บทที่ 167 แนวคิดเรื่องบ้าน

มาอีกแล้ว! หัวใจของหม่าอวี่เถิงกระตุกวูบ เขารู้ทันทีว่ามื้อนี้คงกินข้าวไม่อร่อยเสียแล้ว นี่คือธรรมเนียมปฏิบัติช่วงตรุษจีนที่ขาดไม่ได้นับตั้งแต่เขาเรียนจบมหาวิทยาลัย... การเร่งรัดให้แต่งงาน "แม่ครับ ผมยุ่งนี่นา" เขาตอบเลี่ยงๆ ไปอย่างไม่ชัดเจนนัก

"ยุ่ง? ยุ่งเป็นข้ออ้างได้ด้วยเหรอ?" หลี่เหวินหลานไม่หลงกลไม้นี้ "ลูกดูเจ้าลูกชายตาหวังข้างบ้านสิ รุ่นราวคราวเดียวกับแก ลูกเขาโตจนวิ่งไปซื้อซีอิ๊วได้แล้ว! แล้วแกล่ะ? วันๆ รู้จักแต่ทำงาน ทำงาน แล้วก็ทำงาน!" เมื่อเห็นว่าแม่กำลังจะเริ่มเปิดโหมดเทศนายาวเหยียด หัวของหม่าอวี่เถิงก็เริ่มปวดตุบๆ เขาตลบสายตาไปมา ตัดสินใจงัดไม้ตายออกมาใช้ "ใครบอกว่าผมไม่มีแฟนครับ?" เขาวางตะเกียบลง พูดด้วยท่าทีสบายๆ

"หะ?" บรรยากาศบนโต๊ะอาหารแข็งค้างไปในทันที การเคลื่อนไหวของหลี่เหวินหลานและหม่ากั๋วเหลียงราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว ทั้งสองวางชามและตะเกียบในมือลงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ดวงตาสองคู่ สายตาสี่ข้าง จับจ้องไปที่ใบหน้าของหม่าอวี่เถิงเป็นจุดเดียว ในแววตานั้น เต็มไปด้วยความตกตะลึง สงสัย และความดีใจอย่างบ้าคลั่งที่ไม่อาจปิดบัง "ละ... ลูกว่าไงนะ?" เสียงของหลี่เหวินหลานสั่นเครือเล็กน้อย "ลูกมีแฟนแล้ว? ใครกัน? ลูกเต้าเหล่าใคร? พวกรู้จักไหม?"

คำถามรัวเป็นชุด ยิงกราดมาราวกับปืนกล หม่าอวี่เถิงมองท่าทางตื่นเต้นของพ่อแม่แล้วแอบขำในใจ แต่ใบหน้ายังแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง "พวกท่านรู้จักครับ" "เพื่อนร่วมชั้นตอนมัธยมปลายของผมเอง" เขาค่อยๆ เอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างช้าๆ "จงหง"

"จงหง?" หลี่เหวินหลานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบค้นหาความทรงจำอย่างรวดเร็ว ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็ตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่! "อ๋อ! แม่นึกออกแล้ว! ใช่... เด็กผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า ที่ตอน ม.ปลาย เป็นคนเดียวในโรงเรียนที่สอบได้คะแนนดีกว่าลูกน่ะ?" "ใช่ครับ เธอคนนั้นแหละ" หม่าอวี่เถิงพยักหน้า