บทที่ 151 ตรวจเยี่ยมสาขาสหรัฐอเมริกา

จบบทสนทนา หม่าอวี่เถิงปิดหน้าต่างแชทลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางเหม่อมองเพดาน ความคิดถึงในใจราวกับวัชพืชที่ถูกจุดไฟ มันเติบโตลามเลียอย่างบ้าคลั่ง ยากจะระงับได้อีกต่อไป เขานึกย้อนไปตั้งแต่กลับชาติมาเกิด ก่อตั้งเล่ยเถิงอินดัสเตรียลจนถึงตอนนี้ แทบไม่มีวันไหนที่ได้หยุดพักจริงๆ จังๆ สักวัน ตัวเอง... ควรจะพักผ่อนบ้างได้หรือยังนะ? ความคิดบ้าบิ่นวูบหนึ่งก่อตัวขึ้นในสมองทันที เธอไม่กลับมา งั้นเขาก็ไปหาเธอเองสิ!

พอคิดได้แบบนี้ หม่าอวี่เถิงก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป เขาเรียกเสิ่นฮ่าวเข้ามา "เสิ่นฮ่าว ช่วยจัดการเรื่องหนึ่งให้หน่อย" "ยื่นขอวีซ่าไปสหรัฐอเมริกาให้ผมเดี๋ยวนี้"

...

เครื่องบินลงจอดที่สนามบินนานาชาติซานฟรานซิสโก หม่าอวี่เถิงไม่ได้มุ่งหน้าไปยังพรินซ์ตันทางฝั่งตะวันออกทันที แต่เลือก ซิลิคอนวัลเลย์ ทางฝั่งตะวันตกเป็นสถานีแรกของ "วันหยุด" ครั้งนี้ ปากบอกว่าพักผ่อน แต่นิสัยความเป็นบอสที่ฝังลึกในกระดูก ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเอางานมาไว้ก่อนเสมอ สำนักงานสาขาสหรัฐอเมริกาของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลตั้งอยู่ที่นี่ คนที่มารับเครื่องคือผู้จัดการทั่วไปของสาขา ชาวอเมริกันชื่อ เอ็ดเวิร์ด ไวท์

ตอนที่ก่อตั้งสาขาสหรัฐฯ เนื่องจากหลี่ลี่ซินต้องดูแลตลาดทั่วโลก จึงจำเป็นต้องมีผู้รับผิดชอบดูแลสาขานี้โดยเฉพาะ จางเคอเป็นคนแนะนำเอ็ดเวิร์ดมา เขาเคยเป็นวิศวกรของโมโตโรลา ก่อนจะผันตัวมาทำด้านการบริหาร ถือว่าเป็นพนักงานระดับกลางคนหนึ่ง มาจากสายเทคนิค และเข้าใจการบริหาร สำหรับสาขาที่ต้องทำหน้าที่เชื่อมโยงทรัพยากรการวิจัยในสหรัฐฯ เขาคือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด หลังจากหม่าอวี่เถิงได้พบตัวจริง ก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นคนซื่อสัตย์ใช้ได้ เมื่อเสนอเงินเดือนที่สูงกว่าตอนอยู่โมโตโรลาให้ อีกฝ่ายก็ตอบรับเข้าร่วมเล่ยเถิงอินดัสเตรียลด้วยความยินดี