บทที่ 163 การบันทึกเทปรายการ "ตุ้ยฮว่า"

เสียงของหม่าอวี่เถิงก้องกังวานไปทั่วห้องส่ง พิธีกรอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า "คุณหม่าครับ ดูเหมือนคุณจะมีความมั่นใจในการพัฒนาของตงต้าในอนาคตมากเลยนะครับ" "ผมมีความมั่นใจต่ออนาคตของตงต้าอย่างเต็มเปี่ยมครับ" คำพูดของหม่าอวี่เถิงแฝงด้วยความแน่วแน่ที่ไม่อาจโต้แย้ง "ผมมีคำทำนายที่กล้าหาญข้อหนึ่งครับ ภายในสิบปีข้างหน้า ปริมาณเศรษฐกิจมวลรวมของเรา มีหวังที่จะแซงหน้าเยอรมนีขึ้นเป็นอันดับสามของโลก หรือกระทั่งแซงหน้าญี่ปุ่น ขึ้นเป็น เขตเศรษฐกิจใหญ่อันดับสองของโลก ได้เลยครับ!"

ตูม! ประโยคนี้เปรียบเสมือนระเบิดลูกใหญ่ที่ระเบิดขึ้นในสมองของทุกคน รอยยิ้มแบบมืออาชีพบนใบหน้าของพิธีกร แข็งค้างไปในทันที เขาถูกคำพูดอันน่าตกตะลึงจนฟ้าถล่มดินทลายของหม่าอวี่เถิง ทำให้ช็อกจนพูดไม่ออก อันดับสองของโลก?! ล้อเล่นอะไรกันเนี่ย! เขาโต้แย้งกลับไปโดยสัญชาตญาณ "ท่านประธานหม่า คำทำนายนี้... จะมองโลกในแง่ดีเกินไปหรือเปล่าครับ?" "ต้องทราบก่อนนะครับว่า จากข้อมูลเมื่อปีที่แล้ว จีดีพีรวมของประเทศเราอยู่ที่ 1.22 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ ในขณะที่เยอรมนีอยู่ที่ 1.97 ล้านล้าน ส่วนญี่ปุ่นสูงถึง 4.89 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ! ขนาดเศรษฐกิจของเรา ยังไม่ถึงหนึ่งในสี่ของญี่ปุ่นเลยด้วยซ้ำนะครับ!"

การเปรียบเทียบข้อมูลนี้ ทำให้คำทำนายของหม่าอวี่เถิงดูเหลวไหลและน่าขบขัน ทว่า บนใบหน้าของหม่าอวี่เถิง กลับไม่เห็นร่องรอยความหวั่นไหวแม้แต่น้อย แววตาของเขาสงบนิ่งและลึกล้ำ ราวกับกำลังบอกเล่าข้อเท็จจริงที่ถูกกำหนดไว้แล้ว "คอยดูกันต่อไปครับ" เขาพูดเพียงแค่ห้าคำนี้ แต่ความมั่นใจอันเปี่ยมล้นที่แฝงอยู่ในนั้น กลับทำให้พิธีกรไปต่อไม่ถูกชั่วขณะ

บรรยากาศในห้องส่งเริ่มอึดอัดขึ้นเล็กน้อยเพราะคำทำนายอันน่าตกใจนี้ พิธีกรสูดหายใจลึก พยายามดึงบทสนทนากลับมา "ในฐานะตัวแทนอันโดดเด่นของคนรุ่นใหม่ในยุคปัจจุบัน คุณมีคำแนะนำอะไรให้กับคนวัยเดียวกันบ้างไหมครับ?" ผมแนะนำให้พวกเขาตั้งเป้าหมายเล็กๆ ไว้ก่อนดีไหม? หม่าอวี่เถิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็เลือกที่จะไม่โยนวาทะเด็ดของเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ท่านนั้นออกมา ตอนนี้ตัวเขาเองก็เป็นจุดสนใจมากพออยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องพูด "คำคมคนดัง" เพื่อเรียกกระแสเพิ่ม อีกอย่าง ตอนนี้เล่ยเถิงอินดัสเตรียลยังไม่มีสินค้าที่ต้องวางขายในตลาดในประเทศมากนัก ชื่อเสียงไม่สามารถเปลี่ยนเป็นยอดขายได้ ดังนั้น เขาจึงเลือกใช้คำตอบที่เป็นทางการกว่า "ผมไม่มีคำแนะนำอะไรเป็นพิเศษหรอกครับ เพราะนี่คือยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความเป็นไปได้ไร้ขีดจำกัด คนหนุ่มสาวทุกคนล้วนมีโอกาสที่จะสร้างความมหัศจรรย์ในแบบของตัวเอง" "ผมแค่อยากจะบอกว่า จงค้นหาเป้าหมายที่คุณรักจริงๆ แล้วทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดเพื่อลองทำมัน พยายามทำมัน อย่ากลัวความล้มเหลว ยุคสมัยนี้ สิ่งที่ไม่น่ากลัวที่สุดก็คือความล้มเหลว ขอแค่คุณลงมือทำ ย่อมได้รับผลตอบแทนที่ดีเสมอครับ"

พิธีกรพยักหน้า จากนั้นก็โยนคำถามสุดท้าย ซึ่งเป็นคำถามที่แหลมคมที่สุด "ท่านประธานหม่าครับ เราสังเกตเห็นว่าตอนนี้ในสังคมเริ่มมีกระแสความคิดที่ว่า 'การเรียนหนังสือไร้ประโยชน์' (Study is Useless Theory) กำลังก่อตัวขึ้น" "รายการของเราก่อนหน้านี้ก็เคยสัมภาษณ์นักเขียนหนุ่มชื่อดัง คุณ หานอวี่ เขาคือตัวอย่างความสำเร็จของการลาออกจากโรงเรียนกลางคัน ในฐานะผู้ประกอบการระดับท็อปที่ผ่านการศึกษาระดับอุดมศึกษามาอย่างครบถ้วน คุณมีความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้ครับ?"