บทที่ 118 "ถุงเลือด" ถุงใหม่ของบริษัท

คิ้วของหม่าอวี่เถิงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย อุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ ไม่ใช่สิ่งที่แค่ทุ่มเงินลงไปแล้วจะไล่กวดทันได้ในเวลาอันสั้น มันต้องใช้เวลา ต้องใช้เทคโนโลยี และที่สำคัญกว่านั้นคือต้องใช้เงินทุนและบุคลากรจำนวนมหาศาล ค่อยๆ สั่งสมและตกผลึกความรู้ไปเรื่อยๆ แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลย ก็เท่ากับเอาเส้นชีพจรในอนาคตไปวางไว้ในมือคนอื่นอีกครั้ง นี่คือสิ่งที่หม่าอวี่เถิงยอมรับไม่ได้อย่างเด็ดขาด

นิ้วของเขาหยุดเคาะโต๊ะ ต้องวางหมากล่วงหน้า แม้ว่าหมากตัวนี้ในตอนนี้จะดูต่ำต้อยด้อยค่าเพียงใดก็ตาม แต่ไม่นาน คิ้วของหม่าอวี่เถิงก็อดขมวดมุ่นไม่ได้ ชิปไอจีบีที จัดอยู่ในอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ การทำเซมิคอนดักเตอร์ หมายความว่าอะไร? เผาเงิน เผาเงินอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

สายการผลิตเวเฟอร์ขนาด 8 นิ้วเพียงสายเดียว เงินลงทุนเริ่มต้นก็ปาเข้าไปหลายพันล้าน แถมยังต้องคิดเป็นสกุลเงินดอลลาร์สหรัฐ ต่อให้ตัวเองไม่กระโดดลงไปทำขั้นตอนการผลิต โดยใช้วิธีจ้างผลิต (Foundry) แต่ต้นทุนการวิจัยและพัฒนาก่อนหน้านั้นก็ไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ การออกแบบ, การเทปเอาต์ (Tape-out - การส่งแบบไปผลิตชิปตัวอย่าง), การทดสอบ, กลับมาออกแบบใหม่, เทปเอาต์ใหม่... ความล้มเหลวแต่ละครั้ง สิ่งที่เผาทิ้งไปคือตัวเลขทางดาราศาสตร์ อุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ ขึ้นชื่อเรื่องกำแพงเทคโนโลยีและกำแพงเงินทุนที่สูงลิบลิ่ว

หม่าอวี่เถิงรู้ตัวดีว่าก่อนข้ามเวลามา เขาไม่ได้อยู่ในวงการเซมิคอนดักเตอร์ สิ่งที่รู้เป็นเพียงข้อมูลผิวเผิน ซึ่งอาจจะช่วยให้หลีกเลี่ยงทางอ้อมในทิศทางการพัฒนาได้บ้าง แต่นั่นไม่อาจเปลี่ยนแปลงเนื้อแท้ความเป็น "สัตว์ร้ายกลืนกินทองคำ" ของมันได้ แล้วจะเอาเงินมาจากไหน?

หม่าอวี่เถิงนึกถึงธุรกิจอีกอย่างที่เขาวางหมากเอาไว้โดยสัญชาตญาณ หมิงซวิ่นเน็ตเวิร์ก ตามแนวคิดเริ่มแรกของเขา อุตสาหกรรมอินเทอร์เน็ตเป็นสินทรัพย์เบา เติบโตสูง กำไรสูง เป็น "แม่วัวนม" (Cash Cow) ชั้นยอด ใช้เงินด่วนที่หาได้จากอินเทอร์เน็ต มาหล่อเลี้ยงการพัฒนาอุตสาหกรรมที่วงจรการวิจัยยาวนานและผลตอบแทนการลงทุนต่ำ นี่คือวงจรปิดที่สมบูรณ์แบบ