บทที่ 111 ความได้เปรียบด้านราคาของลิเธียมโคบอลต์ออกไซด์ที่ผลิตเอง

"ติดตั้งเครื่องจักรเสร็จหมดแล้วเหรอ?" หม่าอวี่เถิงถามไปเดินไป "เข้าที่เรียบร้อยตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วครับ" จางเคอตอบ "วิศวกรที่ส่งมาจากญี่ปุ่นและเยอรมนีได้ร่วมมือกับคนของเรา ทำการติดตั้งและทดสอบระบบเบื้องต้นเสร็จแล้วครับ ตอนนี้เหลือแค่ทีมเทคนิคของเรากำลังปรับจูนค่าพารามิเตอร์ให้ละเอียดตามข้อกำหนดของกระบวนการผลิตครับ"

หม่าอวี่เถิงพยักหน้า เขาเดินทอดน่องในโรงงาน ราวกับนายพลที่กำลังตรวจพลสวนสนาม สายตากวาดมองเครื่องจักรทุกเครื่อง แบรนด์และรุ่นที่แปลกตาเหล่านั้น ล้วนเป็นตัวแทนของเทคโนโลยีการผลิตระดับสูงสุดในยุคนี้ กว่าจะรวบรวมของพวกนี้มาได้ครบ จางเคอและทีมจัดซื้อของบริษัทต้องออกแรงแทบรากเลือด

ในส่วนลึกสุดของโรงงาน มีพื้นที่อิสระที่กั้นด้วยผนังกระจก นี่คือหัวใจที่มีระดับเทคโนโลยีสูงสุดของโรงงานแห่งนี้... ห้องปฏิบัติการวัสดุและสายการผลิตนำร่อง (Pilot Line) ชายชราผมดอกเลา สวมแว่นตา ท่าทางดูเป็นปัญญาชน กำลังพากลุ่มช่างเทคนิครุ่นใหม่ล้อมวงคุยกันอย่างดุเดือดที่หน้าแผงควบคุมของเครื่องจักรเครื่องหนึ่ง "ศาสตราจารย์หลูครับ" หม่าอวี่เถิงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปทักทายก่อน ชายชราผู้นี้คือ ศาสตราจารย์หลูฉี ผู้เชี่ยวชาญด้านอุตสาหกรรมวัสดุแบตเตอรี่ลิเธียม ที่หม่าอวี่เถิงทุ่มเงินมหาศาลดึงตัวมาจากมหาวิทยาลัยโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

หลูฉีได้ยินเสียงเรียกจึงหันกลับมา "ท่านประธานหม่า มาแล้วเหรอครับ" เขาขยับแว่นตา รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า "มาดูความคืบหน้าน่ะครับ" หม่าอวี่เถิงกล่าวอย่างสุภาพ "การทดสอบสายการผลิตเป็นยังไงบ้างครับ?"

"ไม่มีปัญหาใหญ่ครับ" ศาสตราจารย์หลูฉีชี้ไปที่สายการผลิตมหึมาตรงหน้า น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด "สายการผลิตที่ครบวงจรและล้ำสมัยขนาดนี้ ผมเคยเห็นแค่ในโรงงานระดับท็อปของญี่ปุ่นเท่านั้น ท่านประธานหม่านี่ใจป้ำจริงๆ กล้าลงทุนไม่อั้นเลย"