บทที่ 152 มาเยือนพรินซ์ตัน

ทำไมแบตเตอรี่ลิเธียมไอออนที่มีความหนาแน่นพลังงานสูงกว่า ถึงยังไม่ถูกนำมาใช้กับรถยนต์ ทั้งในปัจจุบันและอนาคต? หม่าอวี่เถิงรู้ซึ้งถึงปมปัญหาดี อย่างแรกคือ ความหนาแน่นของกำลังไฟฟ้า ไม่เพียงพอ แบตเตอรี่ลิเธียมไอออนใช้ขับเคลื่อนโทรศัพท์มือถือหรือโน้ตบุ๊กคอมพิวเตอร์ได้ไม่มีปัญหา แต่ถ้าจะให้จ่ายกระแสไฟมหาศาลในชั่วพริบตาเพื่อขับเคลื่อนรถยนต์ทั้งคัน แบตเตอรี่ลิเธียมไอออนทำไม่ได้ อย่างที่สองคือ อายุการใช้งานแบบรอบ ต่ำเกินไป อายุการใช้งานเพียง 500-600 รอบ ถ้าชาร์จทุกวัน ใช้ไม่ถึงสองปีแบตเตอรี่ก็เสื่อมสภาพ ซึ่งสำหรับสินค้าอุปโภคบริโภคขนาดใหญ่อย่างรถยนต์ นี่คือข้อบกพร่องที่ร้ายแรงถึงชีวิต อย่างสุดท้าย และเป็นจุดที่สำคัญที่สุด... ความปลอดภัย ส่วนประกอบอย่างอิเล็กโทรไลต์และวัสดุขั้วบวกขั้วลบในแบตเตอรี่ลิเธียมไอออน โดยเนื้อแท้แล้วคือวัตถุไวไฟและระเบิดได้ บวกกับโครงสร้างที่ไม่แข็งแรงพอโดยธรรมชาติ เมื่อเจอแรงสั่นสะเทือนหรือการชนกระแทกจากการขับขี่ในชีวิตประจำวัน อาจเกิดการลัดวงจรและนำไปสู่ภาวะความร้อนสูงเกินควบคุม ได้ง่าย ไม่มีค่ายรถไหนกล้าเอา "ระเบิดเวลา" แบบนี้ไปติดตั้งในรถของตัวเองหรอก ในขณะที่ แบตเตอรี่ลิเธียมเหล็กฟอสเฟต แม้จะมีความหนาแน่นพลังงานต่ำกว่า แต่กลับหลีกเลี่ยงข้อเสียทั้งหมดที่ว่ามาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

หลังจากอำลาศาสตราจารย์กู๊ดอีนัฟผู้เปี่ยมด้วยไมตรีจิต หม่าอวี่เถิงก็ไม่ได้รั้งอยู่ที่รัฐเท็กซัสต่อ เขาได้ยืนยันความคืบหน้าของการวิจัยแบตเตอรี่ลิเธียมเหล็กฟอสเฟตแล้ว หินก้อนใหญ่ในใจจึงถูกยกออกไปได้เสียที แม้เทคโนโลยีนี้จะดูไม่โดดเด่นในตอนนี้ แต่ในอนาคต มันจะเป็นขุมพลังสำคัญที่สุดของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลในวงการพลังงานใหม่ เมื่อจัดการงานเสร็จสิ้น ในที่สุดเขาก็ออกเดินทางเพื่อทำสิ่งที่สำคัญที่สุดในทริปนี้

เครื่องบินลงจอดอย่างนิ่มนวลที่สนามบินนานาชาติฟิลาเดลเฟีย หม่าอวี่เถิงเดินออกจากอาคารผู้โดยสาร แล้วเรียกแท็กซี่ทันที "ไปมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันครับ ขอบคุณ" เขาบอกคนขับ รถแล่นขึ้นสู่ทางด่วน ทิวทัศน์นอกหน้าต่างถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว แต่หัวใจของหม่าอวี่เถิงกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามระยะทางที่ใกล้จุดหมายเข้าไปทุกที ความคิดที่จะได้พบเธอนั้น ทันทีที่ก่อตัวขึ้นในห้องทำงาน ก็ไม่สามารถยับยั้งได้อีกต่อไป เขาอยากจะสร้างเซอร์ไพรส์ให้ จงหง ดังนั้นจึงไม่ได้บอกเธอว่าเขามาที่สหรัฐอเมริกา

แท็กซี่จอดลงที่ทางเข้ามหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน หม่าอวี่เถิงจ่ายค่าโดยสาร ลากกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ก้าวเข้าสู่สถานศึกษาที่มีชื่อเสียงก้องโลกด้านวิชาการแห่งนี้ ต่างจากความทันสมัยของซิลิคอนวัลเลย์และความดิบเถื่อนของออสติน ทุกอย่างที่นี่แผ่กลิ่นอายความเงียบสงบและคลาสสิก สถาปัตยกรรมแบบโกธิกดูเคร่งขรึมสง่างาม กำแพงสีเทาถูกปกคลุมด้วยเถาไอวี่ ราวกับกำลังบอกเล่าประวัติศาสตร์ที่ตกผลึกมานับร้อยปี สนามหญ้ากว้างใหญ่ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ นักศึกษานั่งกันเป็นกลุ่มสามคนบ้างสองคนบ้าง บ้างก็นอนอ่านหนังสือ ดื่มด่ำกับแสงแดดยามบ่าย ในอากาศ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นหนังสือและกลิ่นหญ้า

หม่าอวี่เถิงแวะร้านดอกไม้ข้างทาง เลือกกุหลาบแดงที่กำลังแย้มบานอย่างพิถีพิถันมาหนึ่งช่อ ขณะอุ้มช่อดอกไม้ เขาตื่นเต้นจนฝ่ามือชื้นเหงื่อ ราวกับเป็นเด็กหนุ่มริรัก เมื่อคืนเขาตะล่อมถามตารางเวลาของจงหงผ่านโปรแกรมพีพีมาแล้ว เขาจึงรู้ว่าบ่ายนี้เธอจะไปที่ห้องทำงานของอาจารย์ที่ปรึกษา เพื่อหารือเรื่องวิทยานิพนธ์จบการศึกษา หลังจากสอบถามตำแหน่งตึกคณะคณิตศาสตร์จากนักศึกษาที่เดินผ่านมา หม่าอวี่เถิงไม่ได้เข้าไปข้างใน แต่เลือกที่จะยืนรออย่างเงียบๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลจากประตูตึก เขาวางกระเป๋าเดินทางไว้ข้างเท้า กอดช่อกุหลาบสีสดใส สายตาจับจ้องไปที่ประตูตึกสำนักงานไม่วางตา เวลาผ่านไปทีละนาที นักศึกษารอบข้างเดินผ่านไปมา หลายคนส่งสายตาสงสัยมายังหนุ่มหน้าตี๋ที่ยืนกอดดอกกุหลาบคนนี้ แต่หม่าอวี่เถิงไม่ใส่ใจ ในโลกของเขา เหลือเพียงประตูบานนั้น