ตอนที่ 145
บทที่ 145 บรรลุข้อตกลงกับโตชิบา
minibunny · 6,184 ตัวอักษร
ส่วนเรื่องการสร้างฐานการผลิตชิปไอจีบีที... เส้นประสาทของนิชิดะ ยาสุโอะตึงเขม็งขึ้นมาอีกครั้ง ฐานการผลิต ก็หมายความว่าต้องเกี่ยวข้องกับเครื่องจักรผลิตชิป โตชิบาเคยหัวร้างข้างแตก บาดเจ็บสาหัสจากการถูกค้อนปอนด์แห่งการคว่ำบาตรของสหรัฐอเมริกาฟาดใส่ เพราะลักลอบส่งออกเครื่องจักรซีเอ็นซีล้ำสมัยให้กับ "ลูกพี่ใหญ่" (สหภาพโซเวียต) ความเจ็บปวดที่ฝังลึกถึงกระดูกในครั้งนั้น ยังคงเป็นเงามืดที่สลัดไม่หลุดในหมู่ผู้บริหารระดับสูงของโตชิบากรุ๊ปจวบจนปัจจุบัน เขาต้องระมัดระวังอย่างถึงที่สุด
แต่ทว่า ไม่นานเขาก็คิดตกในประเด็นสำคัญ ชิปไอจีบีที ไม่ได้ต้องการกระบวนการผลิต ที่ละเอียดซับซ้อนสูงนัก เครื่องจักรส่วนใหญ่ที่ใช้ในการผลิต จึงไม่อยู่ในบัญชีควบคุมการส่งออกของสหรัฐอเมริกา ไม่ใช่อุปกรณ์ที่อ่อนไหว! และด้วยการสั่งสมประสบการณ์อันยาวนานหลายสิบปีในอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ เครื่องจักรเกือบทั้งหมดที่ใช้ผลิตไอจีบีที ยกเว้นเครื่องจักรหัวใจสำคัญอย่าง เครื่องฉายแสงลิโทกราฟีแล้ว ทางโตชิบาผลิตเองได้ทั้งหมด! นี่มัน... ลูกค้าวิ่งเอาเงินมาประเคนให้ถึงที่ชัดๆ
ส่วนเครื่องฉายแสงลิโทกราฟี แม้โตชิบาจะไม่ได้ผลิตเอง แต่พวกเขาสามารถใช้ช่องทางภายในกลุ่มบริษัท ซื้อจากบริษัทญี่ปุ่นด้วยกันอย่าง แคนนอน หรือ นิคอน ได้ในราคาที่พิเศษสุดๆ หม่าอวี่เถิงบอกไว้แล้วไม่ใช่หรือ? ค่าลิขสิทธิ์ยูดิสก์ทั้งหมด จะมอบให้โตชิบานำไปจัดซื้ออุปกรณ์ เงินก้อนนี้ เปลี่ยนจากมือซ้ายมาเข้ามือขวา โตชิบาตายังสามารถฟันกำไรจากการขายอุปกรณ์ของตัวเอง และกินส่วนต่างจากการจัดซื้อเครื่องจักรอื่นได้อีกก้อนโต!
ในชั่วพริบตา ข้อติดขัดทั้งหมดก็ถูกทะลุทะลวงจนปรุโปร่ง ลมหายใจของนิชิดะ ยาสุโอะเริ่มถี่กระชั้น เขาเพิ่งค้นพบความจริงว่า ข้อเสนอ "แลกเทคโนโลยีกับตลาด" ที่ดูเหมือนจะเสียเปรียบนี้ สำหรับโตชิบาแล้ว กลับมีแต่ได้กับได้ ไร้ข้อเสีย! พวกเขาไม่เพียงประหยัดเงินสดก้อนโต และได้ตั๋วเข้าสู่พันธมิตรผูกขาดตลาดยูดิสก์ แต่ยังทำเงินมหาศาลจากการขายอุปกรณ์ แถมยังได้ผูกมิตรอย่างลึกซึ้งกับพาร์ตเนอร์ที่แข็งแกร่งในประเทศตงต้าอีกด้วย!
ส่วนเรื่องที่ว่าในอนาคตเล่ยเถิงอินดัสเตรียลจะกลายมาเป็นคู่แข่งหรือไม่? มุมปากของนิชิดะผุดรอยยิ้มมั่นใจ อุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ ไม่ใช่สิ่งที่แค่มีเงินกับเทคโนโลยีไม่กี่อย่างแล้วจะทำสำเร็จได้ มันต้องการการรองรับจากห่วงโซ่อุตสาหกรรมทั้งระบบ ต้องการการสั่งสมสิทธิบัตรนับไม่ถ้วน ต้องการกองทัพบุคลากรระดับหัวกะทิ และประสบการณ์กับเคล็ดลับที่ต้องใช้เวลาบ่มเพาะ โตชิบา ยินดีมอบโอกาสให้เล่ยเถิงอินดัสเตรียลได้ก้าวเข้ามาในวงการ แต่ถ้าคิดจะไล่ตาม หรือแซงหน้าโตชิบา เกรงว่าคงต้องใช้อีกเวลาหลายสิบปี ถึงตอนนั้น เขาคงเกษียณไปใช้ชีวิตเสวยสุขเรียบร้อยแล้ว
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น
