บทที่ 117 แนวคิดที่มีต่อไอจีบีที

เช้าวันจันทร์ เวลาแปดนาฬิกา เสิ่นฮ่าวที่มีขอบตาดำคล้ำสองข้าง ในมือถือปึกเอกสารที่พิมพ์มาอย่างหนา มายืนรออยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานของหม่าอวี่เถิงแต่เช้าตรู่ ทว่าจิตวิญญาณของเขากลับตื่นตัวและฮึกเหิมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หม่าอวี่เถิงเดินทางมาถึงห้องทำงานตรงเวลาเป๊ะ พอเห็นเสิ่นฮ่าวยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูราวกับเทพทวารบาล พร้อมด้วยท่าทางที่เหมือนพร้อมจะลุกไหม้ได้ทุกเมื่อ ก็อดขำไม่ได้

"เข้ามาสิ" เสิ่นฮ่าวเดินตามเข้าไปทันที แทบจะรอให้หม่าอวี่เถิงนั่งลงไม่ไหว "ท่านประธานครับ! ผมเช็กแล้ว! ผมเช็กมาหมดแล้วครับ!" เขาตบเอกสารในมือลงบนโต๊ะทำงานของหม่าอวี่เถิงเสียงดัง "ปัง" ด้วยความตื่นเต้นจนน้ำเสียงสั่นเครือ

"จีเอ็ม อีวีวัน ใช้แบตเตอรี่ตะกั่วกรดและนิกเกิลเมทัลไฮไดรด์ ต้นทุนสูง ระยะทางวิ่งสั้น จนพวกเขาถอดใจไปเองแล้วครับ!"

"โตโยต้า พริอุส ถึงจะประสบความสำเร็จ แต่เนื้อแท้มันก็ยังเป็นรถน้ำมัน แบตเตอรี่เป็นแค่ตัวช่วย นับเป็นรถยนต์ไฟฟ้าที่แท้จริงไม่ได้ครับ!"

"ทุกคนคิดว่าแบตเตอรี่คือคอขวด คือทางตัน! แต่พวกเขามองกันแค่ตะกั่วกรดกับนิกเกิลเมทัลไฮไดรด์!"