บทที่ 105 ผู้ได้รับเลือก

"สวัสดีครับท่านประธานหม่า" เสียงของเสิ่นฮ่าวไม่ดังนัก แต่ชัดเจนถ้อยชัดคำ หม่าอวี่เถิงพิจารณาชายหนุ่มตรงหน้าโดยไม่พูดอะไร ภายในห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ แรงกดดันที่มองไม่เห็นปกคลุมอยู่เหนือศีรษะของเสิ่นฮ่าว เขาสัมผัสได้ว่าสายตาของซีอีโอหนุ่มผู้นี้ ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงจิตใจคน แต่เขาไม่ได้หลบสายตา และไม่ได้แสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น รอคอยอย่างสงบนิ่ง ผ่านไปครึ่งนาทีเต็มๆ หม่าอวี่เถิงจึงเอ่ยปาก "นั่งสิ"

"ขอบคุณครับท่านประธาน" เสิ่นฮ่าวเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง ท่าทางดูเกร็งเล็กน้อยแต่นั่งหลังตรงเป๊ะ

"ทำไมคุณถึงอยากมาทำงานที่เล่ยเถิงอินดัสเตรียล?" คำถามของหม่าอวี่เถิงตรงไปตรงมา เสิ่นฮ่าวเงียบไปไม่กี่วินาที เหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด "พูดตามตรงนะครับท่านประธาน ตอนที่ผมส่งเรซูเม่ ผมไม่ได้รู้ลึกซึ้งเกี่ยวกับเล่ยเถิงอินดัสเตรียลมากนัก เพียงแค่เห็นว่าบริษัทให้ผลตอบแทนค่อนข้างดี บวกกับผมอยากมาทำงานที่เมืองเผิงเฉิง ซึ่งเป็นเมืองหน้าด่านของการปฏิรูปและเปิดประเทศครับ"

ความตรงไปตรงมาของเขาทำให้หม่าอวี่เถิงแปลกใจเล็กน้อย ผู้สมัครคนก่อนหน้านี้ เปิดมาก็เยินยอบริษัทกันยกใหญ่ว่าดีอย่างนั้นอย่างนี้ "แต่หลังจากผ่านการสัมภาษณ์กับผอ.เหอ ผมก็กลับไปทำการบ้านมาพอสมควรครับ" เสิ่นฮ่าวพูดต่อ "ผมพบว่าการสั่งสมทางเทคโนโลยีด้านแบตเตอรี่ลิเธียมของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล ได้ก้าวขึ้นสู่ระดับที่สูงมากแล้ว"

"โดยเฉพาะในตลาดไฮเอนด์ ตอนนี้พวกคุณกับโซนี่แทบจะผูกขาดตลาดโลกกันอยู่แค่สองเจ้า"