บทที่ 150 คนที่คิดถึง

หม่าอวี่เถิงสูดหายใจลึก ดึงสติกลับมาจากความตกตะลึง เขาจำเป็นต้องดึงท่านผู้นำคนนี้ ให้กลับมาจากจินตนาการที่ไม่สมจริงเสียก่อน "ท่านผู้นำจาง ขอบพระคุณมากครับที่ท่านและทางเมืองให้ความไว้วางใจเรา" น้ำเสียงของหม่าอวี่เถิงสุภาพนอบน้อม แต่ความหมายนั้นชัดเจน "แต่เรื่องสร้างโรงงานผลิตแผ่นเวเฟอร์... ตอนนี้เราทำไม่ได้จริงๆ ครับ"

"หือ?" จางจวินซั่วคาดไม่ถึงว่าจะถูกปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาขนาดนี้ "เราไม่มีความสามารถด้านนี้จริงๆ ครับ" หม่าอวี่เถิงยิ้มขื่นพลางอธิบาย "กำแพงเทคโนโลยีการผลิตชิปมันสูงเกินไปครับ เราไม่มีบุคลากรสำรองด้านนี้ และยิ่งไม่มีการสั่งสมทางเทคนิคเลย" "ท่านจางแห่งตงซินอินเตอร์เนชั่นแนล คือระดับเจ้าพ่อที่คร่ำหวอดในวงการเซมิคอนดักเตอร์มาหลายสิบปี ท่านพาทีมงานระดับเทพกลับมาด้วยทั้งทีม เล่ยเถิงอินดัสเตรียลจะเอาอะไรไปเทียบกับเขาครับ?" "เรื่องเงินอาจจะพอระดมได้ แต่เทคโนโลยีกับคน มีเงินอย่างเดียวก็แก้ปัญหาไม่ได้ครับ"

หม่าอวี่เถิงพูดความจริงจากใจ ต่อให้เขามีความทรงจำล่วงหน้ายี่สิบปี ก็ยังไม่กล้าแตะโรงงานผลิตแผ่นเวเฟอร์ในตอนนี้ น้ำในวงการนั้นลึกเกินไป ทุกย่างก้าวคือหลุมพรางขนาดใหญ่ สมบัติที่เขามีอยู่แค่นี้ โยนลงไปคงไม่ได้ยินแม้แต่เสียงน้ำกระเพื่อม ปลายสาย จางจวินซั่วนิ่งเงียบไป คำพูดของหม่าอวี่เถิงเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัด ราดรดความทะเยอทะยานที่เพิ่งลุกโชนของเขาจนมอดดับไปจนหมดสิ้น เขาใจร้อนเกินไปจริงๆ พอเห็นตงซินอินเตอร์เนชั่นแนลไปลงหลักปักฐานที่มั่วตู (เซี่ยงไฮ้) ความเจ็บใจและความเสียดายทำให้เขาอยากจะสร้างข่าวใหญ่ทันทีที่ได้ยินว่าเล่ยเถิงอินดัสเตรียลจะทำเซมิคอนดักเตอร์

"เฮ้อ..." จางจวินซั่วถอนหายใจยาว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง แต่ก็ได้สติกลับมา "ท่านประธานหม่า คุณพูดถูก เป็นผมเองที่คิดตื้นเกินไป" แม้พิมพ์เขียวอันยิ่งใหญ่เรื่องโรงงานผลิตแผ่นเวเฟอร์จะพังทลาย แต่ความสำคัญที่จางจวินซั่วมีต่อเล่ยเถิงอินดัสเตรียลไม่ได้ลดน้อยลง ยังไงเสีย บริษัทออกแบบชิปสองแห่งก็เป็นของจริง แห่งหนึ่งทำไอจีบีที อุดช่องว่างในประเทศ อีกแห่งร่วมมือกับตงเหวยทำชิปมือถือ เจาะเข้าจุดตายของอุตสาหกรรมข้อมูลข่าวสารในเผิงเฉิงพอดี

"เอาเถอะ เรื่องโรงงานเวเฟอร์ ถือว่าเราใจร้อนเกินไป" จางจวินซั่วปรับอารมณ์ ถามด้วยความจริงใจ "งั้นนอกจากเรื่องนี้ บริษัทพวกคุณยังมีปัญหาอะไรอีกไหม? มีอะไรให้ทางเมืองช่วยหรือเปล่า?"