บทที่ 65 หัวข้อสายสัมพันธ์ครอบครัว

ซ่งเคอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าจะเป็นตัวเอง แต่แบบนี้เขากลับยิ่งดีใจ เพราะความได้เปรียบในการคุมเกมตกมาอยู่ในมือเขาแล้ว

ท่ามกลางเสียงปรบมือของทุกคน ซ่งเคอค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปบนเวที สายตาของผู้ชมและแขกรับเชิญด้านล่างต่างจับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว

พิธีกร "ซ่งเคอ คุณคิดไว้หรือยังครับว่าคีย์เวิร์ดประจำอีพีนี้คืออะไร"

ซ่งเคอปรายตามองลู่ชิงอวี่แวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "ผมคิดไว้แล้วครับ หัวข้อก็คือ สายสัมพันธ์ครอบครัว"

สิ้นเสียงของเขา ทั่วทั้งสตูดิโอก็เงียบกริบลงทันที พิธีกรและเหล่าแขกรับเชิญถึงกับแข็งค้างไปชั่วขณะ

พอคำนี้หลุดออกมา แฟนคลับของลู่ชิงอวี่ก็เดือดขึ้นมาทันที

"ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม เรื่องครอบครัวเนี่ยนะ?"

"นี่มันจงใจชัด ๆ เขาจะไม่รู้เรื่องของลู่ชิงอวี่ได้ยังไง แล้วยังจะเลือกหัวข้อนี้อีกเนี่ยนะ?"

"นี่มันโรยเกลือบนบาดแผลชัด ๆ"

"ซ่งเคอจงใจเล่นงานกันนี่หว่า"

เมื่อได้ยินแฟนคลับของลู่ชิงอวี่พูดแบบนั้น แฟนคลับของซ่งเคอก็ไม่พอใจเช่นกัน

"มีอะไรไม่ถูกต้องเหรอ ซ่งเคอถนัดแนวนี้อยู่แล้ว ทำไมจะเลือกไม่ได้ล่ะ"

"นี่มันการแข่งขันนะ การแข่งขันมีไว้สำหรับคนที่เตรียมพร้อมเสมอ ถ้ายังไม่พร้อมก็ถอนตัวออกไปสิ"

"ซ่งเคอก็แค่เลือกหัวข้อ แฟนคลับลู่ชิงอวี่คิดว่าลู่ชิงอวี่ฝีมือไม่ถึงจนแต่งไม่ออกหรือไง"

"จงใจเล่นงานงั้นเหรอ คิดว่าตัวเองสำคัญมาจากไหนกัน"

ซ่งเคอแสร้งทำสีหน้าไร้เดียงสาราวกับไม่รู้อีโหน่อีเหน่ "ทำไมเหรอครับ หัวข้อนี้ใช้ไม่ได้เหรอครับ"

ซ่งเคอเป็นคนมีความทะเยอทะยานและรักการเอาชนะสูงมาก เขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ยิ่งนี่เป็นเรื่องหน้าที่การงานของตัวเองด้วยแล้ว

เขาเพิ่งมาร่วมรายการนี้ในอีพีที่สาม ซึ่งได้แอร์ไทม์น้อยกว่าคนอื่นไปสองอีพี นี่เป็นการปรากฏตัวครั้งแรก เขาจึงต้องทำให้ทุกคนจดจำเขาให้ได้

และก็เป็นไปตามที่แฟนคลับของเขาพูด เขาถนัดแต่งเพลงเกี่ยวกับสายสัมพันธ์ครอบครัวจริง ๆ ดังนั้นการเลือกหัวข้อนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด

พิธีกรได้สติกลับมาก่อนเพื่อน "เปล่าครับ หัวข้อนี้ใช้ได้แน่นอนครับ"

ทีมงานควบคุมการถ่ายทอดสดเตือนให้พิธีกรดำเนินรายการต่อ พิธีกรจึงกล่าวขึ้นว่า

"ต่อไปจะเริ่มนับเวลาถอยหลัง ขอให้ทุกท่านเริ่มต้นการเดินทางสู่การสร้างสรรค์ผลงานได้เลยครับ"

ซ่งเคอเดินลงจากเวทีเป็นคนแรกเพื่อไปยังห้องเรียบเรียงดนตรีของตน ก่อนไปเขายังปรายตามองลู่ชิงอวี่แวบหนึ่ง ราวกับกำลังจะบอกว่า ขอโทษด้วยจริง ๆ ถึงจะเห็นใจนาย แต่ฉันไม่มีทางยอมให้ใครมาขวางเส้นทางสู่ความโด่งดังของตัวเองเด็ดขาด

ในอีพีนี้พวกเฉินถิงสบายขึ้นมาก เพราะทำหน้าที่เป็นแขกรับเชิญผู้ลงคะแนน โดยมีคนละหนึ่งหมื่นคะแนน และสามารถโหวตให้กับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเองได้

ลู่ชิงอวี่ก็เดินตรงไปยังห้องเรียบเรียงดนตรีเช่นกัน ระหว่างที่เดินเขาก็คิดไปด้วยว่าจะร้องเพลงอะไรดี

ถ้าพูดถึงสายสัมพันธ์ครอบครัว ในหัวของเขาก็พลันปรากฏชื่อเพลงเพลงหนึ่งขึ้นมา นั่นคือ "อีฮุนอีซู่"

เพลงที่ชาติก่อนถ้าไม่มีอะไรจริง ๆ เขาไม่กล้าเปิดฟังส่งเดชก็คือเพลง "อีฮุนอีซู่" ของอาจารย์เหมา เพราะมันซาบซึ้งกินใจเกินไป ฟังจบทีไรก็ต้องร้องไห้ทุกที ดังนั้นลู่ชิงอวี่จึงเปิดฟังเฉพาะเวลาที่คิดถึงเพลงนี้มาก ๆ เท่านั้น

หลังจากคิดเพลงที่จะร้องได้แล้ว ลู่ชิงอวี่ก็เริ่มลงมือสร้างสรรค์ผลงานทันที

ทางด้านซ่งเคอนั้นทำเวลาได้เร็วมาก ไม่ว่าจะเป็นการแต่งเนื้อร้องหรือทำนอง ทุกขั้นตอนล้วนลื่นไหลเป็นธรรมชาติ แทบไม่ต้องเสียเวลาหยุดคิด

ผู้คนในห้องไลฟ์สดเห็นท่าทางการแต่งเพลงของซ่งเคอต่างก็พากันชื่นชม

"ฝีมือการแต่งเพลงของซ่งเคอติดท็อปห้าของวงการ ไม่รับฟังความเห็นต่าง"

"เขาเก่งเกินไปแล้ว ภูมิใจจริง ๆ ที่ได้เป็นแฟนคลับเขา"

"ความเร็วในการแต่งเพลงระดับนี้ น่าจะอยู่อันดับหนึ่งแล้วมั้ง"

"ไม่แน่หรอกนะ ลู่ชิงอวี่ก็เร็วมากเหมือนกัน"

เมื่อเห็นมีคนพูดถึงลู่ชิงอวี่ แฟนคลับของซ่งเคอจึงไม่เชื่อ และตั้งใจกดเข้าไปดูในห้องไลฟ์สดของลู่ชิงอวี่ ก่อนจะพบว่ามันเป็นเรื่องจริง ความเร็วของลู่ชิงอวี่สูสีคู่คี่กับซ่งเคอชนิดที่กินกันไม่ลง

แฟนคลับของซ่งเคอรู้สึกเสียหน้า จึงเริ่มเปิดศึกปะทะคารมกับแฟนคลับของลู่ชิงอวี่ทันที

คอมเมนต์ "แต่งเร็วขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าแอบโกงหรอกนะ"

"ซ่งเคอก็แต่งเร็วเหมือนกัน ทำไมพวกเธอไม่ว่าเขาโกงบ้างล่ะ"

"พวกเธอยังกล้าเอาพี่ชายบ้านเราไปเทียบกับเขาอีกเหรอ พี่ชายบ้านเราเป็นถึงเจ้าของสถิติยอดวิวรายวันสูงสุดบนแอปฟังเพลงเชียวนะ"

"พูดเหมือนน้องชายบ้านเราไม่เคยมีสถิติอย่างนั้นแหละ"

แฟนคลับของลู่ชิงอวี่ต่างพากันงัดสถิติผลงานและความสำเร็จอันยาวเป็นหางว่าวของลู่ชิงอวี่ออกมาฟาดกลับทันควัน

ด้านจางเซี่ยวเซี่ยวกับโหลวชิงหรานไม่ได้แต่งเพลงกันได้อย่างสบายๆ เหมือนพวกลู่ชิงอวี่ ความเร็วของทั้งสองคนค่อนข้างช้ากว่า โดยเฉพาะจางเซี่ยวเซี่ยวที่ช้าที่สุด บางครั้งยังต้องให้อาจารย์ของเธอคอยช่วยชี้แนะเป็นระยะ

เมื่อเวลาผ่านไปสองชั่วโมง เหล่าแขกรับเชิญต่างก็กลับมานั่งประจำที่ของตัวเอง

พิธีกร "ลำดับการร้องเพลงในวันนี้ จะตัดสินจากเวลาที่ทุกคนกลับมานั่งที่ครับ"

เมื่อลู่ชิงอวี่ได้ยินก็หันไปมองซ่งเคอที่อยู่ข้างๆ ตัวเขาได้เป็นคนที่สอง ส่วนซ่งเคอเป็นคนแรก

ในใจของซ่งเคอกระตุกวูบ รู้อย่างนี้น่าจะมาช้ากว่านี้อีกหน่อย

คนที่แฮปปี้ที่สุดคือจางเซี่ยวเซี่ยว เพราะเธอได้ขึ้นแสดงเป็นคนสุดท้าย

หลังจากจัดลำดับเสร็จเรียบร้อย พิธีกรก็ประกาศบนเวทีว่า "ลำดับต่อไป ขอเชิญคุณซ่งเคอครับ"

เมื่อซ่งเคอได้ยินชื่อตัวเองก็ลุกขึ้นยืนแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ พลางให้กำลังใจตัวเอง เพลงนี้เขาเตรียมการไว้นานแล้ว แถมยังมีอาจารย์ชื่อดังช่วยเรียบเรียงทำนองให้ เดิมทีตั้งใจจะเก็บไว้ใส่ในอัลบั้ม เอามาใช้ในงานนี้ก็ถือว่าไม่เลวเหมือนกัน

ซ่งเคอก้าวขึ้นไปบนเวที เพลงที่เขานำมาร้องให้ทุกคนฟังในวันนี้มีชื่อว่า "ขอบคุณที่เคียงข้าง"

เสียงเชลโลอันนุ่มนวลดังขึ้น บทเพลงนี้มีท่วงทำนองที่ฟังสบาย ซ่งเคอค่อยๆ เริ่มเปล่งเสียงร้อง

ลู่ชิงอวี่ที่อยู่ด้านล่างเวทีเริ่มตั้งใจฟังซ่งเคอร้องเพลงเช่นกัน จะว่าไปแล้ว ร้องได้เพราะไม่เบาเลยทีเดียว

เพลงของซ่งเคอนำเสนอผ่านท่วงทำนองอันอบอุ่นนุ่มนวล ถ่ายทอดเรื่องราวช่วงเวลาแห่งความสุขในวัยเด็กที่มีพ่อและแม่อยู่เคียงข้าง

เมื่อร้องจบหนึ่งเพลง เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์

โหลวชิงหรานร่วมปรบมือด้วยเช่นกัน ต้องยอมรับเลยว่าการเรียบเรียงดนตรีของเพลงนี้ทำออกมาได้ประณีตและมีระดับมาก

จางเซี่ยวเซี่ยว "เขาร้องจนทำให้คนซึ้งตามได้เยอะขนาดนี้ เก่งจริงๆ เลยค่ะ"

ซ่งเคอนับว่ามีฝีมือไม่ธรรมดาจริงๆ ผู้ชมบางคนถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เฉินถิงที่นั่งอยู่ด้านหลังลู่ชิงอวี่เอื้อมมือมาตบไหล่เขา "ซ่งเคอคนนี้ใช้ได้เลยแฮะ"

ลู่ชิงอวี่หันกลับไปมอง ก็เห็นว่าขอบตาของเฉินถิงแดงเรื่ออยู่เหมือนกัน "ร้องจนคุณซึ้งน้ำตาซึมเลยเหรอครับ"

เมื่อได้ยินลู่ชิงอวี่ถามย้อน เฉินถิงก็รีบแก้ตัวทันที "ก็เพลงมันเพราะจริงๆ นี่หว่า"

ลู่ชิงอวี่ย่นปากพลางยัดกระดาษทิชชูห่อหนึ่งใส่มือเฉินถิง "ให้ครับ อย่าลืมเช็ดน้ำตาล่ะ"

เฉินถิง "ปกติฉันไม่ใช่คนบ่อน้ำตาตื้นนะ"

ลู่ชิงอวี่ "หึๆ"

ถึงคราวที่ลู่ชิงอวี่ต้องขึ้นเวทีแล้ว ทว่าครั้งนี้กลับไม่มีใครเอาใจช่วยเขาเท่าไหร่นัก

หากวันนี้เป็นโจทย์หัวข้ออื่น ลู่ชิงอวี่อาจจะยังมีลุ้นชิงอันดับหนึ่งอยู่บ้าง แต่ใครๆ ก็รู้ว่าเรื่องราวของเขาเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อน เขาตกอยู่ในสถานะคนที่สูญเสียพ่อแม่ไปในชั่วพริบตา แถมตั้งแต่เด็กยังถูก "แม่" คนนั้นทุบตีกลั่นแกล้งสารพัด แล้วเขาจะไปมีความรู้สึกดีๆ อะไรให้กับคำว่าความอบอุ่นในครอบครัวกันล่ะ

แต่ทุกคนก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ลู่ชิงอวี่จะแต่งเนื้อหาออกมาในรูปแบบไหน จะเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจ ร่ำไห้คร่ำครวญ หรือความเคียดแค้นชิงชังกันแน่

ท่ามกลางสายตาที่เฝ้ารอคอยของทุกคน ลู่ชิงอวี่ก็ก้าวเดินขึ้นไปบนเวที