บทที่ 69 ชุดกูตูร์ถูกแย่งไป

เสื้อผ้าในนี้มีหลากหลายรูปแบบ ทั้งชุดสูท ชุดลำลอง และมีหลากหลายเฉดสี

เนื่องจากลู่ชิงอวี่ยังอายุน้อย หลายๆ แบรนด์จึงส่งเสื้อผ้าโทนสีสดใสมาให้ไม่น้อย

ลู่ชิงอวี่ค่อยๆ เลื่อนดูไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสะดุดตากับชุดหนึ่งเข้า เขาจึงหยิบมันออกมา

มันเป็นชุดสูทสไตล์จีนร่วมสมัยสีขาวนวลราวแสงจันทร์ ตัดเย็บจากผ้าไหม บนเนื้อผ้าประณีตมีลวดลายเหลือบในตัว ปลายแขนเสื้อและชายเสื้อปักลวดลายใบไผ่อย่างวิจิตร ตรงหน้าอกยังมีบทกวีโบราณที่ปักด้วยลายมือหวัดอย่างประณีต

"หิมะโปรยปรายดั่งหยกพันเชียะ ละอองน้ำค้างแข็งกระจายทั่วผืนป่า แม้ใจจะเปี่ยมด้วยกิเลสทางโลก ยามได้ยลก็พลันละวางสิ้น"

บทกวีหมึกจีนโบราณผสมผสานกับต้นไผ่ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่สุภาพบุรุษแห่งพฤกษา ขับเน้นกลิ่นอายอันลุ่มลึกให้กับชุดนี้จนถึงขีดสุด ลู่ชิงอวี่ถูกใจชุดนี้ตั้งแต่แรกเห็น

"ชุดนี้ประณีตมาก ดูจากงานปักแล้วไม่น่าจะใช่ชุดสำเร็จรูป แบรนด์ไหนส่งมาเหรอครับ"

ทีมงานได้ยินลู่ชิงอวี่ถามเช่นนั้น จึงหยิบป้ายข้อมูลที่ติดอยู่ด้านหลังชุดขึ้นมาดู

"ชุดนี้ดีไซเนอร์คือฉินเจา ไม่ใช่ชุดสำเร็จรูปจริงๆ ครับ ตอนส่งมาระบุว่าเป็นชุดกูตูร์ แต่เพราะแบรนด์ไม่ค่อยมีชื่อเสียงเท่าไหร่ก็เลยถูกนำมารวมไว้กับพวกชุดสำเร็จรูป แถมยังตัดเย็บมาเพื่อคุณโดยเฉพาะเลยนะครับ"

ทีมงานยกแขนเสื้ออีกข้างหนึ่งขึ้นมาให้ลู่ชิงอวี่ดู บนนั้นมีตัวอักษรย่อชื่อของลู่ชิงอวี่ปักอยู่จริงๆ

ลู่ชิงอวี่หันไปพูดกับซูจี้สิงที่กำลังปรึกษาเรื่องเสื้อผ้ากับดีไซเนอร์อยู่ว่า "พี่ซู ชุดนี้ก็เป็นกูตูร์เหมือนกัน ผมจะใส่ชุดนี้ครับ"

ซูจี้สิงและดีไซเนอร์ต่างหันมองตามมา ดีไซเนอร์ไม่ได้พูดอะไร แต่แววตากลับเผยความไม่เห็นด้วยอย่างชัดเจน

ซูจี้สิงมองดูแวบหนึ่งแล้วถามว่า "ชุดนี้ใครเป็นคนออกแบบ"

ทีมงานตอบว่า "คุณฉินเจาครับ เขาเน้นออกแบบสไตล์จีนเป็นหลัก และก่อตั้งแบรนด์ชื่อ 'ชิงจิ้น' แต่ชื่อเสียงของเขาไม่ค่อยดังเท่าไหร่ ตอนนี้ยังไม่นับเป็นแบรนด์ระดับแถวสามด้วยซ้ำครับ"

ซูจี้สิงได้ยินแบบนั้นก็ส่ายหน้า "แบบนั้นไม่ได้"

แม้ซูจี้สิงจะไม่เห็นด้วย แต่ลู่ชิงอวี่ก็สวมชุดนั้นเข้าไปทันที เสื้อผ้าตัดเย็บตามสัดส่วนที่เปิดเผยต่อสาธารณะของลู่ชิงอวี่ จึงพอดีตัวอย่างสมบูรณ์แบบ

เดิมทีลู่ชิงอวี่เป็นคนผอม แต่โครงร่างดีมาก จึงใส่เสื้อผ้าแล้วดูสง่าขึ้นมาทันตา พอสวมชุดนี้เข้าไป ออร่าของเขาก็เปลี่ยนไปในพริบตา ทั้งเย็นชาสูงส่ง และแฝงไปด้วยกลิ่นอายความคลาสสิกแบบจีนดั้งเดิม

ใบไผ่ที่ปักอยู่บนเสื้อผ้าคล้ายจะมอบบุคลิกอันสง่างามดั่งต้นไผ่ให้แก่ผู้สวมใส่ สะกดสายตาทุกคนจนรู้สึกตื่นตะลึง

ซูจี้สิงและสไตลิสต์ต่างจำต้องยอมรับว่า ลู่ชิงอวี่ใส่ชุดนี้แล้วดูดีมากจริงๆ แต่ซูจี้สิงก็ยังคงไม่เห็นด้วยอยู่ดี เพราะชุดนี้ไม่มีชื่อเสียงเอาเสียเลย

ชุดกูตูร์ของแบรนด์ดังมักมีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือดีไซเนอร์จะตัดเย็บตามสัดส่วนที่ตนเองมองว่าสมบูรณ์แบบ ซึ่งไม่ได้เหมาะกับทุกคน เหมือนกับที่แฟนคลับชอบบ่นทีมงานว่า ทำไมถึงให้ดาราสาวใส่รองเท้าไม่พอดีเท้าหรือใส่ชุดที่ไม่เข้ากับรูปร่าง แต่มันก็ช่วยไม่ได้ เพราะชุดกูตูร์มีเพียงตัวเดียว ถ้าอยากใส่ก็ต้องเป็นฝ่ายปรับตัวให้เข้ากับชุดเอง

ซูจี้สิงรู้ดีว่าชุดกูตูร์ที่เขาจองไว้ก่อนหน้านี้ใส่แล้วอาจไม่ได้ดูดีเท่าชุดนี้ แต่มูลค่าและภาพลักษณ์ของแบรนด์นั้นสูงกว่ามาก

"ชิงอวี่ ถ้านายชอบ วันหลังค่อยใส่ไปงานอื่นก็ได้"

ลู่ชิงอวี่มองดูเงาตัวเองในกระจก มันไม่ด้อยไปกว่าแบรนด์ดังแบรนด์ไหนเลย ไม่ว่าจะเป็นเนื้อผ้า การตัดเย็บ หรือความคิดสร้างสรรค์ "ผมตัดสินใจแล้ว จะใส่ชุดนี้ครับ"

ซูจี้สิง "ไม่ได้"

ลู่ชิงอวี่ "งั้นผมแก้ผ้าไปร่วมงาน"

ซูจี้สิงพูดไม่ออก... อย่าทำแบบนี้นะ เขากลัวว่าลู่ชิงอวี่จะไม่ได้พูดเล่น

ซูจี้สิงเอือมระอาเล็กน้อย "อย่ามาทำเป็นเล่นน่า"

ลู่ชิงอวี่ "ระหว่างผมไม่ใส่เสื้อผ้ากับใส่ชุดนี้ พี่เลือกมาสักอย่างสิครับ"

ดูจากท่าทางของลู่ชิงอวี่แล้ว เหมือนเขาจะไม่ยอมถอดเสื้อตัวนอกออกจริงๆ เสียด้วย

ซูจี้สิง "นายเอาจริงเหรอ"

ประโยคนี้ซูจี้สิงถามอย่างจริงจัง จากความเข้าใจที่เขามีต่อลู่ชิงอวี่ เขากลัวว่าลู่ชิงอวี่จะไม่ยอมใส่เสื้อผ้าไปจริงๆ

ลู่ชิงอวี่ "ครับ"

ซูจี้สิงเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา ในหัวพลันปรากฏภาพขึ้นมาว่า ถ้าหากลู่ชิงอวี่ต้องใส่ชุดที่ไม่ชอบ แล้วพอเดินพรมแดงไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ เกิดคุ้มคลั่งถอดเสื้อผ้าทิ้งแล้วกระทืบซ้ำสองที นั่นคงเป็นอะไรที่สยองเกินบรรยายจริงๆ

ซูจี้สิงครุ่นคิด เขากวาดตามองลู่ชิงอวี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าชุดนี้ทั้งพอดีตัวและดูดีมากจริงๆ นอกจากมูลค่าทางการค้าของแบรนด์จะต่ำไปหน่อยแล้ว อย่างอื่นก็ดีไปหมดทุกอย่าง

ซูจี้สิง "ถ้าใส่ชุดของเจ้านี้ โอกาสในวงการแฟชั่นของนายจะลดลงไปเยอะเลยนะ"

ลู่ชิงอวี่เข้าใจความหมายของซูจี้สิง แต่เขาก็รู้ดีว่า วัฒนธรรมของหลงกั๋วนั้นยาวนานถึงเพียงนี้ ทว่าความมั่นใจในชนชาติตัวเองยังขาดไปอยู่บ้าง ไม่เหมือนกับชาติก่อนของเขาที่ทุกคนต่างมั่นใจในวัฒนธรรมของตน และสวมใส่ชุดสไตล์จีนประยุกต์ได้อย่างภาคภูมิใจ

ลู่ชิงอวี่ยิ้มพลางกล่าว "ผมเป็นพวกใช้ความสามารถพูดแทนครับ"

สุดท้าย ซูจี้สิงก็ห้ามลู่ชิงอวี่ไม่สำเร็จ ยอมให้เขาใส่เสื้อผ้าชุดนี้

ซูจี้สิงยังคงไม่ค่อยพอใจเท่าไร รู้สึกว่าลู่ชิงอวี่ทิ้งโอกาสดีในการคว้าแบรนด์ดังไปอย่างน่าเสียดาย

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย การแต่งหน้ายังต้องปรับแก้อีกเล็กน้อย ช่างแต่งหน้ามองใบหน้าอันหล่อเหลาของลู่ชิงอวี่แล้วถึงกับอดไม่ได้ที่จะแอบหวีดในใจ

ที่สตูดิโอ "ชิงซื่อ" ฉินเจาเพิ่งส่งเจ้าของห้องที่มาทวงค่าเช่ากลับไป พอหันกลับมามองเสื้อผ้าหลายสิบชุดที่ตนเองออกแบบซึ่งกองพะเนินอยู่ในห้อง เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

เขาเรียนด้านการออกแบบมาจากฝรั่งเศส ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ด้วยพรสวรรค์ด้านการออกแบบอันยอดเยี่ยม เขาเคยไปฝึกงานที่วาเลนติโน หรือกระทั่งเคยมีส่วนร่วมในงานแฟชั่นโชว์ ตอนนั้นคนรอบข้างต่างพากันอิจฉาเขา รู้สึกว่าเขามีอนาคตไกล ไม่แน่อาจจะได้ทำงานต่อที่วาเลนติโนด้วยซ้ำ

แต่คิดไม่ถึงว่า หลังจากเรียนจบได้หนึ่งปีเขาก็กลับประเทศ ละทิ้งอนาคตอันสดใสมาทำแบรนด์สไตล์จีนประยุกต์แบบนี้

ปัจจุบันตลาดสไตล์จีนประยุกต์ไม่ค่อยดีนัก อย่าว่าแต่ใส่ออกงานเลย แม้แต่เสื้อผ้าในชีวิตประจำวัน ตัวเลือกแรกของทุกคนก็ยังเป็นแบรนด์ต่างประเทศพวกนั้น แทบไม่มีใครใส่ชุดสไตล์จีน

ตั้งแต่ก่อตั้งแบรนด์นี้มาจนถึงปัจจุบัน ฉินเจาขาดทุนมาโดยตลอด เพื่อโปรโมตแบรนด์ ทุกครั้งเขาจะลงมือออกแบบผลงานที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวขึ้นมามากมายด้วยตัวเอง แล้วส่งไปให้เหล่าดาราสวมใส่ ทว่าจนถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยเห็นเสื้อผ้าของตัวเองถูกดาราคนไหนนำไปใส่เลยแม้แต่ชุดเดียว

เสื้อผ้าชุดที่ส่งให้ลู่ชิงอวี่นั้น เขาใช้เวลาตัดเย็บอยู่นานถึงสองเดือนเต็ม แรงบันดาลใจในการออกแบบมาจากเพลง "หลานถิงซวี่" ซึ่งภายหลังถึงได้รู้ว่าเพลงนั้นเป็นเพลงที่ลู่ชิงอวี่ร้อง

เสื้อผ้าชุดนี้เขาทำอย่างประณีตบรรจงเป็นพิเศษ ลวดลายปักบนชุดล้วนเป็นฝีมือของเขาทั้งหมดเพียงคนเดียว

ตอนที่เริ่มออกแบบเสื้อตัวนี้ เขาไปกดติดตามเวยป๋อของลู่ชิงอวี่ ตอนนั้นอีกฝ่ายยังมีผู้ติดตามแค่หนึ่งแสนสองหมื่นคน แต่พองานชิ้นนี้เสร็จสมบูรณ์ ลู่ชิงอวี่ก็มีผู้ติดตามถึงสี่ล้านคนแล้ว

ฉินเจาส่งเสื้อผ้าไปให้แล้ว แต่เขาก็รู้สึกว่าความหวังที่จะได้เห็นอีกฝ่ายสวมใส่มันมีน้อยเหลือเกิน

เมื่อมองดูแบบร่างภาพสเกตช์มากมายในมือ จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาบ้าง ทั้งเงินทุนที่ร่อยหรอ บวกกับผลงานที่ไม่มีใครมองเห็นคุณค่า ฉินเจาถึงกับเริ่มสงสัยแล้วว่าการตัดสินใจของตนในตอนนั้นถูกต้องหรือไม่

งานแฟชั่นวีกทุกปีเขาจะไปร่วมเสมอ ทว่าปีนี้เขาไม่คิดจะไปแล้ว ไปแล้วก็คงไม่ได้อะไรกลับมาอยู่ดี