บทที่ 134 เอ็นทีแอลผู้ทนทุกข์

ช่วงนี้ ฟางรุ่ยหนาน รู้สึกตุ้มๆ ต่อมๆ ตลอดเวลา เล่ยเถิงอินดัสเตรียลที่เป็นเนื้อหอมชิ้นนี้ ไม่รู้ถูกกี่เมืองจ้องตาเป็นมัน ก่วนเฉิง, เอ๋อเฉิง หรือแม้แต่เมืองอื่นๆ ในมณฑลข้างเคียง มีที่ไหนบ้างไม่น้ำลายไหลอยากได้เล่ยเถิงอินดัสเตรียล? ก่อนหน้านี้เล่ยเถิงอินดัสเตรียลก็เพิ่งไปสร้างฐานการผลิตวัสดุลิเธียมที่ซินอวี๋ มณฑลข้างๆ มาหยกๆ แม้เขาจะมั่นใจในสภาพแวดล้อมทางธุรกิจของเมืองเผิงเฉิง แต่ก็ต้านทานผู้นำเขตหรือเมืองพี่เมืองน้องบางคนที่เล่นไม่ซื่อไม่ไหว เกิดโดนฉกโครงการใดโครงการหนึ่งของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลไปจริงๆ เขาคงไม่มีที่ให้ร้องไห้แน่

ตอนนี้พอได้ยินว่าหม่าอวี่เถิงบุกมาถึงที่เพื่อขอที่ดิน หินก้อนใหญ่ที่ถ่วงอยู่ในใจเขาก็ถูกยกออกไปเสียที "ไม่มีปัญหา!" ฟางรุ่ยหนานตบต้นขาฉาด พูดด้วยความฮึกเหิม "ท่านประธานหม่า วางใจได้เลย! เรื่องที่ดิน ทางเขตจะจัดการให้เอง! เราสนับสนุนการพัฒนาของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลเต็มที่! ว่ามาเลย รอบนี้ต้องการที่ดินเท่าไหร่?"

หม่าอวี่เถิงมองเขา แล้วชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว ฟางรุ่ยหนานยิ้มร่า "สองร้อยหมู่? เรื่องจิ๊บจ๊อย! เดี๋ยวบ่ายนี้ผมให้ฝ่ายผังเมือง..."

"ไม่" หม่าอวี่เถิงส่ายหน้า ขัดจังหวะเขา "สองพันหมู่ครับ"

อากาศในห้องทำงาน เงียบสงัดลงในพริบตา รอยยิ้มบนใบหน้าของฟางรุ่ยหนาน แข็งค้างอยู่ตรงนั้น "ทะ... เท่าไหร่นะครับ?" เขาสงสัยว่าตัวเองหูฝาด "สองพันหมู่ครับ" หม่าอวี่เถิงย้ำเสียงเรียบ ตัวเลขนี้ เล่นเอาฟางรุ่ยหนานมึนตึ้บ ในแผนของจางเคอ โรงงานแบตเตอรี่เฟสสามบวกกับสิ่งอำนวยความสะดวก จริงๆ ใช้แค่ประมาณแปดร้อยหมู่ แต่หม่าอวี่เถิงนึกถึงสถานการณ์ที่เพิ่งเห็นในโรงงานเล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ ทำให้เขาเปลี่ยนใจ ธุรกิจรับจ้างผลิตของเล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ยังคงขยายตัวไม่หยุด ที่ดินที่ต้องใช้ในอนาคตมีแต่จะเพิ่มขึ้นไม่มีลดลง ไหนจะธุรกิจใหม่อื่นๆ ของเครือบริษัทที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตอีกล่ะ? ในเมื่อจะขอที่ดินแล้ว สู้ฉวยโอกาสตอนที่รอบข้างยังเป็นที่ว่างผืนใหญ่ กวาดมาให้ได้มากที่สุดเลยดีกว่า! ยังไงซะราคาที่ดินในเผิงเฉิงตอนนี้ก็ยังไม่แพง ประเด็นสำคัญคือ ในอนาคตเมื่อความเป็นเมืองขยายตัวมากขึ้น การจะมาขอที่ดินผืนใหญ่ๆ แบบนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป