บทที่ 66 อีฮุนอีซู่ ระเบิดน้ำตา

พอลู่ชิงอวี่ก้าวขึ้นเวที เฉินถิงก็พลอยรู้สึกประหม่าขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ราวกับพ่อที่พาลูกชายไปร่วมงานแสดงของโรงเรียนอนุบาล แล้วตัวเองนั่งดูอยู่ข้างล่าง ทั้งตั้งตารอการแสดงของลูก แต่ขณะเดียวกันก็กลัวเหลือเกินว่าลูกจะเผลอนั่งหลับคาเวทีไปเสียก่อน

เขาเคยพาเด็กในสังกัดออกรายการมาก็ไม่น้อย แต่กลับเพิ่งเคยมีความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก

ตอนที่ชื่อเพลง "อีฮุนอีซู่" ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ไม่ใช่แค่เฉินถิงเท่านั้น ทุกคนต่างพากันสงสัยใคร่รู้อย่างถึงที่สุด

เพราะชื่อนี้ไม่ว่าจะมองมุมไหน ก็ดูไม่เฉียดใกล้คำว่า "ความผูกพันในครอบครัว" เลยสักนิด

ผู้ชมด้านล่างเวทีต่างพากันกระซิบกระซาบ

"หรือว่าเขาแต่งเพลงตามหัวข้อนี้ไม่ออก ก็เลยแอบเปลี่ยนเพลงกะทันหันน่ะ"

"ฉันว่ามีสิทธิ์นะ แต่เอาจริง ชื่อนี้ก็เดาไม่ออกเลยว่าจะร้องเกี่ยวกับอะไร"

"ต่อให้ร้องเพราะแค่ไหน คะแนนก็คงไม่สูงหรอก ถ้าไม่เกี่ยวกับหัวข้อครอบครัว แบบนี้ถือว่าออกนอกเรื่องแล้ว"

เสียงดนตรีคลอเคล้าอันไพเราะค่อย ๆ ดังขึ้น หญิงสาวสองสามคนที่กำลังซุบซิบกันอยู่ด้านล่างจึงหุบปากแล้วตั้งใจฟังเพลง

ซ่งเคอนั่งอยู่บนโซฟาพลางจ้องมองลู่ชิงอวี่ เขายอมรับว่าสองอีพีแรกผลงานของลู่ชิงอวี่โดดเด่นมากจริง ๆ แต่ก็ต้องขอโทษด้วยล่ะนะ เพราะเขามาแล้ว และเขาจะยุติยุคทองของลู่ชิงอวี่ลงตรงนี้แหละ

บนเวที ลู่ชิงอวี่เริ่มเปล่งเสียงร้องท่ามกลางความกังขาและอยากรู้อยากเห็นของทุกคน

"ตะวันขึ้นแล้วก็ลาลับ ลึกซึ้งเกินจะหยั่งถึง"

"โต๊ะสี่เหลี่ยมตัวเล็ก กับข้าวหนึ่งคาวหนึ่งผัก"

"เงาร่างหนึ่งที่ง่วนอยู่กับการทำสิ่งต่าง ๆ อย่างใจเย็น"

"สองมือที่ทำให้ช่วงเวลานี้อบอุ่นขึ้นมา"

"คนที่ยังเยาว์วัย มักไม่เคยรู้จักพอ"

"ดื้อรั้นไม่ยอมหยุดก้าวเดินไปสู่ที่อันแสนไกล"

"เหม่อมองท้องฟ้ากว้างใหญ่ ก้าวเดินไปบนเส้นทางทอดยาว"

"จนลืมหันกลับไปมอง ว่าเธอคนนั้นกำลังร้องไห้อยู่หรือเปล่า"

พอจบวรรคแรก ในฮอลล์ก็ไม่มีใครใจลอยอีกต่อไป แม้กระทั่งคนที่ตอนแรกก้มหน้าเล่นมือถือรอให้เพลงนี้จบ ๆ ไป ก็ไม่รู้ว่าวางโทรศัพท์ลงแล้วหันมาตั้งใจฟังเพลงตั้งแต่เมื่อไหร่

ซ่งเคอตกใจเมื่อท่อนแรกจบลง เมื่อกี้เขาเป็นอะไรไป จมดิ่งเข้าไปในเสียงเพลงงั้นเหรอ

น่ากลัวเกินไปแล้ว เขาถูกดึงอารมณ์ร่วมเข้าไปในบทเพลงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ทั้งที่ตอนลู่ชิงอวี่ร้องไปสองประโยคแรก ตัวเขาเองยังไม่ได้สนใจอะไรเลยด้วยซ้ำ ไม่ได้รู้สึกถึงความกดดันใด ๆ เลยสักนิด แต่พอได้สติกลับมา ทำไมถึงได้โยกตัวไปตามจังหวะพร้อมกับทุกคนแบบนี้ล่ะ

เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหลังของซ่งเคอ จู่ ๆ เขาก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา ตำแหน่งอันดับหนึ่งที่เขาหมายมั่นไว้ในครั้งนี้คงจะสั่นคลอนเข้าแล้ว

เฉินถิงทอดสายตามองลู่ชิงอวี่ด้วยความซาบซึ้ง ในใจเกิดความรู้สึกภาคภูมิใจไปด้วยอย่างบอกไม่ถูก

ขณะที่โหลวชิงหราน จางเซี่ยวเซี่ยว รวมถึงบรรดานักร้องรุ่นใหญ่อีกหลายคนต่างแสดงสีหน้าทึ่งออกมา ยิ่งฟังต่อไปเรื่อย ๆ ความตื่นตะลึงนั้นก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น

มหัศจรรย์เกินไปแล้ว เพลงนี้ส่งต่ออารมณ์ได้ทรงพลังเหลือเกิน

ทั้งที่ท่วงทำนองไม่ได้มีจุดหวือหวาอะไรมาก เนื้อเพลงก็เรียบง่ายและเป็นเรื่องธรรมดาสามัญในชีวิตประจำวัน แต่ทุกคนกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความอบอุ่นของชีวิตครอบครัวในทันที

ซ่งเคอยิ่งฟังต่อไปก็ยิ่งรู้สึกหวาดหวั่น เนื้อเพลงนี้ให้ภาพที่ชัดเจนแจ่มชัดเหลือเกิน ผนวกกับการขับร้องของลู่ชิงอวี่ที่เหมือนกำลังเล่าเรื่องอย่างนุ่มนวล ก็ทำให้ผู้คนพลอยนึกถึงแม่ของตัวเองขึ้นมาทันที

บนเวที ลู่ชิงอวี่หลับตาพลางขับขานบทเพลงต่อไป

"จันทร์กระจ่างใส ลมพัดแผ่วเบา"

"หรือเป็นเธอที่กำลังเคาะบานหน้าต่างของฉัน"

"ได้ยินถึงตรงนี้แล้ว เธอก็อย่าได้กังวลไปเลยนะ"

"จริง ๆ แล้ว ฉันก็อยู่สบายดี"

พอท่อนนี้จบลง ผู้ชมส่วนใหญ่ข้างล่างต่างขอบตาร้อนผ่าว คนที่อินจัดถึงกับมีน้ำตาไหลรินออกมาแล้ว

ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าดนตรีจะสามารถปลุกเร้าอารมณ์ความรู้สึกของผู้คนได้อย่างเป็นธรรมชาติตามสบายถึงเพียงนี้

จ้าวหมินกำลังส่งอาหารเดลิเวอรีอยู่ข้างนอก เขาวิ่งงานมาทั้งวันจนเหนื่อยล้าแทบไม่อยากจะเอ่ยปากพูดอะไร

เขาหยิบหมั่นโถวที่ซื้อมาจากตลาดออกมาเตรียมจะกินเพื่อเติมพลังแล้วลุยส่งของต่อในตอนค่ำ ระหว่างพักจึงเปิดโทรศัพท์ขึ้นมา ไลฟ์นี้เป็นรายการที่เขาเลื่อนผ่านพอดี พอได้ยินเสียงคนร้องเพลงก็เลยเปิดทิ้งไว้เพื่อฟังฆ่าเวลาสักหน่อย

ใครจะไปรู้ว่าพอฟังแล้ว น้ำตากลับไหลพรากออกมาไม่หยุด โดยเฉพาะประโยคที่ว่า "จริง ๆ แล้ว ฉันก็อยู่สบายดี" มันทำให้เขานึกถึงตอนที่เพิ่งโทรคุยกับแม่เมื่อวาน แม่ถามเขาว่าใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง และเพื่อไม่ให้ที่บ้านเป็นห่วง เขาจึงบอกแม่ไปว่าตัวเองสบายดี กินอิ่ม นอนหลับสบาย งานก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรเลย

ตอนโกหกยังไม่ร้องไห้เลยสักนิด แต่ตอนนี้จู่ ๆ น้ำตากลับไหลพรากจนห้ามไม่อยู่ จริง ๆ แล้วเขาเหนื่อยมาก ทำงานก็เหนื่อย กินอยู่ก็ไม่ดี เขาคิดถึงบ้านเหลือเกิน คิดถึงกับข้าวฝีมือแม่

คนนอกไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นเพียงคนส่งอาหารคนหนึ่ง ในปากยังเคี้ยวหมั่นโถวอยู่ มือข้างหนึ่งปิดปากพลางร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร

ผู้คนยังพากันเดาว่าเขาส่งของผิดจนโดนปรับหรือเปล่า

แต่จ้าวหมินทนไม่ไหวแล้ว เขาจะกลับบ้าน เขาจะกลับไปหาแม่ของเขา

"จันทร์กระจ่าง ลมพัดแผ่ว"

"เธอเคยแวะเวียนเข้ามาในฝันฉันบ้างไหม"

"คงเป็นเพราะเธอมาอย่างระมัดระวังเกินไป"

"รู้ว่าฉันเป็นคนหลับตื้น"

ท่อนฮุกของคนอื่นยิ่งร้องยิ่งดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ แต่ท่อนฮุกของลู่ชิงอวี่ แม้จะไม่มีโน้ตเสียงสูง ไม่มีเทคนิคแพรวพราว ทว่ายังคงผลักดันอารมณ์ความรู้สึกให้พุ่งสูงขึ้นได้อยู่ดี

กล้องแพนไปที่ผู้ชมด้านล่างเวที ไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิง ต่างก็น้ำตาไหลพรากราวกับเขื่อนแตก

ในห้องไลฟ์สดก็มีคนร้องไห้ตามกันเป็นแถบ

"เป็นครั้งแรกที่น้ำตาไหลไม่หยุด ไม่รู้ทำไมแต่อยากร้องไห้จริง ๆ"

"รู้สึกอินมากเลย ภาพในเพลงนี้เหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับแม่ไม่มีผิด"

"ฉันเข้าใจเนื้อหาในเพลงนี้สุด ๆ ฟังแล้วคิดถึงแม่จับใจเลย"

ตราบใดที่เสียงดนตรียังไม่จบ น้ำตาของทุกคนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

"คงเป็นเพราะเธอมาอย่างระมัดระวังเกินไป"

"กลัวว่าฉันจะคิดถึงเธอขึ้นมาอีก"

หลังร้องสองท่อนสุดท้ายจบ ดนตรีคลอประกอบก็หยุดลง ลู่ชิงอวี่ร้องเพลงจบพลางลืมตาขึ้น แต่พอลืมตาขึ้นมาเขาก็ต้องชะงักไป

ด้านล่างเวทีมันเงียบเกินไปหรือเปล่านะ

ไม่จริงน่า หรือว่าเพลงนี้จะใช้ไม่ได้ผลที่นี่? คนดูไม่ซื้ออย่างนั้นเหรอ?

ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร ลู่ชิงอวี่ก็ยิ่งใจคอไม่ดี จนกระทั่งพิธีกรเดินขึ้นมาบนเวทีแล้วเอ่ยขึ้นคำหนึ่ง ด้านล่างถึงได้ระเบิดเสียงปรบมือกึกก้องออกมา ลู่ชิงอวี่ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เขาเกือบคิดว่าตัวเองจะพังไม่เป็นท่าเสียแล้ว ยังดีที่ความรู้สึกร่วมต่อเสียงดนตรีของมนุษย์ยังคงเหมือนกัน และทุกคนก็ซาบซึ้งกันมากจริง ๆ

คอมเมนต์ : "ใครบอกว่าลู่ชิงอวี่แต่งเพลงเกี่ยวกับความรักในครอบครัวไม่เป็น ออกมารับโทษซะดี ๆ"

"พอฟังเพลงนี้แล้วยิ่งสงสารลู่ชิงอวี่เข้าไปใหญ่ เขาคงโหยหาอยากมีครอบครัวที่รักเขามากแน่ ๆ"

"น้องชายไม่ต้องห่วงนะ ต่อไปนี้พวกเราจะเป็นแม่ให้นายเอง จะรักและเอ็นดูนายเหมือนลูกแท้ ๆ เลย"

ลู่ชิงอวี่กล่าวขอบคุณบนเวทีก่อนจะยืนเงียบ ๆ รอพิธีกรประกาศคะแนนโหวตของเขา

รอบก่อนหน้า ซ่งเคอได้ไป 2.11 ล้านคะแนน ซึ่งสูงมาก ไม่รู้ว่ารอบนี้ลู่ชิงอวี่จะได้เท่าไร

ทุกคนมองหน้าจอด้วยความลุ้นระทึก หัวใจของซ่งเคอก็แขวนอยู่บนเส้นด้ายเช่นกัน ภายนอกเขาดูสุขุมสงบนิ่ง แต่ความจริงแล้วสายตาไม่ละไปจากหน้าจอเลยแม้แต่วินาทีเดียว แถบแสดงคะแนนขนาดยักษ์บนหน้าจอนั้น ทุกครั้งที่ขยับไปข้างหน้าหนึ่งก้าว หัวใจของซ่งเคอก็เต้นระรัวตามไปด้วย

อย่าแซงนะ อย่าแซง ขอให้คะแนนฉันสูงกว่าลู่ชิงอวี่ด้วยเถอะ

ซ่งเคอพร่ำภาวนาอยู่ในใจไม่หยุด ทว่าน่าเสียดายที่คำอธิษฐานไม่ได้ผล เมื่อใกล้ถึง 2.11 ล้านคะแนน แถบพลังกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุด แต่กลับพุ่งทะยานผ่านไปอย่างรวดเร็ว สุดท้ายลู่ชิงอวี่กวาดไปถึง 2.3 ล้านคะแนน

เฉินถิงเห็นคะแนนเป็นคนแรกก็กระโดดตัวลอย "เยี่ยม ทำได้ยอดเยี่ยมมาก!"

ลู่ชิงอวี่ยิ้มตอบเฉินถิง จากนั้นจึงค่อย ๆ เดินลงจากเวที เฉินถิงอดใจไม่ไหวจนต้องยื่นมือไปขยี้หัวลู่ชิงอวี่เข้ายกใหญ่

ลู่ชิงอวี่ทำหน้าไม่ค่อยพอใจ "คุณอย่าทำทรงผมผมยุ่งสิ"

เฉินถิงบอก "ไม่หรอกน่า ฉันกะแรงถูก"

ปากก็พูดไป พลางใช้มือลูบจัดผมส่วนที่ชี้ฟูของลู่ชิงอวี่ให้เข้าที่เหมือนเดิม