บทที่ 133 พบหลัวเฟยอีกครั้ง

สายตาของหม่าอวี่เถิงกวาดไปทั่วกลุ่มคน ทันใดนั้น สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่ชายหนุ่มคนหนึ่งบริเวณกลางห้องทำงาน ชายหนุ่มคนนั้นดูอายุประมาณยี่สิบสามยี่สิบสี่ปี สวมแว่นตากรอบดำหนา กำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างใจจดใจจ่อ นิ้วมือพรมลงบนคีย์บอร์ดและขยับเมาส์รวดเร็วปานบิน บนหน้าจอ ปรากฏภาพโครงสร้างเครื่องจักรสามมิติที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง

หม่าอวี่เถิงจำหน้าเขาได้ หลัวเฟย เขาเป็นหนึ่งในเด็กจบใหม่ที่เข้าบริษัทมาเมื่อปีก่อน จบจากมหาวิทยาลัยซีจิงเจียวต้า ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยสายวิทย์ชั้นนำของประเทศ ความสามารถทางเทคนิคโดดเด่นมาก แต่นิสัยกลับค่อนข้างเก็บตัว และไม่ค่อยทันเล่ห์เหลี่ยมคน ตอนนั้นหม่าอวี่เถิงเล็งเห็นศักยภาพทางเทคนิคของเขา จึงรับเข้าทำงานเป็นกรณีพิเศษ ไม่นึกเลยว่า เขาจะถูกส่งมาอยู่ที่นี่

ดูเหมือนจะรู้สึกตัวว่ามีคนยืนอยู่ข้างหลัง หลัวเฟยหยุดมือที่กำลังทำงาน แล้วหันกลับมาอย่างลังเล เมื่อเห็นหม่าอวี่เถิงยืนอยู่ด้านหลัง ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ เขารีบลุกขึ้นยืน แต่ไม่ได้ทักทายอย่างกระตือรือร้นเหมือนคนอื่น ทำเพียงยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กับที่ ก้มหน้าเล็กน้อย สองมือไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน หม่าอวี่เถิงรู้นิสัยของเขาดี จึงไม่ใส่ใจรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้ เขาเผยรอยยิ้มอบอุ่น แล้วเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามก่อน "หลัวเฟย มาอยู่บริษัทเกือบปีแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง?"

หลัวเฟยเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง แล้วรีบก้มลงอย่างรวดเร็ว ปากขยับพูดออกมาสองคำ "ก็ดีครับ" เสียงไม่ดัง แต่ชัดเจน หม่าอวี่เถิงยิ้ม ถามต่อ "แล้วเรื่องรายได้สวัสดิการล่ะ มีความคิดเห็นอะไรไหม? พอใช้หรือเปล่า?" หลัวเฟยทำท่าเหมือนกำลังคิด "พอใช้ครับ"

สามคำสั้นๆ ปิดจบการสนทนาอีกครั้ง หวังเหว่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ดูร้อนรนแทน กลัวว่าเจ้าหนุ่มทึ่มคนนี้จะสร้างความประทับใจที่ไม่ดีให้กับบอสใหญ่ แต่หม่าอวี่เถิงกลับไม่ถือสา เขาชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของหลัวเฟย ดึงบทสนทนาเข้าสู่พื้นที่ที่อีกฝ่ายถนัดที่สุด "ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่?"