บทที่ 104 เริ่มการสัมภาษณ์เลขานุการ

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาดูสงบนิ่งและผ่อนคลาย ทุกอิริยาบถแผ่รังสีความเป็นชนชั้นนำออกมา จากการพูดคุยก่อนหน้านี้ เสิ่นฮ่าวได้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นบัณฑิตจบใหม่จาก มหาวิทยาลัยเหยียนต้า (มหาวิทยาลัยปักกิ่ง) ส่วนคู่แข่งคนอื่นๆ ก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน ถ้าไม่มาจาก มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง (มหาวิทยาลัยอู่ฮั่น) ก็มาจาก ตงเคอต้า ซึ่งล้วนเป็นสถาบันอุดมศึกษาระดับท็อปของประเทศ และประวัติที่ผ่านมาของแต่ละคน ก็ดูเจิดจรัสกว่าเขามากนัก ผลงานอันน้อยนิดของเขา เมื่อเทียบกับคนเหล่านี้แล้ว ดูเหมือนจะไม่มีค่าพอให้เอ่ยถึงเลยด้วยซ้ำ

เสิ่นฮ่าวสูดหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ เขาบอกตัวเองซ้ำๆ ว่า การที่เดินมาถึงจุดนี้ได้ พิสูจน์ว่าอย่างน้อยเขาก็มีบางอย่างที่ตรงกับความต้องการของบริษัท ความตื่นเต้นและความรู้สึกด้อยค่าไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาอะไร สิ่งที่เขาทำได้ คือแสดงศักยภาพทั้งหมดที่มีออกมา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น เหอเวยตี้ผลักประตูเข้ามา ส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับทั้งห้าคนในห้องรับรอง "คุณหวังป๋อ เชิญตามผมมาครับ ท่านประธานรออยู่แล้ว"

หวังป๋อ บัณฑิตจากเหยียนต้าที่นั่งอยู่ตรงข้ามเสิ่นฮ่าวลุกขึ้น จัดสูทที่ตัดเย็บมาอย่างดีให้เรียบร้อย ใบหน้าประดับรอยยิ้มมั่นใจและผ่อนคลาย เดินตามเหอเวยตี้ออกไป สายตาของเสิ่นฮ่าวไล่ตามแผ่นหลังของเขาไปจนกระทั่งประตูปิดลงเบาๆ อีกสี่คนที่เหลือในห้องรับรองไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศพลันหนักอึ้งขึ้นในทันที

คนแรกที่ได้เข้าสัมภาษณ์ คือคนที่หม่าอวี่เถิงสนใจที่สุดจากประวัติในเรซูเม่ เพราะอย่างไรเสีย สุ่ยตามู่ (ชิงหวา) และ เหยียนต้า (ปักกิ่ง) ก็คือป้ายทองคำของสถาบันการศึกษาในประเทศ แม้ว่าในอีก 20 ปีให้หลัง ชื่อเสียงของสองสถาบันนี้จะดร็อปลงไปบ้าง แต่บัณฑิตของพวกเขาก็ยังเป็นที่ต้องการในตลาดแรงงานอยู่ดี