บทที่ 166 เสียงบ่นของแม่

"ตลาดเอเชียอันกว้างใหญ่! เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียใต้... ยังมีอเมริกาใต้ แล้วก็แอฟริกาอีก!" "ประเทศโลกที่สามเหล่านี้ อินเทอร์เน็ตเพิ่งจะเริ่มตั้งไข่ พวกเขาก็ต้องการซอฟต์แวร์แชทดีๆ สักตัวเหมือนกัน! ตลาดนี้กว้างพอให้พวกเราควบม้าตะลุยไปได้สุดขอบฟ้า!" "ขอแค่ยึดพื้นที่พวกนี้ได้ อนาคตหมิงซวิ่นก็จะไม่ใช่แค่หมิงซวิ่นของตงต้า แต่เป็นหมิงซวิ่นของโลก!"

ยิ่งพูดหม่าอวี่เถิงก็ยิ่งตื่นเต้น เขาตบไหล่หม่าหมิงอย่างแรง "กล้าๆ หน่อย ลุยให้เต็มที่! อย่ากลัวเปลืองเงิน อย่ากลัวล้มเหลว! พี่หนุนหลังนายเต็มร้อย!" เมื่อได้รับการสนับสนุนอย่างหนักแน่นจากหม่าอวี่เถิง หม่าหมิงก็ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ "เยี่ยม! ได้ยินพี่พูดแบบนี้ ผมก็วางใจแล้ว!" ทั้งสองมองตากันแล้วยิ้ม ทุกอย่างเข้าใจได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำ บรรยากาศในห้องทำงานกลับมาคึกคักอีกครั้ง

คุยเรื่องงานจบ จู่ๆ หม่าหมิงก็นึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าดูแปลกๆ ไปเล็กน้อย "จริงสิ พี่เถิง เรื่องการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างหุ้นของบริษัทช่วงนี้... ผมเห็นพี่กระจายหุ้นที่หงเหมียนแคปปิตอลถืออยู่ แล้วเอาไปซ่อนซะเหี้ยนเลย จำเป็นต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ?" พอพูดถึงเรื่องนี้ ความตื่นเต้นบนหน้าหม่าอวี่เถิงก็หายวับ กลายเป็นหน้าบอกบุญไม่รับทันที เขาถอนหายใจ ผายมืออย่างจนปัญญา "นายคิดว่าพี่อยากจะทำเรื่องยุ่งยากพวกนี้เหรอ? ก็เพราะไอ้ทำเนียบมหาเศรษฐีตงต้าเฮงซวยนั่นแหละที่ทำพิษ!" "ตอนนี้แค่เล่ยเถิงอินดัสเตรียลก็เป็นเป้าสายตาจะแย่อยู่แล้ว พี่กลัวว่าอีกไม่กี่ปีพอหมิงซวิ่นโตขึ้นมา พี่จะนั่งบัลลังก์อันดับหนึ่งมั่นคงเกินไป ไม่รู้จะโดนคนจ้องเล่นงานอีกกี่ราย ไม่ซ่อนไม่ได้จริงๆ ว่ะ!"

ได้ยินเหตุผลที่ดู "อวดรวยแบบถ่อมตน" (Versailles) สุดๆ นี้ หม่าหมิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่น เขาชี้หน้าหม่าอวี่เถิง หัวเราะจนตัวงอ "ได้! พี่ซ่อนไปเลย! ซ่อนให้มิดนะ!" หม่าหมิงพยายามหยุดหัวเราะ ตบหน้าอกตัวเอง พูดทีเล่นทีจริง "งั้นวันหลังอย่ามาโทษผมนะ ถ้าในทำเนียบมหาเศรษฐี ผมแซงหน้าพี่ขึ้นมาน่ะ!" หม่าอวี่เถิงได้ยินดังนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เป็นรอยยิ้มที่แฝงความโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก "พี่ต้องการแบบนั้นอยู่แล้ว! ถ้านายทำได้จริง พี่มีแต่จะขอบคุณนาย" "ขอบคุณที่ช่วยดึงความสนใจของทุกคนไปจากพี่ไง!"

...