บทที่ 72 ถูกแย่งที่นั่งในงานแฟชั่นโชว์

ทีมงานเห็นชุยอวี่เจ๋อไม่ยอมขยับไปไหนก็จนปัญญา จริง ๆ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นทุกปี ปีที่แล้วก็มีเน็ตไอดอลคนหนึ่งไปนั่งแถวหน้าสุด พอทีมงานขอให้เธอย้ายออกไปแล้วไม่เป็นผล เน็ตไอดอลคนนั้นเลยเกาะกระแสจนขึ้นเทรนด์ฮิตไปได้

ชุยอวี่เจ๋อเองก็รู้เคล็ดลับข้อนี้ดี วิธีนี้ผู้จัดการส่วนตัวของเขาเป็นคนคิดให้ ตอนแรกเขาก็รู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง แต่ก็อย่างที่ผู้จัดการบอก ขอแค่ดัง ได้รับคอนเนกชันและงานที่ดีกว่าเดิม ก็ไม่มีใครสนหรอกว่านายจะใช้วิธีไหน

รอให้เขาดังเป็นพลุแตกเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นงานแฟชั่นโชว์อาจจะต้องเชิญเขามานั่งแถวหน้าสุดเองด้วยซ้ำ ไม่มีใครมาคอยจับผิดเรื่องในอดีตหรอก

ทีมงานหันไปพูดกับลู่ชิงอวี่ "ขอโทษด้วยนะครับคุณลูกค้ารอสักครู่ ขอผมไปดูหน่อยครับว่ายังมีที่นั่งอื่นเหลืออยู่อีกไหม"

พอทีมงานหันหลังเดินไปหาที่นั่งอื่น ชุยอวี่เจ๋อเห็นคนไปแล้วก็ยิ่งไม่เกรงใจลู่ชิงอวี่เข้าไปใหญ่

เขากวาดสายตามองเสื้อผ้าที่ลู่ชิงอวี่สวมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเหยียดหยาม

"คิดจะอาศัยกระแสแฟชั่นวีกมาชุบตัว ก็ต้องดูด้วยว่าตัวเองมีน้ำยาพอหรือเปล่า ใส่ชุดแบบนี้มานั่งตรงนี้ ถ้าโดนถ่ายรูปไป ไม่ใช่แค่ขายหน้าตัวเองนะ แต่ยังขายหน้าเจ้านายแกด้วย"

เดิมทีชุยอวี่เจ๋อยังนึกสงสัยว่าหลังจากแย่งชุดของลู่ชิงอวี่มาแล้ว ลู่ชิงอวี่จะใส่อะไร ไม่นึกเลยว่าผู้จัดการส่วนตัวอย่างซูจี้สิงจะกระจอกแค่นี้

เสื้อผ้าตัวนี้ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่แบรนด์ดังอะไร แต่งตัวแบบนี้มางานแฟชั่นโชว์ เขากลัวจริง ๆ ว่าภาพลักษณ์ของลู่ชิงอวี่จะพลอยทำให้ชาวต่างชาติดูถูกคนหลงกั๋วทั้งประเทศว่าซอมซ่อ

เฉินถิงกำลังคุยกับคนอื่นอยู่ตรงแถวที่สาม จึงยังไม่ทันสังเกตเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นทางฝั่งลู่ชิงอวี่

ชุยอวี่เจ๋อยิ่งได้ใจไร้ยางอายมากขึ้น ลู่ชิงอวี่ได้ยินแบบนั้นก็มองชุยอวี่เจ๋อราวกับมองตัวประหลาด หมอนี่ประสาทหรือเปล่า แย่งที่นั่งคนอื่นยังไม่พอ ยังกล้ามาสั่งสอนคนอื่นอย่างหน้าตาเฉย ในวงการบันเทิงไม่มีใครสั่งสอนมารยาทการเป็นคนให้มันเลยหรือไง

แล้วเสื้อผ้าของเขาไปหนักหัวใคร เป็นสไตล์จีนร่วมสมัย ลายปักด้านบนเป็นถึงมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ เนื้อผ้าไหมแท้ ถ้าย้อนไปสักสองสามร้อยปีก่อน อย่าว่าแต่เป็นของล้ำค่าในหลงกั๋วเลย ต่อให้ส่งออกไปต่างแดน ก็มีแต่ระดับราชวงศ์เท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้ใช้

คนหลงกั๋วถ้าอยากได้รับการยอมรับในระดับสากล อันดับแรกต้องมั่นใจในวัฒนธรรมของตัวเองก่อน ก็เพราะมีคนบูชาฝรั่งอย่างชุยอวี่เจ๋อนี่แหละ ชาวต่างชาติถึงได้ยิ่งดูถูกคนหลงกั๋ว

ลู่ชิงอวี่ "ผมให้คำแนะนำคุณอย่างหนึ่งนะ ตอนนี้คุณลุกขึ้นยืนแล้วขอโทษผมซะ จากนั้นก็ไสหัวออกไปเอง"

ชุยอวี่เจ๋อทำหน้าราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต ประสาทกลับหรือไง จะให้เขาขอโทษคนที่ดังสู้ตัวเองไม่ได้เนี่ยนะ บ้าไปแล้ว

ชุยอวี่เจ๋อลุกขึ้นยืน เขาคิดว่าจะใช้ความน่าเกรงขามข่มขวัญเด็กหนุ่มอายุแค่สิบแปดปีคนนี้ได้ "ฉันเป็นรุ่นพี่แก แกไม่รู้เหรอ แกยังเด็กแถมเรียนมาน้อย แต่กาลเทศะกับความเคารพขั้นพื้นฐานก็น่าจะเข้าใจนะ"

ลู่ชิงอวี่นึกอยากจะหัวเราะ ชุยอวี่เจ๋อเนี่ยนะมาสอนเรื่อง 'ความเคารพ' ให้เขา?

ลู่ชิงอวี่ "ความเคารพไม่ได้มีไว้แจกจ่ายให้ใครสุ่มสี่สุ่มห้าหรอกนะ"

จังหวะนั้นเฉินถิงหันกลับมาพอดี ชุยอวี่เจ๋อคนนี้เขาเคยได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง ทั้งหยิ่งยโส โอหัง ทีมงานของหมอนี่ก็ทำได้ทุกอย่างแบบไร้ขอบเขตสิ้นดี

พอมองเห็นอีกฝ่ายยืนขวางอยู่หน้าเก้าอี้ของลู่ชิงอวี่ แถมบรรยากาศระหว่างสองคนยังตึงเครียด เฉินถิงก็รู้ทันทีว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น เด็กบ้านเขาคงโดนรังแกเข้าแล้ว

เฉินถิงรีบเดินเข้ามาดึงลู่ชิงอวี่ไปหลบไว้ด้านหลังตนเองทันที

"เกิดอะไรขึ้น"

ชุยอวี่เจ๋อไม่กลัวเฉินถิง เห็นเฉินถิงเดินเข้ามาก็ยังส่งเสียงหัวเราะเยาะ "ยังไม่หย่านมหรือไง ถึงต้องให้คนอื่นมาคอยออกหน้าให้"

ชุยอวี่เจ๋อพูดจาไร้มารยาท เฉินถิงเริ่มโมโห "นายหมายความว่ายังไง"

สายตาของชุยอวี่เจ๋อเต็มไปด้วยความดูแคลน ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอีกครั้ง

"ไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น คุณอยากจะคิดยังไงก็เชิญ"

ต่อให้เฉินถิงเป็นคนอารมณ์ดีแค่ไหนก็ทนไม่ไหว ตัวเขาอายุมากกว่ามันตั้งสิบกว่าปี ไอ้เด็กเวรนี่ไม่ให้ความเคารพยังพอทำเนา แต่นี่ยังแย่งที่นั่งที่เขาตั้งใจเก็บไว้ให้ลู่ชิงอวี่อีก

ที่นั่งตรงนี้แม้จะไม่ได้ติดป้ายชื่อไว้ แต่ไฟใต้เก้าอี้สว่างขึ้นแล้ว ซึ่งหมายความว่ามีคนจับจองไว้เรียบร้อยแล้ว

"แย่งที่นั่งคนอื่นแล้วยังจะมาทำลอยหน้าลอยตาอีกนะ"

ชุยอวี่เจ๋อยิ้มเยาะ "โทษทีนะ เท่าที่ผมรู้ ที่นั่งในงานนี้นอกจากแถวแรกแล้วก็ไม่มีติดชื่อไว้ทั้งนั้น คุณเอาอะไรมาบอกว่าเป็นที่ของคุณ"

เฉินถิงโมโหกับคำพูดนี้ ค่ายต้นสังกัดของชุยอวี่เจ๋อนั้นขึ้นชื่อเรื่องความน่าขยะแขยงในวงการ แนวคิดของพวกเขาคือขอแค่ดัง จะใช้วิธีการสกปรกแค่ไหนก็ได้ และศิลปินในค่ายก็เป็นพวกประเภทนี้กันหมด

เรื่องราวดราม่าประสาทแดกในวงการไม่น้อยล้วนเป็นฝีมือศิลปินค่ายนี้ก่อขึ้นทั้งนั้น แต่เพราะพวกเขามีทีมทนายความเก่งกาจ นานวันเข้าทุกคนจึงไม่อยากจะไปข้องแวะด้วยเท่าไรนัก

ศิลปินค่ายนี้ยังเป็นเหมือนพลาสเตอร์ยา เกาะติดแน่นแถมน่ารำคาญเป็นบ้า

เฉินถิงถึงแม้จะเป็นศิลปิน แต่ก็เป็นถึงบอสใหญ่ของสองบริษัท คนในวงการย่อมต้องไว้หน้าเขาบ้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เจอคนมาปากดีใส่ขนาดนี้

ลู่ชิงอวี่ดึงเฉินถิงไว้ เพราะเขารู้สึกว่าเฉินถิงดูจะมีอารมณ์มากกว่าตัวเขาเสียอีก

ชุยอวี่เจ๋อไม่ยอมลุก ปากก็ยังกวนประสาท เฉินถิงจึงเริ่มมีปากเสียงกับเขา

เสียงทะเลาะของทั้งสองฝ่ายเริ่มดังขึ้น คนในงานแฟชั่นโชว์ต่างพากันมองมาทางนี้

ชุยอวี่เจ๋อทำท่าทางไม่สะทกสะท้าน ตากล้องของเขายังอยู่ตรงนี้ ถ้าเฉินถิงกล้าลงไม้ลงมือ เขาก็กล้าสั่งให้ตากล้องปล่อยภาพออกไป ถึงตอนนั้นก็ป้ายสีให้เฉินถิงเป็นพวกชอบรังแกคนอื่น เดี๋ยวแฟนคลับจำนวนมากก็ต้องออกมาทวงความยุติธรรมให้เขา และรุมด่าเฉินถิงจนจมดินแน่

ขณะที่ชุยอวี่เจ๋อทำเป็นไม่ยี่หระ และเฉินถิงกำลังจะอ้าปากเถียงต่อ จู่ๆ ชุยอวี่เจ๋อก็ผุดลุกขึ้น ใบหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบสอพลอ ก่อนจะเบียดเฉินถิงกับลู่ชิงอวี่เดินตรงไป

ทำเอาเฉินถิงกับลู่ชิงอวี่ถึงกับชะงักไป จากนั้นเฉินถิงก็ได้ยินเสียงชุยอวี่เจ๋อพูดภาษาอังกฤษขึ้นข้างหลังว่า

"สวัสดีครับคุณหลุยส์ ผมชุยอวี่เจ๋อ ยินดีที่ได้พบครับ"

หลุยส์ ก็คือคนที่ให้ลู่ชิงอวี่ติดเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวมาด้วย ความร่ำรวยของเขาไม่อาจใช้คำว่ามหาเศรษฐีธรรมดามาบรรยายได้ ต้องเรียกว่าอภิมหาเศรษฐีตัวจริง

ในบรรดาสิบแบรนด์หรูระดับท็อปของงานแฟชั่นวีก เขาถือหุ้นอยู่ถึงห้าแบรนด์ ชุดโอตกูตูร์ที่คนอื่นต้องต่อคิวรอนานหลายปีหรือกระทั่งไม่มีสิทธิ์ได้สวมใส่ สำหรับเขากลับใส่เป็นชุดธรรมดาทั่วไปในชีวิตประจำวัน

ก่อนที่ชุยอวี่เจ๋อจะมาร่วมงานแฟชั่นวีก ผู้จัดการส่วนตัวของเขากำชับไว้ว่าถ้าเจอคนคนนี้ ต้องสร้างความประทับใจให้อีกฝ่ายให้ได้

ตำแหน่งแบรนด์แอมบาสเดอร์ที่คนอื่นอ้อนวอนแทบตายก็ไม่ได้มา สำหรับชายคนนี้แล้ว แค่เอ่ยปากคำเดียวก็จบ

ชุยอวี่เจ๋อจำหลุยส์ได้ทันทีที่เห็น จึงรีบปรี่เข้าไปหา ตากล้องของเขาก็ยังอยู่ตรงนี้ และเขาเชื่อว่าตากล้องจะต้องจับภาพช็อตที่เขากำลังคุยกับหลุยส์ได้อย่างแน่นอน

ถึงตอนนั้นจะได้เอาภาพนี้ไปใช้เป็นกระแสโปรโมต ให้พวกแบรนด์เหล่านั้นเกิดความประทับใจในตัวเขา

ทว่าใครจะไปคิดว่าหลุยส์ไม่ได้ปรายตามองชุยอวี่เจ๋อแม้แต่น้อย แต่กลับเดินผ่านหน้าชุยอวี่เจ๋อตรงดิ่งมาหาลู่ชิงอวี่