บทที่ 61 พลิกผัน

ขณะที่ท่านผู้ตรวจการบันเทิงกำลังพูดอยู่นั้น นักข่าวสายบันเทิงรอบข้างก็พากันหันกล้องไปอีกทางอย่างกะทันหัน ท่านผู้ตรวจการบันเทิงถือโทรศัพท์มือถือมองตามไป เหอะ ลู่ชิงอวี่ออกมาแล้ว

"ทุกคนดูเร็วครับ ลู่ชิงอวี่ออกมาแล้ว"

รปภ. ตามลงมาคุ้มกันความปลอดภัยของลู่ชิงอวี่ ถ้านักข่าวบันเทิงจะเข้ามาใกล้พวกเขาก็ยังพอขวางไว้ได้ แต่กับหวังสี่นี่พวกเขากลับกันไม่ออกจริง ๆ ก็นี่มันแม่ของดารานี่นา

วินาทีที่หวังสี่เห็นลู่ชิงอวี่ นางถึงกับชะงักไป นางรู้ว่าพอลู่ชิงอวี่ได้เป็นดาราแล้วก็เปลี่ยนภาพลักษณ์ใหม่ ไม่ได้ย้อมผมสีทองหัวฟูเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป แต่พอได้มาเห็นกับตาตัวเองก็ยังรู้สึกว่าเปลี่ยนไปมากจริง ๆ

แต่เหม่อไปได้ไม่ถึงสองวินาที หวังสี่ก็โผเข้าใส่ลู่ชิงอวี่ทันที

"ลู่ชิงอวี่ ทำไมแกถึงทำกับแม่แท้ ๆ แบบนี้ล่ะ ฉันต้องทำงานตั้งสามกะเพื่อหาเงินมาเลี้ยงแก ตอนเด็ก ๆ แกอยากได้อะไรฉันก็หาให้หมด แล้วแกจะไม่ยอมรับฉันได้ยังไงกัน"

ลู่ชิงอวี่เห็นหวังสี่พุ่งเข้ามาก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างทันที อย่ามาแตะตัวฉัน เสื้อผ้าฉันเพิ่งซื้อมาใหม่นะ

ลู่ชิงอวี่เอ่ยขึ้น "คุณโวยวายพอหรือยัง"

น้ำเสียงของลู่ชิงอวี่เย็นชาไร้ความอบอุ่นแม้แต่น้อย สายตาที่มองหวังสี่ไม่ได้เหมือนมองคนในครอบครัวเลยสักนิด ซ้ำยังดูเหมือนมองศัตรูคู่อาฆาตเสียมากกว่า

หวังสี่ไม่ชินกับการถูกปฏิบัติแบบกะทันหันเช่นนี้ ตอนที่ลู่ชิงอวี่ข้ามมิติมายังโลกใบนี้ เขาเคยได้รับความทรงจำของลู่ชิงอวี่คนเดิมมาก่อน

เขาจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ ลู่ชิงอวี่โหยหาความรักจากครอบครัวมากแค่ไหน เขาเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย คอยช่วยหวังสี่ทำงานบ้าน อายุน้อยแค่นั้นก็ออกไปเก็บขวดขายเพื่อเก็บเงินซื้อเค้กให้หวังสี่ แต่หวังสี่กลับโยนมันทิ้งลงถังขยะ ทั้งทุบตีด่าทอ แถมยังไม่ยอมให้เขากินข้าวอยู่บ่อย ๆ

ลู่ชิงอวี่ตัวน้อยเคยพยายามอย่างเต็มที่ เขาไม่ได้สนใจว่าที่บ้านจะมีเงินหรือไม่ หากหวังสี่จะทำดีกับเขาเหมือนแม่คนอื่น ๆ ทั่วไป เขาก็ไม่สนหรอกว่าตัวเองจะเป็นลูกมหาเศรษฐีหรือไม่

น่าเสียดายที่โลกนี้ไม่มีคำว่าถ้า คนอย่างหวังสี่สมควรตาย ความเห็นแก่ตัวของนางทำให้ลู่จิ่นได้แย่งชิงชีวิตของลู่ชิงอวี่ไป แถมยังคิดจะปล่อยให้ลู่ชิงอวี่ตายอีก คำว่าชั่วร้ายยังน้อยเกินไปที่จะใช้อธิบายผู้หญิงคนนี้

ทว่าคนทั่วไปกลับไม่รู้ความจริง ท่านผู้ตรวจการบันเทิงยังคงบรรยายสดในห้องไลฟ์อย่างต่อเนื่อง

"ดูเหมือนสิ่งที่คนเป็นแม่พูดจะเป็นความจริงนะครับ ลู่ชิงอวี่ดูเย็นชากับแม่ของตัวเองจริง ๆ"

ชาวเน็ตที่รอดูเรื่องสนุกอดไม่ได้ที่จะเข้ามาเหยียบซ้ำ

"แม่เขาอุ้มท้องมาตั้งสิบเดือน ทำกับแม่ตัวเองแบบนี้ไร้จิตสำนึกสิ้นดี"

"ลูกแบบนี้ขอให้ตายไม่ดี"

เมื่อหวังสี่เห็นว่าทุกคนเริ่มเข้าข้างตัวเอง นางจึงพูดต่อ

"ฉันมันจนก็จริง แต่แกจะไปเที่ยวทึกทักเอาใครมาเป็นพ่อสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะ ประธานลู่แห่งลู่ซื่อกรุ๊ปน่ะ ชาตินี้พวกเราไม่เคยข้องแวะกับเขาเลยสักนิด แกจะมาอิจฉาลู่จิ่นแล้วกุเรื่องโกหกบนอินเทอร์เน็ตแบบนี้ไม่ได้นะลูก"

ท่านผู้ตรวจการบันเทิงพูดในห้องไลฟ์ว่า "แม่แท้ ๆ ออกมาฟาดหลักฐานเองเลยครับ ที่แท้เรื่องที่ลู่ชิงอวี่รังเกียจคนจน หลงคนรวย แล้วอยากไปกราบคนอื่นเป็นพ่อเนี่ยเป็นเรื่องจริงสินะครับ"

"ลู่ชิงอวี่ประสาทหรือเปล่า ฝันกลางวันว่าตัวเองเป็นลู่จิ่น ถึงขนาดอยากได้พ่อคนอื่นมาเป็นพ่อตัวเอง"

"หมอนี่คงอยากรวยจนเป็นบ้าไปแล้วมั้ง"

"ดันมาเจอคนบ้าเข้าให้ น้องจิ่นของพวกเราเดือนนี้ซวยจริง ๆ"

กล้องของบรรดานักข่าวรัวชัตเตอร์ใส่ลู่ชิงอวี่อย่างบ้าคลั่ง หวังสี่คอยเติมเชื้อไฟไม่หยุด หวังจะตอกย้ำให้ทุกคนเชื่อว่าลู่ชิงอวี่เป็นคนเนรคุณ เกลียดคนจนรักคนรวย และมีแต่คำโกหกพกลม แผนการระลอกนี้กะจะทำลายเขาให้ย่อยยับไปเลย

ลู่ชิงอวี่มองหวังสี่ ในใจยิ่งแน่วแน่กับสิ่งที่จะทำต่อไป

"คุณไม่ใช่แม่ผม"

หวังสี่ได้ยินคำนี้ก็ชะงักไปอีกครั้ง ความตื่นตระหนกแล่นพล่านขึ้นมาในอก เพราะนางรู้แก่ใจดีว่า คำว่า "ไม่ใช่แม่ผม" ที่ลู่ชิงอวี่พูดนั้น ไม่ได้หมายความว่าไม่อยากยอมรับนางเหมือนที่คนทั่วไปเข้าใจ แต่เขารู้แล้ว... เขารู้ความจริงแล้วว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของนาง

หัวข้อฮอตเสิร์ชของลู่ชิงอวี่ ภายใต้การโหมกระพือของลู่จิ่นและซูจี้สิง ได้พุ่งทะยานติดเทรนด์จนเดือดพล่านไปแล้ว

ยามนี้หวังสี่ยังคงนั่งอยู่บนพื้น ลู่ชิงอวี่ไม่มีความคิดที่จะประคองนางขึ้นมาแม้แต่น้อย ส่วนเสียงก่นด่าประณามก็กระหน่ำซัดเข้าใส่ลู่ชิงอวี่อย่างถล่มทลาย

ลู่ชิงอวี่เห็นว่าได้เวลาพอเหมาะแล้ว และเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ที่กำลังไลฟ์สดของท่านผู้ตรวจการบันเทิง จึงเดินเข้าไปตรงหน้าแล้วเอ่ยว่า "ขอให้ทุกคนอย่าเพิ่งไปหลงเชื่อคำพูดของใครสุ่มสี่สุ่มห้า และอย่าส่งต่อข่าวลือที่ไม่มีมูลความจริงกันเลยครับ"

พูดจบประโยคนี้ลู่ชิงอวี่ก็เดินขึ้นตึกไปทันที ทิ้งให้บรรดาขาเผือกพากันงงเป็นไก่ตาแตก

"ฉันเชื่อแค่สิ่งที่ตาเห็นเท่านั้นแหละ"

"บอกว่าอย่าส่งต่อข่าวลือเหรอ? นั่นแม่นายไม่ใช่รึไงวะ พูดจาน่าเกลียดชะมัด"

"หยุดพูดเถอะ พูดอะไรไม่ผ่านสมองเลย ยิ่งพูดยิ่งหาทัวร์ลงแท้ ๆ"

"เขาทำแบบนี้กับแม่แท้ ๆ ของตัวเองได้ยังไงกัน"

ลู่จิ่นมองดูคอมเมนต์เกี่ยวกับลู่ชิงอวี่บนอินเทอร์เน็ตแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง คราวนี้ต่อให้เป็นซูจี้สิงก็ช่วยนายไม่ได้แล้ว

ลู่กั๋วจงเองก็เห็นข่าวบนอินเทอร์เน็ตแล้วเช่นกัน ลู่ชิงอวี่เมื่อวานยังเป็นม้ามืดของวงการบันเทิงอยู่แท้ ๆ แต่วันนี้กลับกลายเป็นคนที่ทุกคนรุมประณามไปเสียแล้ว

เหอะ ช่างน่าเสียดาย เปลืองทรัพยากรจริง ๆ ลู่ชิงอวี่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลย ถ้าเขายอมให้ความร่วมมือดี ๆ คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้

ตอนนี้เป็นไงล่ะ กลายเป็นหมากที่ถูกทิ้งไปแล้ว

เพื่อพยุงราคาหุ้นและรุกคืบต่อเนื่อง ฝ่ายกฎหมายของลู่ซื่อกรุ๊ปจึงยื่นฟ้องลู่ชิงอวี่ในข้อหาทำลายชื่อเสียงของลู่กั๋วจง

ทันทีที่แถลงการณ์ฉบับนี้ถูกปล่อยออกมา ทุกคนก็รู้ว่าลู่ชิงอวี่จบเห่แล้ว

ทว่าลู่ชิงอวี่ที่เห็นแถลงการณ์นี้กลับยิ้มออกมา "พี่ซู เริ่มลงมือได้แล้วครับ"

ซูจี้สิงพยักหน้าทันที จากนั้นทั้งหน้าเว็บทางการของเฮยเจินจูเอนเตอร์เทนเมนต์ สตูดิโอลู่ชิงอวี่ที่ซูจี้สิงเป็นคนดูแล รวมถึงบัญชีเวยปั๋วส่วนตัวของลู่ชิงอวี่ ก็พร้อมใจกันโพสต์รูปภาพหนึ่งใบ

บรรดาชาวเน็ตต่างกดเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น หวังจะได้เห็นว่าลู่ชิงอวี่จะดิ้นรนอย่างไรต่อ ทว่ากลับได้เจอเผือกชิ้นใหญ่กว่าเดิมเสียอย่างนั้น

"เชี่ย เชี่ย เชี่ย!"

"แม่เจ้าโว้ย เปิดหูเปิดตากูจริง ๆ"

"ลู่ชิงอวี่ ฉันขอโทษ ที่ด่านายไปฉันสมควรตายจริง ๆ"

ลู่ชิงอวี่โพสต์เวยปั๋วว่า "ต้องขออภัยที่ใช้พื้นที่สื่อสาธารณะนะครับ แต่ผมคิดว่าทุกคนควรจะได้รับรู้ความจริง"

"ตอนแปดขวบคือครั้งแรกที่ผมหนีออกจากบ้าน เพราะผมได้รู้ความจริงข้อหนึ่งว่าผมไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของแม่ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เธอเมาเหล้า เธอทุบตีผมพลางหลุดปากเล่าเรื่องที่ทำให้ผมตกใจจนแทบสิ้นสติออกมา ผมไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเธอ ตอนที่เธอคลอดลูก เธอเห็นครอบครัวเศรษฐีคลอดลูกชายเหมือนกัน เพื่อให้ลูกของตัวเองมีชีวิตที่สุขสบาย เธอจึงสลับตัวผมกับเด็กคนนั้น"

"การหนีออกจากบ้านครั้งแรกผมอยากจะตามหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด แต่ต่อมาเพราะอายุยังน้อยเกินไป ผมร่อนเร่อยู่ข้างนอกถึงหนึ่งเดือน และสุดท้ายตำรวจก็พาส่งกลับบ้าน ตอนแรกคิดว่าถ้าหวังสี่ทำดีกับผมสักนิด ผมก็ยอมยกฐานะของตัวเองให้ลูกของเธอได้ ทว่าในวินาทีที่ผมกลับไปถึงบ้าน แววตาที่เธอมองผมมีแต่ความผิดหวัง กระทั่งเอ่ยปากถามว่าทำไมผมถึงไม่ตายอยู่ข้างนอก"

"ต่อมา ประธานลู่ซื่อได้มาพบผม เขาให้ผมดูผลตรวจดีเอ็นเอฉบับหนึ่ง ทว่ารายงานฉบับนั้นเป็นของเมื่อห้าปีก่อน นั่นหมายความว่าเขารู้ความจริงมานานแล้วแต่กลับไม่ยอมรับผม เพราะตัวผมในตอนนั้นไม่โดดเด่นพอ เขาจึงยอมเลือกที่จะเก็บลู่จิ่นไว้แทน"

"ผมขอประกาศไว้ ณ ที่นี้ว่า หวังสี่ไม่ใช่แม่ของผม และอีกเรื่องหนึ่งคือ ประธานกรรมการของลู่ซื่อกรุ๊ปก็ได้ออกมาชี้แจงแล้วว่าพวกเราไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กัน ดังนั้นนับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เขาก็ไม่ใช่พ่อของผมอีกต่อไปเช่นกัน"

รูปที่แนบมาด้วยคือใบตรวจดีเอ็นเอของลู่ชิงอวี่เมื่อห้าปีก่อน และตรงมุมของใบรายงานยังมีภาพของลู่กั๋วจงติดอยู่ด้วย

รูปนี้ลู่ชิงอวี่แอบถ่ายไว้ ตรงมุมซ้ายบนของรูปมีใบหน้าครึ่งซีกของลู่กั๋วจงติดอยู่ แม้จะไม่ชัดเจนนัก แต่แฟนคลับต่างก็มีความเป็นนักสืบ พากันเอารูปของลู่กั๋วจงบนอินเทอร์เน็ตมาเปรียบเทียบในช่องคอมเมนต์ทันที ซึ่งผลปรากฏว่าตรงกันร้อยเปอร์เซ็นต์

"เชี่ยเอ๊ย คนเรามันจะหน้าด้านไร้ยางอายได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ"

"คนอย่างหวังสี่รีบไปตายซะเถอะ สลับลูกเขามาแล้วยังจะทารุณลูกของเขาอีก"

ก่อนหน้านี้ลู่ชิงอวี่ได้ให้คนกลับไปยังสถานที่ที่เขาเคยอาศัยอยู่ เพื่อสัมภาษณ์เพื่อนบ้านละแวกนั้นว่าหวังสี่ปฏิบัติต่อลู่ชิงอวี่อย่างไรบ้าง ซึ่งเรื่องราวทั้งหมดนี้ก็ถูกตัดต่อทำเป็นคลิปวิดีโอปล่อยออกมาพร้อมกัน

คุณตาเพื่อนบ้าน ก. : "เด็กคนนั้นรอดชีวิตมาจนถึงอายุสิบแปดได้ก็ปาฏิหาริย์แล้ว หวังสี่ไม่เคยเหลียวแลแกเลยสักนิด"

คุณป้าใจดี : "ลู่ชิงอวี่เหรอ ฉันรู้จักสิ เขาเคยมากินข้าวที่บ้านฉันด้วยนะ เป็นเพื่อนร่วมชั้นประถมของลูกชายฉัน มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันไปรับลูกชายหลังเลิกเรียน พวกเขากลับทางเดียวกัน ใครจะไปคิดล่ะว่าเดิน ๆ อยู่ระหว่างทางกลับบ้านเด็กคนนี้ก็หิวจนเป็นลม พอถามไถ่ดูก็ถึงได้รู้ว่าแม่แกไม่เคยเตรียมข้าวกลางวันให้เลย เด็กคนอื่นเขากินข้าวกลางวันกัน แกก็ได้แต่มองตาปริบ ๆ"

คุณป้าข้างบ้าน 1 : "เด็กคนนี้ตอนเด็ก ๆ นิสัยดีมากนะ ฉันจำได้ว่ามีครั้งหนึ่งฉันให้หมั่นโถวแกไปลูกหนึ่ง แกยังอุตส่าห์ขึ้นเขาไปขุดผักป่ากลับมาให้ฉันตั้งครึ่งถุงแน่ะ"

คุณน้าข้างบ้าน 1 : "แม่แกน่ะแต่งตัวสวยเช้งได้ทุกวัน แต่เสื้อผ้าเด็กคนนี้คับจนใส่แทบไม่ได้แล้วก็ยังไม่ยอมซื้อตัวใหม่ให้เลย"

"ไม่รู้ทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้ต้องมาเจอแม่แบบนี้"