บทที่ 108 นักประชาสัมพันธ์ตัวจริง

หลินซือฉีไม่ได้ตอบคำถามในทันที เธอเพียงแค่นั่งนิ่ง นิ้วชี้ข้างขวาเคาะเบาๆ ลงบนหน้าปัดนาฬิกากลไกที่ข้อมือซ้ายโดยไม่รู้ตัว กริ๊ก กริ๊ก ราวกับกำลังคำนวณอะไรบางอย่าง หม่าอวี่เถิงมีความอดทนสูง เขาไม่ได้เร่งรัดเธอ ในที่สุด หลินซือฉีก็หยุดเคาะนิ้ว "ท่านประธานคะ ถ้าตอนนั้นดิฉันเป็นผู้รับผิดชอบ ดิฉันจะไม่รอให้ข่าวลบกระจายไปทั่วแล้วค่อยขยับตัวค่ะ" นี่คือประโยคแรกของเธอ และเป็นประโยคที่แทงเข้ากลางใจ "การประชาสัมพันธ์แก้วิกฤตที่ดีที่สุด คือการไม่ให้วิกฤตเกิดขึ้น ในวินาทีที่โซนี่และซันโยตัดสินใจยื่นฟ้องเรื่องสิทธิบัตร เราควรคาดการณ์ได้ทันทีว่าสงครามข่าวสารจะต้องเปิดฉากขึ้นพร้อมกันแน่นอน"

"ดังนั้น งานของดิฉันจะเริ่มต้นตั้งแต่วินาทีที่พวกเขายื่นคำร้องต่อศาลค่ะ"

หม่าอวี่เถิงยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย น่าสนใจ "แผนรับมือของดิฉัน จะแบ่งออกเป็นสามระยะค่ะ" หลินซือฉีชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "ระยะที่หนึ่ง ช่วงชิงอำนาจในการกำหนดทิศทางข่าวสาร"

"ข้อแรก เราจะเงียบไม่ได้ ความเงียบในสายตาสาธารณชน เท่ากับการยอมรับ เราต้องออกแถลงการณ์ฉบับแรกอย่างเป็นทางการทันที"

"เนื้อหาในแถลงการณ์ฉบับนี้ต้องอดกลั้น เป็นมืออาชีพ และทรงพลัง ไม่ปลุกปั่นอารมณ์ และไม่ตีโพยตีพายร้องขอความเห็นใจ"