บทที่ 62 ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

โจวสี่นั่งอยู่บนพื้นคนเดียว เดิมทีแฟนคลับของลู่ชิงอวี่ที่ได้เห็นเรื่องวุ่นวายนี้กับตา พอเห็นไอดอลของตัวเองภาพลักษณ์พังทลาย กำลังอยู่ในช่วงเสียใจ พอเห็นว่าโจวสี่น่าสงสารขนาดนี้จึงเข้าไปช่วยพยุง

"คุณป้าไม่เป็นไรนะคะ"

"คุณป้าอย่าเสียใจไปเลยค่ะ"

"คุณป้าพักอยู่ที่ไหนคะ เดี๋ยวพวกเราไปส่ง"

โจวสี่แกล้งบีบน้ำตาร้องไห้อยู่สองที "เด็กๆ ขอบใจนะ พวกเธอเป็นคนจิตใจดีจริงๆ แต่อย่าไปโดนลู่ชิงอวี่หลอกเข้าล่ะ"

พอแฟนคลับได้ยินแบบนี้ก็ยิ่งเสียใจเข้าไปใหญ่ อุตส่าห์ตามเชียร์น้องชายคนนี้มาได้ ทำไมถึงได้พังยับเยินแบบนี้ แต่จนถึงตอนนี้พวกเธอก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าลู่ชิงอวี่จะเป็นคนแบบนั้น

พวกเธอกำลังพยุงโจวสี่ข้ามถนน ระหว่างรอสัญญาณไฟแดง เสียงแจ้งเตือนในมือถือก็ดังขึ้น พอเปิดดูก็พบว่ามีคนแท็กตัวเองบนเวยป๋อ จึงก้มลงอ่านดู

จากนั้น โจวสี่ที่กำลังได้รับความดูแลอย่างดีก็ถูกกระชากคอเสื้อแล้วผลักกระเด็นเข้าไปในพุ่มไม้

โจวสี่ก้นกระแทกนั่งจ้ำเบ้าอยู่ในพุ่มไม้ เจ็บจนแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

โจวสี่แผดเสียงขึ้นมาทันที "เธอทำบ้าอะไรเนี่ย!"

แฟนคลับตอกกลับ "ทำอะไรน่ะเหรอ ถ้าเมื่อกี้ฉันไม่หักห้ามใจตัวเองไว้ล่ะก็ คงผลักป้าออกไปให้รถชนตายกลางถนนแล้ว!"

เมื่อครู่แฟนคลับเพิ่งเห็นข่าวในเน็ต ไม่นึกเลยว่าโจวสี่จะเป็นคนพรรค์นี้ พอคิดถึงเสียงก่นด่าที่ทุกคนรุมประณามลู่ชิงอวี่ทั้งในเน็ตและเมื่อสักครู่ก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน

ไม่รอให้โจวสี่ได้พูด แฟนคลับก็พูดต่อว่า "คนอย่างป้า ยังมีหน้ามีชีวิตอยู่อีกเหรอ ขอแช่งให้ป้าต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวจนแก่ตาย มีแต่มนุษย์รังเกียจผีสางสาปแช่ง ตายไปก็อย่าได้ตายดีเลย!"

โจวสี่ได้ยินว่าตนถูกแช่งก็โกรธจนเต้นเป็นเจ้าเข้า "นังเด็กบ้า แกพูดอะไรของแก?!"

แฟนคลับเค้นเสียง "เหอะ คอยรับกรรมไปเถอะ!"

แฟนคลับพูดจบก็เดินจากไป

โจวสี่ยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ก็ช่างเถอะ เรื่องที่ลูกชายแท้ๆ ไหว้วานให้ทำ เธอก็ทำสำเร็จแล้ว ลูกชายเธอคงจะพอใจแล้วล่ะมั้ง

ก่อนจะกลับ โจวสี่อยากจะเจอลู่จิ่นสักครั้ง หลายปีมานี้เวลาเธอคิดถึงลูกก็ได้แต่แอบมองอยู่ไกลๆ กลัวว่าคนอื่นจะรู้เข้าแล้วส่งผลกระทบต่อเขา เธอจึงไม่เคยได้คุยกับลู่จิ่นเลยสักคำ

โจวสี่โทรศัพท์ไปขอนัดเจอลู่จิ่น แต่กลับถูกลู่จิ่นปฏิเสธอย่างไม่ไยดี

เธอคิดว่าลูกชายแท้ๆ คงยังทำใจยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ในทันที ควรให้เวลาเขาสักหน่อย จึงยอมกลับไป

โจวสี่ลางานออกมา พอกลับไปแล้วก็ยังต้องไปทำงานที่โรงพยาบาลต่อ

เธอกลับมาถึงโรงพยาบาลและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศในโรงพยาบาลวันนี้ดูแปลกๆ ไป ทำไมสายตาที่พยาบาลรุ่นน้องพวกนี้มองมาถึงดูไม่เหมือนเดิม

โจวสี่คิดว่าคนพวกนี้คงกลัวจะโดนตนดุด่า จึงหันหลังเดินจากไป พอเธอเดินพ้นไปแล้ว บรรดาสาวๆ ต่างก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ปกติมองไม่ออกเลยนะว่าเธอจะหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้"

"คนจิตใจวิปริตขนาดนี้โคตรน่ากลัวเลย เธอยังมีหน้าไปตามรังควานลู่ชิงอวี่อีก"

"น่ากลัวชะมัด ทำงานกับคนแบบนี้ ฉันกลัวว่าวันไหนจะโดนเธอทำร้ายเข้าจริงๆ"

โจวสี่เดินย้อนกลับมาพอดี พอได้ยินคนว่าตนไร้ยางอายก็ของขึ้นทันที

"พวกแกบอกว่าใครหน้าด้าน?!"

หญิงสาวหลายคนสะดุ้งตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นด้านหลัง พอหันกลับไปเห็นโจวสี่จ้องมองมาอย่างดุร้าย พวกเธอก็รวมกลุ่มกันเพื่อดึงความกล้าขึ้นมา

"ก็พูดถึงป้านั่นแหละ!"

โจวสี่โมโหจัด "แม่เธอไม่ได้สั่งสอนวิธีพูดจารึไง! อยากโดนไล่ออกใช่ไหม"

พยาบาลสาวก็ไม่ใช่คนยอมคน "วางมาดใหญ่โตอะไรกัน ทำงานมาตั้งกี่ปีก็ยังเป็นแค่พยาบาลธรรมดา ป้าจะมาสั่งสอนอะไรพวกเราได้ จะสอนวิธีแอบสลับลูกชาวบ้านหรือไง!"

ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา เหงื่อเย็นๆ ก็ผุดขึ้นท่วมตัวโจวสี่ เธอจ้องมองพยาบาลคนที่พูดเรื่องสลับเด็กด้วยความโกรธจัดจนคุมสติไม่อยู่ แล้วพุ่งเข้าไปหมายจะตบหน้าเด็กสาวคนนั้นสักฉาด

เด็กสาวเห็นดังนั้นก็รีบถอยหลังหนี โจวสี่จึงตบเข้ากับความว่างเปล่า

"ปีกกล้าขาแข็งนักนะ!"

ตอนที่โจวสี่คิดจะถลันเข้าไปคว้าตัวอีกฝ่าย จู่ๆ ก็มีกองทัพนักข่าวกลุ่มหนึ่งกรูเข้ามาในโรงพยาบาล ทว่าคราวนี้ท่าทีที่พวกเขามีต่อโจวสี่กลับไม่ได้สุภาพอ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว

โจวสี่ถูกเบียดอยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้คนในทันที พร้อมกับสารพัดคำถามที่ระดมยิงเข้าใส่ไม่หยุด

"ลู่จิ่นเป็นลูกชายแท้ๆ ของคุณจริงหรือเปล่าครับ"

"ทำไมคุณถึงทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้ ตอนนั้นคุณคิดอะไรอยู่กันแน่ครับ"

"ตอนนั้นคุณรู้ไหมว่าการกระทำของคุณจะส่งผลกระทบใหญ่หลวงขนาดไหน"

กล้องของนักข่าวจ่อแทบจะชิดใบหน้าของโจวสี่ กว่าเธอจะได้สติ โรงพยาบาลก็ตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวายเสียแล้ว

สุดท้ายเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลจึงต้องเข้ามาพาตัวโจวสี่ไปยังห้องทำงานของผู้อำนวยการ

โจวสี่มองผู้อำนวยการแล้วพยายามสงบสติอารมณ์ลง "ผู้อำนวยการคะ ขอโทษด้วยนะคะ พอดีลูกชายฉันเป็นดารา พวกเขาถึงได้แห่กันมาขอสัมภาษณ์ฉันน่ะค่ะ"

เมื่อเห็นท่าทางพูดโกหกหน้าตายของโจวสี่ ผู้อำนวยการก็แค่นหัวเราะออกมา ก่อนจะโยนเอกสารแจ้งให้ออกจากงานลงบนโต๊ะ

"คุณถูกไล่ออกแล้ว"

โจวสี่มึนงงไปชั่วขณะ "ทำไมล่ะคะผู้อำนวยการ ฉันก็ทำงานได้ดีมาตลอดไม่ใช่เหรอคะ"

โจวสี่ทำงานที่โรงพยาบาลแห่งนี้มานานกว่าสามสิบปี จนได้เป็นถึงหัวหน้าพยาบาล อีกทั้งยังใกล้จะเกษียณแล้วด้วย หากถูกไล่ออกตอนนี้ เธอจะทำอย่างไรต่อไป

ผู้อำนวยการโมโหแทบคลั่ง แค่ช่วงเวลาสั้นๆ ไม่ถึงสองชั่วโมง หญิงตั้งครรภ์ที่นัดหมายจะมาคลอดที่โรงพยาบาลต่างพากันขอย้ายโรงพยาบาลกันยกใหญ่ ทุกคนต่างบอกว่ากลัวลูกที่เพิ่งลืมตาดูโลกจะถูกสลับตัว ส่งผลให้โรงพยาบาลสูญเสียลูกค้ากลุ่มใหญ่ไปในทันที

"โจวสี่ คุณทำผิดกฎระเบียบของโรงพยาบาลอย่างร้ายแรง ทางเราจะดำเนินการสอบสวนคุณอย่างละเอียด"

เมื่อเดินออกมาจากห้องทำงานของผู้อำนวยการ โจวสี่ก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ทันทีที่เห็นข่าว เธอก็ถึงกับช็อกตาค้าง

ลู่ชิงอวี่รู้ความจริงตั้งนานแล้วงั้นเหรอ เป็นเพราะเธอเผลอพูดออกไปตอนเมาเหล้าอย่างนั้นเหรอ เป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน

ในชั่วพริบตา โจวสี่ต้องสูญเสียงานที่ทำมานานกว่าสามสิบปี ทว่าสิ่งที่เธอนึกเสียใจในตอนนี้กลับเป็นการที่ตัวเองไม่น่าไปดื่มเหล้าเลย โดยที่ไม่ได้รู้สึกผิดต่อเรื่องของลู่ชิงอวี่แม้แต่น้อย

พอกลับถึงบ้าน เธอก็เดินผ่านกลุ่มคุณลุงคุณป้าที่กำลังล้อมวงเล่นไพ่นกกระจอกอยู่ คนกลุ่มนี้คือพวกที่หูตากว้างไกลและข่าวไวที่สุด พอเห็นโจวสี่ก็พากันถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยความรังเกียจ

"ถุย ต้องมาอยู่ในหมู่บ้านเดียวกับคนพรรค์นี้ ชาติก่อนคงทำเวรทำกรรมไว้แท้ๆ"

เดิมทีโจวสี่คิดจะเข้าไปเถียงกับคนพวกนั้นสักสองสามคำ แต่เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองมีความผิดติดตัว จึงจำต้องก้มหน้าก้มตารีบมุดกลับเข้าบ้านไป

พอกลับเข้าบ้านได้ไม่นาน ก็มีเสียงตำรวจมาเคาะประตู โจวสี่เปิดประตูออกมาเห็นตำรวจก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

ตำรวจกล่าวว่า "สวัสดีครับ ทางเราจำเป็นต้องสอบสวนคดีเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ขอให้คุณให้ความร่วมมือด้วยครับ"

โจวสี่ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก ความคิดแรกของเธอคือโทรหาลู่จิ่น ทว่าโทรไปติดกันถึงสี่สาย ลู่จิ่นก็ไม่ยอมรับสาย เพราะตอนนี้สภาพของลู่จิ่นย่ำแย่ยิ่งกว่าเธอเสียอีก

ทางฝั่งลู่กั๋วจงเพิ่งจะออกแถลงการณ์รวดเดียวสองฉบับเพื่อตัดความสัมพันธ์ ตลาดเพิ่งจะเริ่มทรงตัวได้นิดหน่อย ก็ถูกภาพผลตรวจดีเอ็นเอของลู่ชิงอวี่ตบหน้าฉาดใหญ่เข้าให้อีก

"คิดไม่ถึงเลยว่าในโลกนี้จะมีพ่อแบบนี้อยู่ด้วย"

"น้องชายไม่ต้องเสียใจนะ คนแบบนี้ไม่คุ้มค่าให้เสียน้ำตาหรอก"

"พ่อแบบนี้ไม่นับญาติน่ะดีที่สุดแล้ว ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าคงไม่รู้จะหาทางเอาเปรียบนายยังไงอีก"

"จะไม่ใช้สินค้าของตระกูลลู่อีกต่อไปแล้ว น่าขยะแขยงชะมัด"

"สรุปแล้วลู่จิ่นก็คือพวกชุบมือเปิบ แย่งรังคนอื่นอยู่จริงๆ สินะ"

"ลู่จิ่นรู้เรื่องนี้หรือเปล่าเนี่ย ความรู้สึกดีๆ ที่คนทั่วไปมีให้พังยับเยินหมดแล้ว แฟนคลับของเขายังกล้ามีหน้าไปโจมตีลู่ชิงอวี่อีกเหรอ"

เมื่อลู่กั๋วจงเห็นโพสต์ที่ลู่ชิงอวี่ปล่อยออกมา เขาก็กวาดข้าวของบนโต๊ะทิ้งจนเกลี้ยง เสียงเครื่องกระเบื้องแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว ทำเอาผู้ช่วยกลัวจนไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไร

ทว่าบางเรื่องก็ยังต้องรายงานอยู่ดี "ท่านประธานครับ ทางคุณหวังถอนทุนไปแล้วครับ ธุรกิจในเครือของตระกูลลู่ก็ถูกผู้บริโภคขอยกเลิกและคืนสินค้าเป็นจำนวนมาก เสียหายไปเกือบแปดสิบล้านแล้วครับ แถมตัวเลขก็ยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ด้วย"

ลู่กั๋วจงได้ยินดังนั้นก็รู้ทันทีว่าจบสิ้นแล้ว แผนการนำบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ที่เตรียมการมาสี่ห้าปีเป็นอันล่มไม่เป็นท่า

ลู่กั๋วจงโมโหจนความดันโลหิตพุ่งสูงปรี๊ด แต่คำพูดถัดมาของผู้ช่วยกลับยิ่งทำให้เขาแทบจะเป็นลมล้มพับไป

"ท่านประธานครับ เราได้รับหนังสือเตือนจากทนายความของเฮยเจินจูเอนเตอร์เทนเมนต์ครับ"

ลู่กั๋วจงตาแดงก่ำ "ว่ามา! พวกนั้นว่ายังไงบ้าง"

ผู้ช่วยตอบว่า "ฉบับหนึ่งคือฟ้องร้องเราในข้อหาทำให้คุณลู่ชิงอวี่เสื่อมเสียชื่อเสียง เรียกค่าเสียหายจากการขาดรายได้และค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจเป็นจำนวนเงินสามล้านครับ"

"แล้วก็ยังมีอีกฉบับ..."

ผู้ช่วยอึกอักอ้ำอึ้ง ลู่กั๋วจงจึงตบโต๊ะเสียงดังฉาด "พูดมา! อีกฉบับคืออะไร"