสู่ระดับตำนาน ทั้งคุณภาพและโปรดักชันของรายการก็ถูกยกระดับขึ้นไปจนถึงขีดสุด

ผู้กำกับทั้งดีใจทั้งกลุ้มใจ ดีใจก็เพราะรายการของพวกเขาปังถล่มทลายจริง ๆ ยอดกระแสถล่มทลาย แต่ที่กลุ้มใจก็คือซีซันหน้าจะทำอย่างไรต่อ ในเมื่อซีซันนี้ลู่ชิงอวี่ดันยอดคนดูและกระแสของรายการพุ่งขึ้นมากกว่าห้าเท่า แล้วซีซันหน้าจะต้องเชิญนักร้องคนไหนมารายการถึงจะเอาเวทีอยู่

กระแสของลู่ชิงอวี่มาแรงขนาดนี้ ถ้าเขายอมมาร่วมต่อในซีซันหน้า ย่อมเป็นหลักประกันความสำเร็จของรายการได้อย่างแน่นอน

พอเห็นว่าลู่ชิงอวี่ยังไม่กลับ ผู้กำกับจึงรีบปรี่เข้าไปหาทันที

"คุณลู่ครับ ขอคุยด้วยสักสองสามคำสิครับ"

ลู่ชิงอวี่เห็นผู้กำกับเดินเข้ามา จึงเดินตามไปทางหลังเวทีสองสามก้าว

ผู้กำกับเปิดประเด็นตรง ๆ "คุณลู่ครับ ไม่ทราบว่าซีซันหน้าคุณสนใจจะมาร่วมรายการต่อไหมครับ"

ผู้กำกับรู้ดีว่าลู่ชิงอวี่มีค่ายต้นสังกัด ลู่ชิงอวี่ตัดสินใจคนเดียวไม่ได้อยู่แล้ว แต่เขาแค่อยากรู้ท่าทีของลู่ชิงอวี่ ซึ่งเรื่องนี้สำคัญมากต่อการตัดสินใจส่งคำเชิญ

ผู้กำกับคิดเอาเองว่าทีมงานรายการปฏิบัติต่อลู่ชิงอวี่ดีมากแล้ว ไม่มีการตัดต่อบิดเบือน อุปกรณ์ที่ใช้ก็ดีที่สุด ทีมงานประสานงานทุกคนก็จริงใจและเป็นกันเอง แต่เขากลับลืมสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ไป

ลู่ชิงอวี่รู้ว่าผู้กำกับต้องการดูท่าทีของเขา แต่คนที่เป็นฝ่ายเสียเปรียบคือตัวเขาเอง ตอนสุ่มเลือกผู้ชมในวันนี้ คนคุมไฟโกงชัดเจนขนาดนั้น ใครจะดูไม่ออก

แฟนคลับทั้งฮอลล์มีตั้งแปดบ้าน แฟนคลับของนักร้องรุ่นใหญ่ก็มาซัพพอร์ต แถมยังมีผู้ชมทั่วไปอีก แต่ฝั่งเขากลับสุ่มโดนแต่แฟนคลับของซ่งเคอ มันจะบังเอิญเกินไปหน่อยแล้ว

ต่อให้รายการจะคำนึงถึงภาพรวม ตอนที่เขาสุ่มได้เครื่องดนตรีอย่างผีผา เพื่อให้คีย์เวิร์ดถัดไปมั่นคงและควบคุมได้ อย่างน้อยก็ควรสุ่มโดนแฟนคลับของเขาเองหรือแฟนคลับของเฉินถิงสิ

แต่คนคุมไฟกลับทำได้แสบมาก พอเขาตะโกนสั่งหยุด ไฟกลับสาดพรึ่บไปที่แฟนคลับของซ่งเคอทันที คิดว่าคนอื่นตาบอดกันหรือไง

นี่ก็แค่เพราะผลงานของเขาในวันนี้ออกมาดี ทุกคนถึงได้มองข้ามไป ถ้าหากวันนี้เขาโชว์พังขึ้นมา คนคุมไฟคนนั้นจะรอดตัวไปได้เหรอ

ทว่าการที่เขาโชว์ได้ดีมันเป็นเพราะความสามารถของเขาเอง ไม่ใช่เหตุผลที่จะปล่อยให้คนอื่นใช้เป็นข้ออ้างเพื่อปัดความรับผิดชอบ

ใบหน้าของลู่ชิงอวี่ยังคงแต้มรอยยิ้ม แต่คำพูดกลับเอ่ยออกมาคล้ายกับทีเล่นทีจริง

"โหมดนรกที่คุณผู้กำกับวางไว้ ดันลงนรกที่ผมคนเดียวเลยนี่ครับ ผมคงไม่กล้ามาเป็นรอบที่สองแล้วล่ะ"

ใจของผู้กำกับกระตุกวูบ รับรู้ได้ทันทีว่าลู่ชิงอวี่หมายถึงอะไร

ตอนนั้นเพราะบรรยากาศหน้างานไลฟ์สดตึงเครียดมาก บวกกับเวลารายการกระชั้นชิด จึงไม่มีใครมานั่งจับผิดเรื่องนี้ แต่ตอนที่สุ่มเลือกผู้ชม คนในทีมงานต่างก็รู้แก่ใจดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ผู้กำกับเองก็ไต่เต้ามาจากทีมงานเวทีทีละนิด มีหรือจะไม่เข้าใจลูกเล่นตุกติกพวกนี้

เรื่องนี้จะมองเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ก็ได้ หากเป็นคนอื่นคงไม่มายืนยิ้มพูดคุยกับเขาแบบนี้หรอก ป่านนี้คงให้ฝ่ายกฎหมายของบริษัทออกแถลงการณ์ไปแล้ว

ถึงตอนนั้น กระแสที่ทีมงานรายการสะสมมาโดยอาศัยลู่ชิงอวี่ก็คงพังทลายลงในชั่วพริบตา

เหงื่อเย็นผุดซึมขึ้นมาเต็มแผ่นหลังของผู้กำกับ

"น้องชาย เรื่องนี้เป็นความผิดพลาดของทางรายการ พี่จะให้คำตอบที่ชัดเจนกับนายแน่นอน"

ลู่ชิงอวี่ไม่ใช่เด็กอมมือ ใคร ๆ ก็พูดปากเปล่าได้ทั้งนั้น มันต้องดูที่การกระทำสิ

เขาเดาว่าคำตอบที่ผู้กำกับจะให้ ก็คงแค่ไล่คนคุมไฟออก การจัดการแบบปัดสวะให้พ้นตัวแบบนี้ เอาไว้หลอกเด็กเถอะ

"ใคร ๆ ก็บอกว่าตอนยังหนุ่มแน่น การยอมเสียเปรียบเสียบ้างถือเป็นเรื่องดี แต่สำหรับผม กินอะไรก็ได้ทั้งนั้น ยกเว้นยอมเสียเปรียบครับ"

ยอมเสียเปรียบครั้งหนึ่งก็ต้องยอมไปตลอด ความเสียเปรียบนี้ใครอยากรับก็รับไปเถอะ แต่ผมไม่ยอมสักนิดเดียว