บทที่ 70 เครื่องบินส่วนตัว

ฉินเจาเก็บรวบรวมแบบร่างดีไซน์บนโต๊ะ ตัดสินใจที่จะไม่พะวงเรื่องไปงานแฟชั่นวีกอีก

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า งานแฟชั่นวีกที่ตัวเองไปมาตลอดหลายปีไม่เคยขาดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พอไม่ได้ไปแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว กลับต้องพลาดช่วงเวลาที่ผลงานของตนเองจะได้เปล่งประกายเจิดจรัสที่สุด

สุดท้ายซูจี้สิงก็เถียงสู้ลู่ชิงอวี่ไม่ได้ และยอมเลือกเสื้อผ้าชุดนั้นไป

ซูจี้สิง: เอาเถอะ วัยรุ่นสิบแปดปีอยู่ในช่วงต่อต้าน เด็กมันดื้อ อยากใส่อะไรก็ใส่ไป ขอแค่ไม่หาเรื่องปวดหัวให้ก็พอ

เวลาเครื่องบินออกคือสองทุ่ม เพื่อป้องกันไม่ให้ไปสายจนตกเครื่อง พวกเขาจึงรีบเดินทางไปสนามบินล่วงหน้าถึงสามชั่วโมง

เฉินถิงออกเดินทางไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เขามีงานอีเวนต์มากกว่าลู่ชิงอวี่หนึ่งงาน จึงต้องเดินทางไปถึงก่อน

ระหว่างทางฝนเริ่มตกลงมาปรอย ๆ ซูจี้สิงรู้สึกกังวลเล็กน้อย เมื่อวานตอนซื้อตั๋วเครื่องบินเขาเช็กพยากรณ์อากาศแล้ว บอกว่าจะมีฝนตกเล็กน้อยถึงปานกลาง ไม่น่าจะกระทบต่อการขึ้นบิน แต่เรื่องดินฟ้าอากาศเป็นอะไรที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ที่สุด

คณะเดินทางมีทั้งหมดสี่คน ได้แก่ ลู่ชิงอวี่ ซูจี้สิง ช่างแต่งหน้า และช่างภาพ ซูจี้สิงไปจัดการเรื่องเช็กอินขึ้นเครื่อง ยังพอมีเวลาอีกครึ่งชั่วโมง จึงนั่งพักผ่อนในสนามบินได้สักครู่

พอใกล้ถึงเวลาขึ้นเครื่อง เสียงประกาศของสนามบินก็ดังขึ้น ซูจี้สิงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เครื่องบินเที่ยวบินที่พวกเขาจะโดยสารต้องดีเลย์ไปสองชั่วโมง

เนื่องจากฝนตกปานกลางข้างนอกได้กลายเป็นฝนพายุตกกระหน่ำ เครื่องบินจึงไม่สามารถขึ้นบินได้ ต้องรอจนกว่าฝนจะซาถึงจะเดินทางได้

"ซวยแล้วสิ ไม่รู้ต้องรอไปถึงเมื่อไหร่"

เหตุสุดวิสัยแบบนี้ไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่นั่งรออยู่ที่สนามบินต่อไป

ซูจี้สิงจึงสั่งอาหารในสนามบินมาให้ ทุกคนกินรองท้องไปพลาง ๆ แล้วนั่งรอต่อไป

ทว่าสองชั่วโมงผ่านไป เครื่องบินก็ยังไม่ได้ขึ้นบินตามที่หวัง คราวนี้ซูจี้สิงเริ่มร้อนใจขึ้นมาแล้ว

ลู่ชิงอวี่ยังคงตอบอีเมลทำงานผ่านมือถืออย่างสงบนิ่ง ซูจี้สิงที่กระวนกระวายใจจึงลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "ผมไปถามดูหน่อยนะว่าสถานการณ์เป็นยังไงบ้าง"

ลู่ชิงอวี่พยักหน้า "รบกวนด้วยครับพี่ซู"

ซูจี้สิงเดินไปกับช่างแต่งหน้า ส่วนช่างภาพนั่งอยู่เป็นเพื่อนลู่ชิงอวี่

บริเวณเคาน์เตอร์บริการมีผู้โดยสารมารวมตัวกันเป็นจำนวนมาก บางคนมีธุระเร่งด่วน แต่กลับต้องมารอถึงสองชั่วโมงแล้วยังไม่ได้ขึ้นบินตามกำหนด ทำให้เสียตารางการเดินทางกันหมด

ทุกคนต่างไม่พอใจและพากันไปร้องเรียนที่เคาน์เตอร์บริการ ผู้โดยสารเจ้าปัญหาบางคนคิดจะฉวยโอกาสจากลูกเรือ ก่อเรื่องโวยวายเผื่อว่าจะได้อัปเกรดชั้นที่นั่งฟรี

ซูจี้สิงเพิ่งเดินไปถึง ก็ได้ยินพนักงานสาวที่เคาน์เตอร์บริการกำลังเอ่ยปลอบทุกคน "ทุกท่านโปรดรอสักครู่นะคะ ทางกรมอุตุนิยมวิทยารายงานว่า เส้นทางการบินในวันนี้อยู่ในทิศทางที่ฝนตกหนักพัดผ่านพอดี เพื่อความปลอดภัยของผู้โดยสารทุกท่าน จำเป็นต้องรอให้พายุฝนผ่านพ้นไปก่อนจึงจะนำเครื่องขึ้นบินได้ค่ะ"

"แล้วสรุปต้องรอนานแค่ไหนล่ะ บอกเวลาที่แน่นอนมาเลยสิ!"

พนักงานสาวเองก็ลำบากใจ ทุกคนคอยแต่จะคาดคั้นเอาเวลาที่แน่นอน แต่พวกเธอจะไปเจรจากับพายุฝนให้หยุดตกเดี๋ยวนี้ได้เสียที่ไหนกัน

"ต้องขออภัยด้วยนะคะ ตอนนี้ยังไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้ค่ะ แต่ถ้าฝนซาลงเมื่อไหร่ ทางเราจะรีบจัดการให้เครื่องขึ้นบินทันทีค่ะ"

ไม่ใช่แค่เที่ยวบินของพวกเขาเท่านั้น ลำอื่น ๆ ก็บินไม่ได้เช่นกัน คนจึงมารวมตัวกันแน่นขนัด ห้องโถงส่งเสียงดังอึกทึก จนกระทั่งดึงดูดให้ผู้รับผิดชอบของสนามบินต้องเดินออกมาจัดการ

ผู้รับผิดชอบก้าวขึ้นไปยืนบนแท่น ทุกคนก็พากันยิงคำถามใส่ "ตกลงจะขึ้นบินได้ตอนไหนกันแน่"

ผู้รับผิดชอบเอ่ยปลอบใจทุกคนก่อน จากนั้นจึงกล่าวว่า "ทุกท่านโปรดใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ พวกเราก็เห็นกันอยู่ว่าข้างนอกฝนยังตกหนักไม่หยุด ฝนระลอกนี้เกิดจากอิทธิพลของพายุไต้ฝุ่น หากเรานำเครื่องขึ้นบินตอนนี้ คงไม่อาจรับประกันความปลอดภัยในชีวิตของทุกท่านได้ครับ"

ผู้โดยสารคนหนึ่งแย้งขึ้น "สัปดาห์ก่อนฝนก็ตกหนักขนาดนี้ เครื่องบินยังบินได้เลย ทำไมตอนนี้ถึงบินไม่ได้ล่ะ"

ผู้รับผิดชอบ: ??? สัปดาห์ก่อนงั้นเหรอ "ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าตอนนั้นคุณนั่งของสายการบินไหนครับ"

ผู้โดยสาร "ซานตงแอร์ไลน์"

ผู้รับผิดชอบ: !!! ใครแม่งจะไปเทียบกับสายการบินนั้นได้วะ! นักบินค่ายนั้นล้วนเป็นอดีตนักบินขับไล่ปลดประจำการ วันฝนตกยังกล้าเชิดหัวพุ่งทะยานขึ้นฟ้าท้าพายุได้ แต่พวกตนทำแบบนั้นไม่ได้โว้ย!

ผู้รับผิดชอบกล่าวต่อ "เกรงว่าคืนนี้คงเดินทางไม่ได้แล้วครับ แต่ทุกท่านไม่ต้องกังวลไป ทางเราจะจัดเตรียมโรงแรมที่พักให้ และเมื่อพรุ่งนี้เช้าฝนหยุดตกแล้ว จะรีบจัดสรรเที่ยวบินที่เร็วที่สุดให้ทุกท่านอย่างแน่นอนครับ"

ซูจี้สิงได้ยินแบบนี้ในใจก็หนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่ถ่วงไว้ พวกเขาก็กำลังแข่งกับเวลาอยู่เหมือนกัน หากไปถึงไม่ทันเวลาล่ะก็ จะต้องพลาดกิจกรรมไปมากมาย ถึงตอนนั้นคงได้กลายเป็นทริปเที่ยวฝรั่งเศสแบบวันเดียวจบจริง ๆ แน่

ซูจี้สิงกับช่างแต่งหน้าเดินกลับมา ลู่ชิงอวี่เห็นเขากลับมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

"พี่ซู เป็นยังไงบ้างครับ"

ซูจี้สิงถอนหายใจยาว "วันนี้คงไปไม่ได้แล้วล่ะ ข้างนอกฝนตก เครื่องบินขึ้นไม่ได้"

ซูจี้สิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเปิดคอมพิวเตอร์พกพาขึ้นมา เขาต้องจัดแจงและประสานงานตารางงานด้านหลังใหม่ทั้งหมด การเดินทางครั้งนี้ดูจะไม่ค่อยราบรื่นเท่าไร หากต้องเสียเวลาไปกับการเดินทางมากเกินไป เขาคงต้องพิจารณาตัดกิจกรรมบางอย่างออก

"รอพี่สักครู่นะ เดี๋ยวพี่ลองดูว่าพอจะเปลี่ยนไปขึ้นเครื่องที่เมืองอื่นได้ไหม ถ้าการเดินทางไม่เอื้อจริง ๆ เราก็คงจนปัญญาแล้ว"

ลู่ชิงอวี่พยักหน้า เขาลุกขึ้นยืนขยับแข้งขยับขา มองผ่านกระจกหน้าต่างของสนามบินออกไป ไฟของเครื่องบินลำหนึ่งในระยะไกลกำลังสว่างอยู่ มีเจ้าหน้าที่ช่างซ่อมบำรุงกำลังตรวจเช็กท่ามกลางสายฝน ดูเหมือนกำลังเตรียมตัวขึ้นบิน

ไหนว่าเครื่องบินทุกลำงดบินหมดแล้วไง พอมองดูดี ๆ อีกที นี่มันเครื่องบินส่วนตัวนี่นา

ลู่ชิงอวี่กวาดสายตามองไปรอบสนามบิน คนส่วนใหญ่ในห้องรับรองวีไอพีต่างเก็บข้าวของเตรียมจะออกไปแล้ว เหลือเพียงชาวต่างชาติสามคน ลู่ชิงอวี่คิดนิดหนึ่งแล้วจึงเดินตรงเข้าไปหา

ซูจี้สิงโทรศัพท์คุยเรื่องงานไปสองสามสาย จากนั้นก็ค้นหาสนามบินในเมืองใกล้เคียงอีกสองสามแห่ง สุดท้ายก็พบว่าไม่มีเที่ยวบินที่เหมาะสมเลย

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เขาถอนหายใจอีกครั้ง คราวนี้หมดหนทางจริง ๆ แล้ว คงต้องรอจนถึงวันพรุ่งนี้เท่านั้น

"ชิงอวี่ พวกเราไปโรงแรมกันก่อนเถอะ"

ซูจี้สิงเรียกหาลู่ชิงอวี่ ทว่าพอเงยหน้าขึ้นมา คนกลับหายไปแล้ว

???

ซูจี้สิง "คนล่ะ"

ช่างภาพ "เมื่อกี้ยังอยู่เลยครับ"

ช่างแต่งหน้าหันมองไปรอบ ๆ ด้านหลัง "อยู่ตรงโน้นค่ะ"

ซูจี้สิงหันหลังกลับไป ลู่ชิงอวี่ไปคุยกับชาวต่างชาติตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ทั้งสองพูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรส ดูสนิทสนมกันเหมือนเพื่อนไม่มีผิด

ซูจี้สิงเดินเข้าไปหา "ชิงอวี่ พวกเราควรไปกันได้แล้ว"

ลู่ชิงอวี่เห็นซูจี้สิงเดินมาก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะไป ซ้ำยังแนะนำให้รู้จักกัน "หลุยส์ ขอแนะนำหน่อยครับ นี่คือผู้จัดการส่วนตัวของผม"

ภาษาที่ลู่ชิงอวี่พูดคือภาษาฝรั่งเศส ซูจี้สิงยังไม่ทันหายตกใจที่ลู่ชิงอวี่พูดภาษาฝรั่งเศสได้ คนที่ชื่อหลุยส์ก็เป็นฝ่ายยื่นมือมาจับทักทายซูจี้สิงก่อนแล้ว

"สวัสดีครับ ผมหลุยส์ครับ"

ประโยคนี้หลุยส์พูดเป็นภาษาอังกฤษ ซูจี้สิงจึงยื่นมือออกไปอย่างมีมารยาทพร้อมกับแนะนำตัวเอง จากนั้นถึงได้กวาดตามองชาวต่างชาติตรงหน้า

ชาวต่างชาติคนนี้อายุราว ๆ ห้าสิบปี สวมสูทลายทางสีน้ำตาลเข้ม คัตติ้งเนี้ยบประณีตอย่างยิ่ง ซูจี้สิงเดาว่าสูทของเขาน่าจะเป็นงานสั่งตัดพิเศษ

บนใบหน้าของหลุยส์เปื้อนรอยยิ้ม รัศมีออร่าที่แผ่ออกมาทั้งตัวดูเหมือนบุคคลระดับบิ๊ก

ลู่ชิงอวี่ "พี่ซู เดี๋ยวพวกเราติดเครื่องบินส่วนตัวของหลุยส์ไปด้วยกันได้ครับ"

ซูจี้สิง "อืม ได้... นายว่าอะไรนะ"