บทที่ 147 การบุกมาทวงความผิดของท่านเหริน

สัญญาความร่วมมือกับโตชิบาเซมิคอนดักเตอร์ถูกลงนามอย่างเป็นทางการในเวลาอันรวดเร็ว หม่าอวี่เถิงสั่งการให้จูหลิงอวี้ไปจดทะเบียนจัดตั้งบริษัทลูกแห่งใหม่ทันที เล่ยเถิงเซมิคอนดักเตอร์ (Thunder Semiconductor) ทันทีที่บริษัทก่อตั้งขึ้น เหอเวยตี๋ ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคล ก็เริ่มปฏิบัติการตามคำสั่งของหม่าอวี่เถิงทันที เขางัดเอากลยุทธ์คลาสสิกที่เล่ยเถิงอินดัสเตรียลใช้ได้ผลทุกครั้งเมื่อต้องก้าวเข้าสู่อุตสาหกรรมใหม่ ดึงตัวคน! แถมยังเป็นการดึงตัวแบบบ้าคลั่งโดยใช้เงินฟาดอย่างไม่คิดต้นทุน!

ชั่วขณะหนึ่ง วงการเซมิคอนดักเตอร์ในประเทศที่เดิมทีก็ไม่ได้ใหญ่อะไรอยู่แล้ว ถูกกวนจนปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด เพียงแต่ว่า ผลลัพธ์ในครั้งนี้กลับไม่เด่นชัดเหมือนตอนที่รุกเข้าสู่อุตสาหกรรมรับจ้างผลิตสินค้า 3C หรืออุตสาหกรรมวัสดุลิเธียม เหตุผลง่ายมาก ไม่มีคน เมื่อเทียบกับวงการยอดฮิตอย่าง ซีพียู (CPU) หรือหน่วยความจำ วงการเซมิคอนดักเตอร์กำลังอย่าง ไอจีบีที (IGBT) ในประเทศแทบจะเป็นดินแดนรกร้าง บุคลากรเฉพาะทางที่เกี่ยวข้องขาดแคลนอย่างหนัก แทบจะหาคนที่มีเทคนิคเหมาะสมไม่ได้เลย

ด้วยความจนใจ เหอเวยตี๋ทำได้เพียงขยายเป้าหมายให้กว้างขึ้น ตั้งแต่นักศึกษาสาขาไมโครอิเล็กทรอนิกส์ตามมหาวิทยาลัยชั้นนำ ไปจนถึงบริษัทออกแบบวงจรรวมอื่นๆ หรือแม้กระทั่งพนักงานในบริษัทผลิตชิปและสถาบันวิจัยที่มีอยู่เพียงหยิบมือ ขอแค่เป็นคนที่มีความรู้เฉียดๆ เข้ามาหน่อย เขาไม่ปล่อยให้หลุดมือไปแม้แต่คนเดียว และจุดเน้นในการดึงตัวคนครั้งนี้ อยู่ที่กลุ่มคนรุ่นใหม่ที่เพิ่งจบการศึกษามาไม่กี่ปี หรือกำลังจะจบการศึกษา ในเมื่อไม่มีบุคลากรสำเร็จรูป ก็ปั้นเอาเองซะเลย! ยังไงบอสก็บอกแล้วว่า เงินมีไม่อั้น!

สำหรับอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์ที่ต้องใช้เวลาสั่งสมและตกผลึกอย่างยาวนานนี้ หม่าอวี่เถิงได้เตรียมใจเอาไว้แล้ว เขาไม่ได้คาดหวังว่าเล่ยเถิงเซมิคอนดักเตอร์จะสร้างผลงานอะไรออกมาได้ในทันที ในอีกสามปี หรือห้าปีข้างหน้า บริษัทนี้อาจจะเป็นแผนกที่เอาแต่ผลาญเงินโดยไม่มีผลผลิตออกมาเลยก็ได้ สิ่งที่เขาต้องการ คือการอาศัยการสนับสนุนทางเทคนิคจากโตชิบา เพื่อวางรากฐานที่มั่นคงที่สุดให้กับธุรกิจเซมิคอนดักเตอร์ในอนาคตของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล

ในขณะที่เล่ยเถิงเซมิคอนดักเตอร์เพิ่งก่อตั้งและกำลังเร่งระดมพลอยู่นั้น สายโทรศัพท์ที่คาดไม่ถึงสายหนึ่ง ก็โทรเข้ามาที่มือถือของหม่าอวี่เถิง เหรินเหล่าแห่ง ตงเหวย หม่าอวี่เถิงเลิกคิ้วขึ้น แล้วกดรับสาย "ท่านเหริน สวัสดีครับ สวัสดีครับ ลมอะไรหอบท่านมาถึงนี่ได้ครับเนี่ย?" เขาทักทายตามมารยาทด้วยรอยยิ้ม