บทที่ 174 แฟนสาวกลับมาแล้ว

เมืองเผิงเฉิงในเดือนเมษายน อุณหภูมิเริ่มไต่ระดับสูงขึ้น ผู้คนบนท้องถนนเปลี่ยนมาสวมใส่เสื้อผ้าที่บางเบาเพื่อคลายร้อน ณ ประตูผู้โดยสารขาเข้า สนามบินนานาชาติเผิงเฉิง ฝูงชนพลุกพล่านขวักไขว่ หม่าอวี่เถิงยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ดูแปลกแยกจากคนรอบข้างเล็กน้อย เขาไม่ได้เขย่งเท้าชะเง้อคอด้วยความร้อนรนเหมือนคนอื่น เพียงแค่ยืนนิ่งๆ สายตาจับจ้องไปที่ทางออกเพียงทางเดียว แต่มือที่กำแน่นเล็กน้อยนั้น ได้เปิดเผยความไม่สงบในใจของเขาออกมา ครึ่งปีแล้ว นับตั้งแต่ตกลงคบหากันเมื่อปลายปีที่แล้ว ทั้งสองต้องแยกจากกันคนละฟากฟ้า ทำได้เพียงอาศัยโทรศัพท์ทางไกลและการแชทผ่านโปรแกรมพีพี เพื่อประคับประคองความรักที่เพิ่งจะผลิบานนี้ ในที่สุด เธอก็จะกลับมาแล้ว

เมื่อข้อมูลเที่ยวบินบนหน้าจอเลื่อนเปลี่ยน กระแสผู้คนที่ทางออกก็เริ่มหนาแน่นขึ้น สายตาของหม่าอวี่เถิงกวาดมองเงาร่างของผู้คนที่เดินออกมาทีละคนอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น สายตาของเขาก็หยุดชะงัก เงาร่างที่คุ้นเคย เข็นกระเป๋าเดินทางใบเรียบง่าย ปรากฏขึ้นในคลองจักษุ ยังคงเป็นการแต่งกายที่เรียบง่าย กางเกงยีนส์ เสื้อยืดสีขาว มัดผมหางม้าดูทะมัดทะแมง ใบหน้าสดไร้เครื่องสำอาง แต่กลับยังดูโดดเด่นท่ามกลางฝูงชน จงหงดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาของเขาในทันทีที่เดินออกมา เธอเงยหน้าขึ้น สายตาสบเข้ากับเขาอย่างแม่นยำ ตาประสานตา เวลาดูเหมือนจะหยุดเดินในวินาทีนี้

บนใบหน้าของจงหง แวบแรกคือความประหลาดใจระคนดีใจที่ยากจะสังเกตเห็น แต่ทันใดนั้น ดวงตาที่มักจะสงบนิ่งดั่งผืนน้ำเสมอมา ก็ทอประกายสดใสในแบบที่หม่าอวี่เถิงไม่เคยเห็นมาก่อน เธอเห็นความคาดหวังที่ไม่มีการปิดบังใดๆ บนใบหน้าของเขา ความคิดถึงตลอดครึ่งปี ความโดดเดี่ยวที่ถูกกั้นขวางด้วยมหาสมุทรแปซิฟิก ในวินาทีนี้แปรเปลี่ยนเป็นแรงกระตุ้นให้พุ่งเข้าหาอีกฝ่ายจนหมดสิ้น เธอปล่อยมือจากคันชักกระเป๋าเดินทาง แล้วก้าวเท้าออกไป ก้าวที่หนึ่ง... ก้าวที่สอง... ฝีเท้าเร็วขึ้นเรื่อยๆ สุดท้าย เธอก็ถึงกับออกวิ่งเหยาะๆ ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของคนรอบข้าง ราวกับลูกนกนางแอ่นที่บินกลับรัง เธออ้าแขนออก แล้วโผเข้าสู่อ้อมกอดของหม่าอวี่เถิงเต็มแรง "อื้อ!"

หม่าอวี่เถิงถูกแรงพุ่งชนจนถอยหลังไปครึ่งก้าว ปลายจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอในทันที ตัวเขาแข็งทื่อไปหมด ในความทรงจำของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นจงหงแสดงออกอย่างกระตือรือร้นและเป็นฝ่ายรุกขนาดนี้ ความประหลาดใจและความสุขมหาศาล เติมเต็มหน้าอกของเขาจนล้นปรี่ในชั่วพริบตา เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ และไม่ยอมน้อยหน้า มือทั้งสองที่ว่างอยู่ประคองแก้มของเธอไว้ ออกแรงเล็กน้อยเพื่อให้เธอเงยหน้าขึ้น จากนั้น ท่ามกลางห้องโถงสนามบินที่มีผู้คนเดินขวักไขว่ เขาก้มลงจูบเธออย่างดูดดื่ม

ร่างกายของจงหงแข็งทื่อไปวูบหนึ่ง แต่ไม่นาน เธอก็ผ่อนคลายลง และตอบรับสัมผัสของเขาอย่างกระตือรือร้น ความอึกทึกรอบข้างดูเหมือนจะห่างไกลออกไป ในโลกของพวกเขามีเพียงลมหายใจและเสียงหัวใจของกันและกัน ผ่านไปครู่ใหญ่ จนกระทั่งจงหงรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ ถึงได้ได้สติกลับมาอย่างกะทันหัน ที่นี่มันที่สาธารณะนี่นา! ใบหน้าของเธอแดงซ่านราวกับแอปเปิลสุกงอมในพริบตา "คุณ..." เธอออกแรงผลักหม่าอวี่เถิงออก แววตาขัดเขินปนตำหนิเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้ามองไปรอบๆ เพราะกลัวสายตาของผู้คน หม่าอวี่เถิงมองท่าทางน่ารักของเธอแล้วอารมณ์ดีสุดๆ เขาหัวเราะพลางจูงมือเธอ ส่วนมืออีกข้างก็คว้ากระเป๋าเดินทางของเธอมาถือไว้อย่างเป็นธรรมชาติ "ป่ะ เราไปจากที่นี่กันก่อน"