บทที่ 52 ลู่ชิงอวี่กระโดดตึก

ลู่ชิงอวี่หยิบมือถือที่ใช้ไลฟ์สดเครื่องหนึ่งขึ้นมาถามพิธีกร "มีไม้เซลฟี่ไหมครับ"

ร้านสาขาใจกลางเมืองของพวกเขามีทั้งหมดสามชั้น พื้นที่กว้างขวางมาก พิธีกรคิดว่าที่ลู่ชิงอวี่บอกว่าจะวิ่ง ก็คงแค่วิ่งในร่มสักสองสามรอบเท่านั้น จึงรู้สึกว่าศิลปินคนนี้ให้ความร่วมมือดีทีเดียว

"มีค่ะ เดี๋ยวฉันติดตั้งให้นะคะ"

ซุนอี้หรูกับซูจี้สิงยืนอยู่วงนอกของจุดไลฟ์สด โดยไม่เอะใจเลยสักนิดว่าลู่ชิงอวี่กำลังจะก่อเรื่อง

อุปกรณ์เคลื่อนที่สำหรับไลฟ์สดมีเพียงเครื่องเดียว อีกเครื่องเป็นจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ เพื่อให้พิธีกรและแฟนคลับมองเห็นตัวเองในจอและอ่านคอมเมนต์ได้สะดวก

พอลู่ชิงอวี่ปลดมือถือลงมา ในจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่จึงเห็นแค่ตัวเขาคนเดียว

ลู่ชิงอวี่เริ่มจากหมุนข้อเท้า วอร์มอัปยืดเส้นยืดสาย แถมยังปลดสร้อยคอของตัวเองออกด้วย

ลู่ชิงอวี่เตือนแฟนคลับและผู้ชมด้วยความหวังดี "ก่อนออกกำลังกายต้องวอร์มอัปให้ดีนะครับ ไม่อย่างนั้นอาจจะบาดเจ็บที่หัวเข่ากับข้อเท้าได้"

คอมเมนต์: [ก็แค่วิ่งเหยาะ ๆ ทำทรงสองก้าว มันจะไปเจ็บตรงไหนได้]

[น้องชายวอร์มอัปจัดเต็มมาก แต่ฉันว่าดูเป็นเรื่องใหญ่ไปหน่อย วิ่งปกติคงไม่ต้องขนาดนี้มั้ง]

[วอร์มอัปจะสิบนาทีแล้วเนี่ย กะจะถ่วงเวลาแล้วรีบจบงานใช่ไหม]

[แค่เดินสองสามก้าวก็ทดสอบประสิทธิภาพรองเท้าคู่นี้ไม่ได้อยู่ดี ช่างเถอะ]

ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน ลู่ชิงอวี่ก็วอร์มอัปเสร็จเรียบร้อย ณ จุดไลฟ์สดบนชั้นสาม ซุนอี้หรู ซูจี้สิง พิธีกร รวมถึงทุกคนที่มุงดูอยู่ในงานต่างพากันมองดูลู่ชิงอวี่ รอให้เขาวิ่งสักสองรอบแล้วจบงาน

บันไดภายในร้านจื้อโหยวเป็นบันไดวนทรงกลม โคมไฟระย้าส่องลงมาจากเพดานชั้นสาม บนพื้นชั้นหนึ่งเป็นโลโก้ไฟสัญลักษณ์ของจื้อโหยว

ลู่ชิงอวี่ยืดเส้นเสร็จ ก็ยกมือถือขึ้นมาพูดกับคนเจ็ดแสนคนในห้องไลฟ์สด "พร้อมกันหรือยังครับ"

ทุกคนกำลังคิดว่าแค่วิ่งต้องเตรียมพร้อมอะไร ทว่าในวินาทีถัดมา...

[เชี่ย คนหายไปไหนวะ]

[เชี่ย ลู่ชิงอวี่กระโดดตึก!]

[เชี่ย ๆ ๆ ๆ]

พี่ตากล้องเพิ่งเตรียมตัวพร้อมจะวิ่งตามลู่ชิงอวี่สักสองรอบเพื่อเก็บฟุตเทจไว้ตัดต่อ จู่ ๆ มือก็ลื่นจนเกือบทำอุปกรณ์มูลค่าหลายล้านหล่นกระแทกพื้น

คนในงานอึ้งกิมกี่ไปตาม ๆ กัน แม้แต่ซุนอี้หรูก็สตั้นไปเลย สมองช็อตไปชั่วขณะ

พอได้สติ หัวใจพวกเขาก็พลันตื่นตระหนก ชิบหายแล้ว มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นกลางงานไลฟ์สด

"เมื่อกี้ลู่ชิงอวี่กระโดดตึกลงไปใช่ไหม"

"สูงขนาดนี้ตกลงไปกระดูกไม่หักเลยเหรอ"

เสียงหวีดร้องดังมาจากชั้นล่าง ซูจี้สิงตกใจจนหัวใจแทบจะแหลกสลาย

ระยะทางเพียงไม่กี่ก้าว ซูจี้สิงกลับขาสั่นพั่บ ๆ จนแทบก้าวไม่ออก

ลู่ชิงอวี่ตกไปแบบนี้ ถ้าหัวกระแทกพื้นขึ้นมาจะทำยังไง

ทว่าพอมองลงไปจากหัวบันได กลับไม่มีคน!

ซูจี้สิง: ??? คนล่ะ

พิธีกรชี้ไปที่จอมอนิเตอร์ที่รับสัญญาณภาพ แล้วพูดติดอ่างเป็นครั้งแรก

"วะ...วิ่งหนีไปแล้วค่ะ"

ทุกคนรีบกรูกันเข้าไปดูที่หน้าจอไลฟ์สดทันที แล้วก็เห็นลู่ชิงอวี่กำลังถืออุปกรณ์ไลฟ์วิ่งอยู่บนถนนใหญ่

แฟนคลับที่เดิมทีมุงอยู่ชั้นหนึ่งก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าวันหนึ่งไอดอลจะร่วงลงมาจากฟ้า ตอนที่เพิ่งร้องกรี๊ดเพราะเห็นตัวจริง ลู่ชิงอวี่ก็เหาะออกไปแล้ว

ใช่แล้ว เหาะออกไปจริง ๆ บันไดหน้าร้านที่สูงกว่าหนึ่งเมตรเขาไม่เดิน แต่ตีลังกากลางอากาศเหาะลงมาจากข้างในร้าน

สัญญาณภาพที่ส่งกลับมามีดีเลย์ ตอนที่ซูจี้สิงกับซุนอี้หรูดูก็ทันเห็นจังหวะที่ลู่ชิงอวี่ตีลังกาหลังพอดี

เชี่ยเอ๊ย!

ซูจี้สิงกับซุนอี้หรูสบตากัน ทั้งสองคนไม่อาจซ่อนความตกตะลึงและตื่นตระหนกในใจไว้ได้

สายตาของซุนอี้หรูเหมือนจะสื่อว่า "นี่คือศิลปินค่ายคุณเหรอ"

ซูจี้สิงร้อนตัวปนประหม่า: ชะ...ใช่ มั้งครับ

คนที่ไม่เคยสบถคำหยาบอย่างซุนอี้หรูถึงกับทนไม่ไหว นี่มันเรื่องจริงเห่าวะเนี่ย

ในหัวของซูจี้สิงพลันนึกถึงคำพูดของลู่ชิงอวี่บนรถ ตอนนี้เขากลัวจับใจแล้ว

ยังคงเป็นซุนอี้หรูที่ตอบสนองเร็วกว่า เพราะจู่ ๆ ยอดคนดูในห้องไลฟ์สดของลู่ชิงอวี่ก็พุ่งพรวดขึ้นมา เธอตระหนักได้ด้วยความตื่นเต้นว่า โอกาสของเธออาจจะมาถึงแล้ว

"เร็วเข้า รีบตามไปสิคะ"

ซุนอี้หรูบอกพี่ตากล้อง พี่ตากล้องหน้าเหวอไปหมด "จะให้ไปตามที่ไหนล่ะครับ"

ซุนอี้หรูทุ่มเท้าอย่างขัดใจ จากนั้นก็เปิดไลฟ์สดในมือถือของตัวเอง "ตามฉันมาค่ะ"

จากนั้นคนกลุ่มใหญ่ก็พากันแห่กันออกจากร้านจื่อโหยวเพื่อวิ่งตามลู่ชิงอวี่ แฟนคลับที่เพิ่งได้สติก็เริ่มวิ่งตามไปด้วยเช่นกัน

ลู่ชิงอวี่เริ่มเล่นปาร์กัวร์อย่างเป็นทางการแล้ว

ส่วนการตีลังกาหลังพร้อมกับถือมือถือไปด้วยเมื่อครู่นี้ ทำเอาทุกคนในห้องไลฟ์สดถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตาม ๆ กัน

"เมื่อกี้มือถือตกพื้นเหรอ"

"ไม่ใช่ว่าอยู่ชั้นสามเหรอ ทำไมไม่ถึงสามวินาทีก็ออกมาข้างนอกแล้วล่ะ"

"พวกเราแค่พูดเล่นเฉย ๆ นะ นายดันวิ่งจริงซะงั้น"

"เฮ้ย ข้างหน้าไม่มีทางไปแล้ว รีบหยุดเร็ว"

ตอนนั่งรถมา ลู่ชิงอวี่กะระยะทางจากร้านจื่อโหยวไปยังสวนสาธารณะไว้เรียบร้อยแล้ว เส้นทางนี้เป็นถนนคดเคี้ยวเลี้ยวลดประมาณห้าหกโค้ง แต่เส้นทางที่ลู่ชิงอวี่วิ่งไม่ใช่ทางโค้ง หากแต่เป็นเส้นตรง

เพราะไม่ว่าจะมีอะไรขวางหน้า เขาก็ "วิ่ง" ข้ามไปตรง ๆ เลย

มือที่ถือไม้เซลฟี่ของลู่ชิงอวี่ยังคงนิ่งมาก พยายามไม่ให้การเคลื่อนไหวของตัวเองทำให้หน้าจอสั่นไหวขึ้นลง

และภาพที่ทุกคนได้เห็นก็คือ สองเท้าของลู่ชิงอวี่ราวกับติดปีก บางจังหวะยังใช้ไม้เซลฟี่เป็นแกนหมุน ตัวลอยขึ้นมาหมุนเป็นวงกลมกลางอากาศ

"แม่เจ้า ตัวเขาไม่มีแรงโน้มถ่วงของโลกหรือไง"

"นิวตันมาเห็นคงต้องเขียนกฎข้อที่สามใหม่แล้วมั้ง"

"666 ตรงนี้ปกติฉันเดินยังลำบากเลย แต่พี่แกผ่านไปได้แบบพริ้ว ๆ สบาย ๆ"

พวกซุนอี้หรูมองเห็นลู่ชิงอวี่แต่วิ่งตามไม่ทัน ลู่ชิงอวี่วิ่งอยู่ด้านบน ส่วนพวกเขาทำได้แค่วิ่งอ้อมโค้งตามข้างล่าง สุดท้ายซุนอี้หรูก็หารถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามาได้คันหนึ่ง เธอจึงพาพี่ตากล้องซ้อนท้ายขี่ตามลู่ชิงอวี่ไป

ซูจี้สิงยิ่งน่าสงสารเข้าไปใหญ่ เขาไม่มีรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า ทำได้แค่วิ่งอ้อมตามไปเพียว ๆ

คนที่วิ่งตามลู่ชิงอวี่มีมากเกินไป คนเดินถนนเห็นเข้าก็อดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิป

"ทางนั้นทำไมมีคนวิ่งเยอะจัง"

"เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์เหรอ"

"ไม่มั้ง หรือว่ามีคนขอแต่งงานกัน"

"ฉันว่าเหมือนหนีงานแต่งมากกว่า"

"ไม่ใช่หรอก น่าจะถ่ายหนังมากกว่ามั้ง"

จำนวนคนดูในห้องไลฟ์สดของลู่ชิงอวี่พุ่งพรวดไปถึงหนึ่งล้านห้าแสนคน ซุนอี้หรูขี่รถตามลู่ชิงอวี่ไปพลางตื่นเต้นไปพลาง

สวนสาธารณะแห่งนี้มีอุปกรณ์ออกกำลังกายสารพัดชนิด พอลู่ชิงอวี่เข้าไปข้างในก็มุ่งตรงไปยังคลองสายหนึ่งทันที

บริเวณริมคลองมักมีคนรักกีฬาปาร์กัวร์มารวมตัวกันอยู่ไม่น้อย ปกติจะจับกลุ่มกันกลุ่มละห้าถึงแปดคนมาฝึกซ้อมที่นี่

พวกเขากำลังจะเริ่มวิ่ง ก็เห็นลู่ชิงอวี่พุ่งผ่านหน้าไปดังฟึ่บ

เด็กหนุ่มที่เป็นหัวโจกถึงกับรู้สึกเหมือนมีสายลมพัดวูบผ่านข้างตัวไป

หือ คิดจะท้าทายพวกเราเหรอ พวกเรา ลุย!