บทที่ 158 มหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง?

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาสิบโมง หม่าอวี่เถิงได้พบกับชาวอังกฤษที่ชื่อ หูว่อ (รูเพิร์ต ฮูเกเวิร์ฟ) ในห้องทำงานของเขา อีกฝ่ายยังหนุ่มมาก ดูแล้วอายุไม่น่าเกินสามสิบปี ผมทองตาสีฟ้า รูปร่างสูงผอม สวมสูทตัดเย็บอย่างดี บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มกระตือรือร้นที่ดูพอเหมาะพอเจาะ เขาพูดภาษาจีนได้คล่องแคล่วมาก แถมยังติดสำเนียงปักกิ่งมานิดหน่อยด้วย "คุณหม่า สวัสดีครับ รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคุณ ผมหูว่อครับ" หูว่อยื่นมือออกมาทักทายก่อน "สวัสดีครับ คุณหู เชิญนั่งครับ" หม่าอวี่เถิงจับมือกับเขา แล้วผายมือเชิญให้นั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี หูว่อก็เข้าสู่ประเด็นหลักทันที "คุณหม่าครับ ที่ผมบากหน้ามาวันนี้ ในนามของนิตยสาร 'ฟอร์บส' เพราะอยากจะหารือกับคุณเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหม่ที่เกี่ยวกับผู้ประกอบการในตงต้าครับ" เขาหยิบแผนงานที่จัดทำไว้อย่างสวยงามออกมาจากกระเป๋าเอกสารที่พกมาด้วย "เราพบว่า จากการพัฒนาทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วของตงต้า ทำให้เกิดผู้ประกอบการที่ยอดเยี่ยมอย่างคุณขึ้นมาจำนวนมาก แต่ทว่าโลกภายนอกกลับรู้เรื่องความมั่งคั่งและความสำเร็จของพวกคุณน้อยมากครับ" "ดังนั้น ทาง 'ฟอร์บส' จึงมีแผนที่จะเปิดตัวการจัดอันดับความมั่งคั่งที่เจาะจงเฉพาะผู้ประกอบการในแผ่นดินใหญ่ของตงต้า หรือก็คือ 'ทำเนียบมหาเศรษฐีตงต้า' ครับ เราเชื่อว่าการจัดอันดับนี้ จะได้รับความสนใจจากสังคมอย่างมหาศาลแน่นอน"

ดวงตาของหูว่อเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น หม่าอวี่เถิงนั่งฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับกระจ่างแจ้งดั่งคันฉ่อง เรื่องนี้จริงๆ ด้วยสินะ "จากข้อมูลที่เราเก็บรวบรวมผ่านช่องทางสาธารณะ และได้ทำการประเมินมูลค่าธุรกิจและโครงสร้างการถือหุ้นของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลในเบื้องต้นแล้ว" หูว่อมองหม่าอวี่เถิง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความยกยอปอปั้น "เราเห็นว่า ทรัพย์สินส่วนตัวของคุณ มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะติดอยู่ในรายชื่อการจัดอันดับของเรา และจะอยู่ในตำแหน่งระดับหัวแถวเลยทีเดียวครับ"

เขาเว้นจังหวะ เหมือนกำลังสังเกตปฏิกิริยาของหม่าอวี่เถิง "คุณหม่า ลองจินตนาการดูสิครับ ทันทีที่ผลการจัดอันดับถูกประกาศออกไป คุณและเล่ยเถิงอินดัสเตรียลจะได้รับชื่อเสียงระดับที่ไม่มีใครเทียบได้ สิ่งนี้จะมีประโยชน์มหาศาลต่อการยกระดับภาพลักษณ์องค์กร การดึงดูดบุคลากร หรือแม้กระทั่งความร่วมมือทางธุรกิจในอนาคตครับ"

ปูทางมาตั้งนาน ในที่สุดคุณหูว่อท่านนี้ ก็เผยเจตนาที่แท้จริงออกมาเสียที เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย กดเสียงให้ต่ำลง บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มลึกลับ "แน่นอนครับ ในเมื่อเป็นการจัดอันดับโดยมนุษย์ ลำดับก่อนหลังในบางครั้ง ก็อาจจะมีปัจจัยเชิงอัตวิสัยเข้ามาเกี่ยวข้องบ้าง" "บริษัทของเราทุ่มเทกำลังคนและทรัพยากรไปมหาศาลเพื่อจัดทำอันดับนี้ ถ้าหากเล่ยเถิงอินดัสเตรียลสามารถมอบเงินสนับสนุนสักก้อน ให้กับบริษัทที่ปรึกษาในนามของเราได้ละก็..." เขาพูดไม่จบประโยค แต่ความหมายนั้นชัดเจนจนไม่ต้องเดา