บทที่ 146 พันธมิตรยูดิสก์ก่อรูป

ฮารารีชะงักไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจความหมายของเขา ได้ยินเพียงหม่าอวี่เถิงพูดต่อว่า "เล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ให้ความเคารพต่อเทคโนโลยี เช่นเดียวกับบริษัทของท่านครับ" "ผมได้ยินมาว่า ตัวคุณฮารารีเอง คือหนึ่งในผู้กำหนดมาตรฐานเทคโนโลยีหน่วยความจำแฟลช และบริษัทแซนดิสก์ก็ถือครองสิทธิบัตรพื้นฐานในวงการหน่วยความจำแฟลชไว้จำนวนมาก"

ใบหน้าของฮารารีปรากฏแววภาคภูมิใจ นี่คือทุนรอนที่แซนดิสก์ภูมิใจที่สุด "ดังนั้น..." หม่าอวี่เถิงเผยเจตนาที่แท้จริงออกมา "เราสามารถเปลี่ยนรูปแบบความร่วมมือกันได้ครับ" "ค่าธรรมเนียมแรกเข้ายี่สิบล้านดอลลาร์ แซนดิสก์ไม่ต้องจ่ายเลยแม้แต่สตางค์เดียวครับ"

อะไรนะ?! ฮารารีเงยหน้าขวับ แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน..." ข้อนิ้วของหม่าอวี่เถิงเคาะโต๊ะเบาๆ พูดเน้นทีละคำ "ผมต้องการให้แซนดิสก์เปิดเผยสิทธิบัตรพื้นฐานหลักเกี่ยวกับ หน่วยความจำแฟลชแบบแนนด์ ให้แก่เล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ครับ" "ผมหวังว่า ระหว่างเราจะบรรลุข้อตกลงการอนุญาตให้ใช้สิทธิบัตรเชิงลึกในระยะยาวครับ"

ฮารารีเข้าใจทันที เป้าหมายของอีกฝ่าย คือสิทธิบัตรของแซนดิสก์มาตั้งแต่ต้น! สมองของฮารารีหมุนเร็วรี่ ใช้สิทธิบัตรแลกกับสิทธิ์การเข้าสู่ตลาด? การค้านี้ คุ้มไหม? สิทธิบัตรคือเส้นชีวิตของแซนดิสก์ คืออาวุธเดียวที่พวกเขามีไว้ต่อรองและป้องกันตัวเมื่อเผชิญหน้ากับยักษ์ใหญ่อย่างโตชิบาหรือซัมซุง จะให้ยอมมอบออกไปง่ายๆ งั้นเหรอ?

แต่ว่า... ตลาดยูดิสก์มันเย้ายวนใจเกินไป หากพลาดครั้งนี้ แซนดิสก์อาจเสียโอกาสที่จะเติบโตอย่างรวดเร็วไปตลอดกาล ที่สำคัญกว่านั้น สิ่งที่หม่าอวี่เถิงขอ ไม่ใช่การ "โอนกรรมสิทธิ์" แต่เป็น "การอนุญาตให้ใช้สิทธิ์" นั่นหมายความว่า แซนดิสก์จะไม่เสียความเป็นเจ้าของในสิทธิบัตรเหล่านี้ แถมเล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ก็จะอนุญาตให้แซนดิสก์ใช้สิทธิบัตรที่เกี่ยวกับยูดิสก์ของตนด้วยเช่นกัน แบบนี้มัน...