บทที่ 179 รักษาเชื้อไฟ

ประเทศเจียวผาน (ญี่ปุ่น) สำนักงานใหญ่โซนี่แบตเตอรี่

ภายในห้องทำงานของประธานบริหาร เงียบสงัดราวกับป่าช้า วาตานาเบะ ยูอิจิ นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวมหึมา ใบหน้าเขียวคล้ำ ไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว ตรงหน้าเขา มีรายงานวิเคราะห์สิทธิบัตรแบตเตอรี่ลิเธียมโพลิเมอร์ของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลวางอยู่เช่นกัน บทสรุป แทบจะเหมือนกับฉบับที่เอ็นทีแอลได้รับทุกประการ

"ท่านประธานวาตานาเบะ..." ทานากะ มิโนรุ หัวหน้าฝ่ายวิจัยและพัฒนายืนอยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก อยากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว เพิ่งจะครึ่งเดือนก่อนหน้านี้เอง ที่เขาเพิ่งให้คำมั่นสัญญากับวาตานาเบะ ยูอิจิ ว่าโซนี่แบตเตอรี่จะบรรลุความสำเร็จในเทคโนโลยีแบตเตอรี่ลิเธียมโพลิเมอร์ในเร็ววัน จะใช้อำนาจทางเทคโนโลยีที่เหนือชั้น ทวงคืนบัลลังก์ราชาแห่งวงการแบตเตอรี่ลิเธียมกลับมา แต่ตอนนี้ ความเป็นจริงได้ตบหน้าเขาฉาดใหญ่ เป็นการตบที่รุนแรงจนหน้ามืดตามัว วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่พวกเขาภาคภูมิใจ ในสายตาคนอื่น กลับเป็นเพียงผลิตภัณฑ์ที่ทำเสร็จสมบูรณ์มานานแล้ว และพร้อมวางขายได้ทุกเมื่อ ความพยายามของพวกเขา กลายเป็นเรื่องตลกขบขันตั้งแต่ต้นจนจบ

"ข้อสรุปของฝ่ายกฎหมายว่ายังไง?" เนิ่นนานผ่านไป วาตานาเบะ ยูอิจิ ถึงเอ่ยปาก เสียงของเขาแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูพื้น ทุกคำแฝงไปด้วยความหนาวเหน็บเข้ากระดูก ทานากะกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย "ข้อสรุปคือ... แนวทางเทคโนโลยีของเรา มีส่วนที่เป็นแกนหลักเกินกว่า 70 เปอร์เซ็นต์ ที่ตกอยู่ในขอบเขตการคุ้มครองสิทธิบัตรของฝ่ายตรงข้ามครับ" "ทันทีที่วางจำหน่าย เราจะต้องเผชิญกับการฟ้องร้องละเมิดสิทธิบัตรแน่นอน" "พูดง่ายๆ ก็คือ... ความทุ่มเทแรงกายแรงใจของเราในช่วงที่ผ่านมา สูญเปล่าทั้งหมดครับ"

วาตานาเบะ ยูอิจิ ค่อยๆ หลับตาลง เอนกายพิงพนักเก้าอี้ตัวใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง เขาแพ้แล้ว แพ้อย่างหมดรูป ตั้งแต่สงครามราคา มาจนถึงสงครามเทคโนโลยี เขาถูกเด็กหนุ่มจากตงต้าคนนั้น บดขยี้อย่างรอบด้าน จนไม่มีทางสู้ น่าขบขัน น่าขบขันสิ้นดี เขายังเคยเพ้อฝันว่าจะใช้แบตเตอรี่โพลิเมอร์เผด็จศึกอีกฝ่าย มาตอนนี้ดูแล้ว แผนการทั้งหมดของเขา ถูกอีกฝ่ายมองทะลุปรุโปร่งมาตั้งนานแล้ว