บทที่ 153 สารภาพรัก

"งั้น... ฉันพาคุณไปลองชิมอาหารที่โรงอาหารของคณะเราดีไหมคะ?" จงหงเอ่ยเสนออย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก บนใบหน้าฉายแววขัดเขินเล็กน้อย "อาจจะ... ไม่อร่อยเท่าไหร่นะคะ"

"เอาสิครับ" หม่าอวี่เถิงตอบตกลงโดยไม่ลังเล กินอะไร ไม่สำคัญเลยสักนิด ที่สำคัญคือ ได้กินกับใครต่างหาก โรงอาหารของมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ดีกว่าที่เขาจินตนาการไว้พอสมควร นอกจากอาหารฟาสต์ฟู้ดสไตล์อเมริกันทั่วไปแล้ว ยังมีอาหารอิตาเลียน อาหารญี่ปุ่น และอาหารจีนง่ายๆ ให้บริการด้วย หม่าอวี่เถิงทานอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งสองหาที่นั่งริมหน้าต่าง กินไปคุยไป จงหงเล่าเรื่องชีวิตการเรียนที่นี่ เล่าถึงโจทย์คณิตศาสตร์อันลึกล้ำพวกนั้น และเล่าถึงอาจารย์ที่ปรึกษาจอมเฮี้ยบของเธอ ส่วนหม่าอวี่เถิงก็เล่าถึงการพัฒนาอย่างก้าวกระโดดของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลในปีที่ผ่านมา เล่าถึงการก่อตั้งบริษัทเซมิคอนดักเตอร์ และเรื่องตลกๆ ในแวดวงธุรกิจ ทั้งสองราวกับมีเรื่องคุยกันไม่รู้จบ ความคิดถึงและถ้อยคำที่สั่งสมมาเกือบหนึ่งปีนับตั้งแต่จากกันที่เมืองเผิงเฉิงเมื่อปลายปีก่อน ได้พรั่งพรูออกมาในเวลานี้ราวกับเขื่อนแตก

หลังมื้ออาหาร ท้องฟ้ามืดสนิทลงแล้ว โคมไฟถนนในวิทยาเขตสว่างขึ้น สาดแสงสีเหลืองนวลอบอุ่น จงหงยังไม่รีบกลับหอพัก แต่พาหม่าอวี่เถิงเดินเล่นในมหาวิทยาลัยที่เงียบสงบ ทั้งสองเดินเคียงไหล่กันไปบนทางเดินปูหินเก่าแก่ เงาทอดยาวไปตามแสงไฟ ไม่มีใครพูดอะไร แต่บรรยากาศที่อบอุ่นและคลุมเครือบางอย่าง ค่อยๆ แผ่ซ่านระหว่างคนทั้งสอง เดินไปได้สักพัก จงหงผู้ซึ่งมักจะเฉื่อยชาและรู้ตัวช้าในเรื่องความรักเสมอมา ครั้งนี้ราวกับมีอะไรดลใจ ให้เธอเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

เธอหยุดเดิน หันกลับมา เงยหน้าขึ้น ดวงตาใสกระจ่างสว่างไสวอย่างน่าตื่นตะลึงในยามค่ำคืน เธอจ้องมองหม่าอวี่เถิงตรงๆ แล้วเอ่ยถามด้วยความแม่นยำและตรงไปตรงมาราวกับกำลังพิสูจน์สูตรคณิตศาสตร์ "หม่าอวี่เถิง คุณชอบฉันใช่ไหมคะ?" ไม่มีการอ้อมค้อมใดๆ ทั้งสิ้น คำถามนี้ เหมือนก้อนหินที่โยนลงไปในทะเลสาบที่เงียบสงบ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแผ่ขยายออกไปในทันที

หม่าอวี่เถิงหยุดเดินเช่นกัน เขามองหญิงสาวที่กอดช่อกุหลาบอยู่ตรงหน้า แววตาของเธอใสซื่อแต่แฝงความประหม่า ความรู้สึกพลุ่งพล่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนถาโถมเข้ามาในใจ เขาไม่หลบเลี่ยง และไม่พูดติดตลก เขาเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างที่สุด เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจงหง แล้วพูดออกมาทีละคำอย่างชัดเจนและหนักแน่น "ใช่ครับ" "ผมชอบคุณจากใจจริง" "จงหง ผมหวังว่าคุณจะเป็นแฟนกับผมนะครับ"