บทที่ 175 การขาดทุนครั้งแรก

หม่าอวี่เถิงมองตามสายตาของเธอไป แล้วก็จำเงาร่างนั้นได้ทันที แม่ของจงหง! ต่อให้เขาผ่านชีวิตมาสองชาติ พบเจอเหตุการณ์ใหญ่โตมานับไม่ถ้วน แต่หัวใจก็ยังอดกระตุกผิดจังหวะไปครึ่งหนึ่งไม่ได้ แต่ทว่า เขาก็ตั้งสติให้สงบลงได้อย่างรวดเร็ว อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เขาจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย แล้วเดินเข้าไปหาอย่างผ่าเผย "สวัสดีครับคุณป้า" เขาเป็นฝ่ายเดินเข้าไปทักทายอย่างสุภาพ

"สวัสดีจ้ะเสี่ยวหม่า" แม่ของจงหงมองพิจารณาเขาด้วยรอยยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ "เมื่อกี้ป้าเพิ่งคุยกับพ่อของหงหงอยู่เลย ว่าไม่รู้ลูกจะมาถึงเมื่อไหร่" ในเวลานี้ จงหงหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าเดินมาข้างกายแม่ แล้วเรียกเสียงเบา "แม่คะ..."

"มาถึงข้างล่างแล้ว ขึ้นไปนั่งเล่นข้างบนหน่อยไหม?" แม่ของจงหงเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้ม หม่าอวี่เถิงเหลือบมองมือทั้งสองข้างที่ว่างเปล่าของตัวเอง ในใจร้องแย่แล้ว พลาดมหันต์ การมาพบผู้ใหญ่เป็นทางการครั้งแรกหลังจากตกลงคบหากัน จะมามือเปล่าได้ยังไง "คุณป้าครับ วันนี้กะทันหันเกินไป ผมไม่ได้เตรียมของฝากอะไรมาเลยครับ" เขายิ้มอย่างรู้สึกผิด "เอาไว้อีกสักวันสองวัน ผมจะมาเยี่ยมคุณลุงคุณป้าอย่างเป็นทางการอีกทีนะครับ"

แม่ของจงหงได้ยินดังนั้น รอยยิ้มในดวงตาก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น เด็กคนนี้ รู้ความ วางตัวเป็น "เอาอย่างนั้นก็ได้จ้ะ" จงหงที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอนนี้อายจนอยากจะมุดดินหนีไปให้พ้นๆ เธออยากจะรีบจบสถานการณ์น่าอึดอัดนี้โดยเร็วที่สุด "คุณ... คุณรีบกลับไปเถอะค่ะ!" เธอผลักหม่าอวี่เถิงเบาๆ แล้วจูงมือแม่ รีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในตัวตึก

...