บทที่ 109 ตะลุมบอนในตลาดแบตเตอรี่ลิเธียม

ต้นเดือนมิถุนายนที่เมืองเผิงเฉิง คลื่นความร้อนแผ่ปกคลุมไปทั่ว เสิ่นฮ่าวลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เดินออกมาจากสนามบิน นี่เป็นครั้งที่สองที่เขามาเยือนเมืองนี้ แต่อารมณ์ความรู้สึกกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ครั้งก่อนมาในฐานะผู้สมัครงานที่ใจตุ๊มๆ ต่อมๆ แต่ครั้งนี้มาในฐานะพนักงานอย่างเป็นทางการของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล บริษัทส่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายธุรการมารับ ชื่อหลี่เหมิง

"เลขาฯ เสิ่น ยินดีต้อนรับสู่เผิงเฉิงค่ะ!" หลี่เหมิงเดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น "เรียกผมว่าเสิ่นฮ่าวก็พอครับ" เสิ่นฮ่าวรู้สึกไม่ชินกับคำเรียกขานนี้ "ไม่ได้หรอกค่ะ คุณเป็นเลขาฯ ของท่านประธานหม่า พวกเราต้องเรียกว่าเลขาฯ เสิ่นสิคะ" หลี่เหมิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

เนื่องจากหม่าอวี่เถิงหวังว่าเสิ่นฮ่าวจะรีบมาเริ่มงานและทำความคุ้นเคยกับเนื้องานโดยเร็ว ดังนั้นเขาจึงเดินทางมาก่อนกำหนดการรายงานตัวของพนักงานใหม่ประจำปี เขาเดินตามหลี่เหมิงไปยังทางออกผู้โดยสารขาเข้า และขึ้นรถที่บริษัทจัดเตรียมไว้ รถแล่นออกจากสนามบิน เสิ่นฮ่าวมองผ่านกระจกรถไปยังเมืองที่เต็มไปด้วยพลังแห่งนี้ เมืองเผิงเฉิงในยุคมิลเลนเนียมเริ่มมีภาพของตึกสูงระฟ้าเรียงราย หนาแน่นไปด้วยรถราบนท้องถนน เมื่อเทียบกับเมืองเล็กๆ ในบ้านเกิดของเขา ที่นี่เปรียบเสมือนคนละโลก

"เลขาฯ เสิ่น เดี๋ยวฉันพาไปเก็บของที่หอพักก่อนนะคะ แล้วค่อยไปรายงานตัวที่บริษัท" หลี่เหมิงกล่าว "ได้ครับ รบกวนด้วยนะครับ" เนื่องจากจำนวนพนักงานของบริษัทขยายตัวอย่างรวดเร็วตามการเติบโตของธุรกิจ หอพักเดิมจึงเริ่มไม่เพียงพอ ดังนั้นหลังจากได้รับที่ดินกว่าพันไร่เมื่อปีก่อน เล่ยเถิงอินดัสเตรียลจึงเร่งก่อสร้างเขตหอพักพนักงานใหม่เป็นอันดับแรก ขณะนี้ หลี่เหมิงพาเสิ่นฮ่าวมายังตึกหอพักที่เพิ่งสร้างเสร็จหมาดๆ

"นี่กุญแจห้องของคุณค่ะ" หลี่เหมิงยื่นกุญแจดอกหนึ่งให้เสิ่นฮ่าว "พิจารณาจากลักษณะงานของคุณ บริษัทเลยจัดห้องเดี่ยวไว้ให้เป็นพิเศษค่ะ" เสิ่นฮ่าวรับกุญแจมา ในใจรู้สึกอบอุ่นวาบ ห้องพักเดี่ยว ในยุคสมัยนี้ถือเป็นสวัสดิการที่หรูหรามาก