บทที่ 157 คำมั่นสัญญาของจางจวินซั่ว

เมื่อได้ยินคำว่า 180 นาโนเมตร แววตาของจางจวินซั่วก็มีความผิดหวังวูบผ่านไปอย่างยากจะสังเกต เขารู้ดีว่าโครงการตงซินอินเตอร์เนชั่นแนลที่ทางมั่วตู (เซี่ยงไฮ้) แย่งไปได้นั้น วางแผนจะใช้เทคโนโลยีกระบวนการผลิตที่ล้ำหน้ากว่า นั่นคือระดับ 130 นาโนเมตร หม่าอวี่เถิงเหมือนจะมองความคิดของเขาออก จึงรีบเสริมขึ้นทันที "ท่านผู้นำครับ แม้ 180 นาโนเมตรจะไม่ใช่ระดับท็อปที่สุด แต่ก็ถือว่าเป็นระดับกระแสหลักของโลกในปัจจุบันครับ" "ที่สำคัญกว่านั้นคือ เทคโนโลยีนี้มีความเสถียร ผลผลิตสูง และขอบเขตการใช้งานกว้างขวางมาก ไม่ว่าจะเป็นชิปมือถือ ชิปอุปกรณ์ต่อพ่วงคอมพิวเตอร์ หรือแม้แต่ไอจีบีทีที่เราจะทำเอง ก็สามารถผลิตได้หมด" "และนี่ก็ยังล้ำหน้ากว่าโรงงาน 8 นิ้ว ที่ ตงหง กับ เอ็นอีซี (NEC) ร่วมทุนสร้างที่มั่วตูเมื่อสองปีก่อนอยู่มากโขเลยครับ โรงงานนั้นยังใช้เทคโนโลยีล้าหลังระดับ 350 นาโนเมตรอยู่เลย"

พอเปรียบเทียบแบบนี้ จิตใจของจางจวินซั่วก็กลับมาสมดุลทันที นั่นสิ ข้าวต้องกินทีละคำ เดินต้องก้าวทีละก้าว แค่มีโรงงาน 8 นิ้วระดับ 180 นาโนเมตรมาตั้ง ก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดีขนาดไหนแล้ว! "ดี! ดีมาก!" จางจวินซั่วตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ด้วยความตื่นเต้น "ขอแค่คว้าโครงการนี้มาได้ จุดอ่อนด้านเซมิคอนดักเตอร์ของเมืองเผิงเฉิงเรา ก็จะถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์!"

หม่าอวี่เถิงมองท่าทางตื่นเต้นของเขา รอจนอารมณ์ของอีกฝ่ายสงบลงบ้าง แล้วจึงเปลี่ยนทิศทางการสนทนา "แต่ว่า ท่านผู้นำจางครับ การจะดึงโรงงานผลิตชิปแห่งนี้มาลงที่เผิงเฉิงให้ได้จริงๆ ตอนนี้ยังติดปัญหาใหญ่มากอยู่เรื่องหนึ่งครับ" จางจวินซั่วเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังทันที "ปัญหาอะไร? ว่ามา!" สีหน้าของหม่าอวี่เถิงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "เงินทุนครับ"

เขาชูนิ้วขึ้น แล้วเริ่มแจกแจงบัญชี "โรงงานนี้ใช้เงินลงทุนรวม 1.9 พันล้านดอลลาร์ ทางโมโตโรลาขาดทุนหนักจาก 'โครงการอิริเดียม' กระเป๋าเลยแฟบ พวกเขาจะออกเทคโนโลยีกับเงินทุนบางส่วน รวมมูลค่า 1.3 พันล้านดอลลาร์" "ส่วนที่เหลืออีก 600 ล้านดอลลาร์ ฝ่ายพาร์ตเนอร์อย่างเราต้องเป็นคนออก" "ทางเล่ยเถิงอินดัสเตรียล หลังจากคำนวณดูแล้ว เราสามารถควักเงินสดออกมาได้เต็มที่ที่สุดคือ 280 ล้านดอลลาร์ ครับ" พูดถึงตรงนี้ เขาหยุดเว้นจังหวะ จ้องตากับจางจวินซั่วตรงๆ แล้วค่อยๆ พูดประโยคต่อมา "ช่องว่างเงินทุนที่เหลืออีก 320 ล้านดอลลาร์ จำเป็นต้องให้เมืองเผิงเฉิงช่วยแก้ปัญหาครับ"

สามร้อยยี่สิบล้านดอลลาร์สหรัฐ ตัวเลขนี้หนักอึ้งดั่งขุนเขา กดทับลงกลางใจของจางจวินซั่ว แต่ความเคร่งเครียดบนใบหน้าของเขา ปรากฏอยู่เพียงชั่วครู่ สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาตบพนักวางแขนโซฟาอย่างแรง แล้วลุกขึ้นเดินไปเดินมาต่อหน้าหม่าอวี่เถิง "ท่านประธานหม่า จำคำพูดที่ผมพูดกับคุณครั้งที่แล้วได้ไหม?" จางจวินซั่วหยุดเดิน จ้องมองหม่าอวี่เถิงตาเป็นมัน "ขอแค่เล่ยเถิงอินดัสเตรียลของพวกคุณกล้าทำ ทางเมืองเผิงเฉิงของเรา ต่อให้ต้อง ทุบหม้อขายเหล็ก (ทุ่มสุดตัว) ก็จะสนับสนุนเต็มที่!"