บทที่ 162 คำเชิญจากสถานีโทรทัศน์ตงต้า

ในขณะที่เขากำลังหงุดหงิดจนแทบทนไม่ไหว จูหลิงอวี้ ผู้อำนวยการฝ่ายธุรการก็เคาะประตูเข้ามาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้สีหน้าของเธอเคร่งขรึมกว่าครั้งไหนๆ "ท่านประธานคะ กรมประชาสัมพันธ์ของเมืองโทรมาค่ะ แจ้งว่าสถานีโทรทัศน์ตงต้าต้องการสัมภาษณ์ท่าน" หม่าอวี่เถิงชะงักไป "สถานีโทรทัศน์ตงต้า?" "ค่ะ ทีมงานรายการ 'ตุ้ยฮว่า' พวกเขาอยากเชิญท่านไปออกรายการสักเทปค่ะ"

จูหลิงอวี้ยื่นเอกสารแฟกซ์ที่เพิ่งได้รับมาให้ บนนั้นคือจดหมายเชิญอย่างเป็นทางการ พร้อมประทับตราครุฑแดงของสถานีโทรทัศน์ตงต้า หม่าอวี่เถิงมองจดหมายเชิญฉบับนั้น คิ้วขมวดแน่น สัมภาษณ์อีกแล้ว จิตใต้สำนึกของเขาสั่งให้ปฏิเสธทันที แต่คำว่า "สถานีโทรทัศน์ตงต้า" และ "ตุ้ยฮว่า" ทำให้เขากลืนคำพูดที่จ่ออยู่ที่ปากกลับลงไป นี่มันคนละเรื่องกับพวกสื่อพาณิชย์ที่จ้องแต่จะปั่นข่าวใหญ่พวกนั้นอย่างสิ้นเชิง นี่คือสถานีโทรทัศน์แห่งชาติ ในระดับหนึ่ง มันคือตัวแทนท่าทีของทางรัฐบาล ปฏิเสธคำเชิญจากสถานีโทรทัศน์ตงต้า? ผลที่ตามมาคงร้ายแรงกว่าการไปล่วงเกินสำนักพิมพ์เล็กๆ ไม่กี่เจ้าเยอะนัก

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่บนยอดคลื่นลมแห่งกระแสสังคม การคาดเดาและข่าวลือต่างๆ ปลิวว่อนไปทั่ว แทนที่จะปล่อยให้คนอื่นมาวาดภาพหรือนิยามตัวตนของเขาอย่างที่เขาทำอะไรไม่ได้ สู้เป็นฝ่ายก้าวออกไป แล้วบอกทุกคนผ่านแพลตฟอร์มที่ทรงอิทธิพลที่สุดด้วยตัวเองดีกว่า ว่าหม่าอวี่เถิงคือใคร และเล่ยเถิงอินดัสเตรียลทำอะไร นี่เป็นทั้งวิกฤต และโอกาส โอกาสที่จะฝังภาพลักษณ์องค์กรที่ "ยืนหยัดด้วยเทคโนโลยี" ของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล ลงไปในใจของประชาชนทั้งประเทศได้อย่างหมดจด

เมื่อคิดได้ดังนี้ ความหงุดหงิดในใจก็ค่อยๆ สงบลง แทนที่ด้วยการชั่งน้ำหนักผลดีผลเสียอย่างเยือกเย็น เนิ่นนานผ่านไป เขาเงยหน้าขึ้น "ตอบกลับพวกเขาไป" "ผมรับคำเชิญ"

...