บทที่ 182 ข้อความฝากจากโมโตโรลา

"สตีฟ" คุกเอ่ยปาก "ผมได้ข้อมูลมาอย่างหนึ่ง อาจจะเป็นหนทางได้ครับ" "เล่ยเถิงอินดัสเตรียลกับโมโตโรลา มีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นมากครับ"

"โมโตโรลา?" ชื่อนี้ทำให้จอบส์ยิ่งไม่พอใจเข้าไปอีก นั่นคือคู่แข่งในอนาคตของพวกเขาในวงการโทรศัพท์มือถือ "ใช่ครับ" คุกพยักหน้ายืนยัน "โทรศัพท์มือถือของโมโตโรลาในช่วงไม่กี่ปีมานี้ โดยเฉพาะรุ่นฝาพับซีรีส์วีที่ขายดีที่สุด แบตเตอรี่ทั้งหมดจัดหาโดยเล่ยเถิงอินดัสเตรียลครับ ยิ่งไปกว่านั้น โทรศัพท์รุ่นไฮเอนด์ทั้งหมดของพวกเขา ก็ผลิตโดยโรงงานรับจ้างผลิตของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล" "และเมื่อไม่นานมานี้ พวกเขายังเพิ่งประกาศร่วมกันทุ่มเงินมหาศาลเพื่อสร้างโรงงานชิปที่เมืองเผิงเฉิงในตงต้าด้วยครับ" "เรียกได้ว่า โมโตโรลาคือพันธมิตรเชิงกลยุทธ์ที่สำคัญที่สุดของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล ความสัมพันธ์ของพวกเขาเหนือกว่าซัพพลายเออร์กับลูกค้าทั่วไปมากครับ"

คุกมองจอบส์ แล้วบอกข้อสันนิษฐานของตัวเอง "ถ้าเราสามารถให้โมโตโรลาออกหน้าช่วยเจรจากับเล่ยเถิงอินดัสเตรียลแทนเรา... ความเป็นไปได้ที่จะสำเร็จ น่าจะมีสูงมากครับ" จอบส์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แววตาพลันสว่างวาบขึ้นมา เขานึกถึงคนคนหนึ่ง ซีอีโอคนปัจจุบันของโมโตโรลา... คริสโตเฟอร์ กัลวิน เขารู้จักกับอีกฝ่ายมานานกว่าสิบปี ความสัมพันธ์ส่วนตัวถือว่าดีทีเดียว ตอนนี้ เพื่อไอพอดที่สมบูรณ์แบบของเขา เขาจำเป็นต้องยอมทิ้งหน้าตาแล้ว จอบส์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะ แล้วกดหมายเลขส่วนตัวของอีกฝ่ายทันที

...

บ่ายวันนั้น หม่าอวี่เถิงเพิ่งฟังรายงานการผลิตแบตเตอรี่ลิเธียมโพลิเมอร์จบ โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้น เป็นสายจาก เดวิด จอห์นสัน แห่งโมโตโรลา เขาเลิกคิ้วขึ้น แล้วกดรับสายอย่างเป็นธรรมชาติ เสียงที่คุ้นเคยของเดวิด จอห์นสัน ดังลอดมาจากโทรศัพท์ "เฮ้! หม่า! เพื่อนรักของผม ช่วงนี้เป็นไงบ้าง?" "ไม่ได้คุยกันนานเลยนะ เดวิด" หม่าอวี่เถิงเอนหลังพิงเก้าอี้ บนใบหน้าประดับรอยยิ้มผ่อนคลาย "ด้วยบารมีของคุณ ทุกอย่างราบรื่นดีครับ"