บทที่ 183 แนวคิดเกี่ยวกับอุตสาหกรรมเอ็มพีสาม

ห้าแสนก้อน สำหรับธุรกิจแบตเตอรี่ลิเธียมอันใหญ่โตของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลแล้ว นี่ถือเป็นเพียงคำสั่งซื้อเล็กๆ เท่านั้น เบียดบังกำลังการผลิตนิดหน่อย ก็สามารถรองรับได้สบาย ถ้าแค่ขายแบตเตอรี่ห้าแสนก้อนเฉยๆ เพื่อรักษาหน้ากันไว้ หม่าอวี่เถิงก็พอจะทำให้ได้ แต่... เขาคือหม่าอวี่เถิง! เนื้อติดมันชิ้นโตมาเสิร์ฟถึงที่ จะให้กัดแค่คำเดียวได้ยังไง?

"เดวิด ผมเห็นแก่หน้าคุณแน่นอนครับ" หม่าอวี่เถิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากช้าๆ เดวิด จอห์นสัน ที่ปลายสายตื่นเต้นขึ้นมาทันที "จริงเหรอครับ? ขอบคุณมากเลยครับ หม่า!" "แต่ว่า... ผมมีเงื่อนไขข้อหนึ่งครับ" มุมปากของหม่าอวี่เถิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่มีความนัยลึกซึ้ง "แบตเตอรี่ ผมขายให้แอปเปิลได้" "แต่ผมขอเรียกร้องว่า การผลิตในรูปแบบรับจ้างผลิต (OEM) สำหรับเอ็มพีสามรุ่นนี้ในอีกสามปีข้างหน้า ต้องมอบให้ เล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ ในเครือของเราเป็นผู้ผลิตทั้งหมดครับ"

หม่าอวี่เถิงเสริมต่ออย่างไม่รีบร้อน "เดวิด คุณไปบอกแอปเปิลตามนี้ได้เลยครับ" "ในเมื่อเขายอมรับเทคโนโลยีของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล และเห็นว่ามีเพียงชิ้นส่วนหลักของเราเท่านั้นที่คู่ควรกับผลิตภัณฑ์ของเขา ถ้าอย่างนั้น ทำไมถึงไม่มอบหมายการผลิตผลิตภัณฑ์ทั้งหมดให้เราเลยล่ะครับ?" "ให้เล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์เป็นผู้ผลิตสินค้าตัวนี้ จะช่วยรับประกันการประกอบรวมกันที่สมบูรณ์แบบระหว่างแบตเตอรี่และตัวผลิตภัณฑ์ รับประกันคุณภาพและอัตราผลผลิต ที่สูงที่สุด นี่เป็นสถานการณ์ที่วิน-วินต่อทั้งเขาและเราครับ" "อีกอย่าง คุณก็รู้ว่ากำลังการผลิตของเราตึงตัวมาก แบตเตอรี่เอ็มพีสามของพวกเขากับแบตเตอรี่มือถือมีสเปกต่างกัน เราจำเป็นต้องปรับสายการผลิตเป็นการเฉพาะ ซึ่งมีต้นทุนเกิดขึ้นแน่นอน" "ถ้าเป็นแค่เพื่อคำสั่งซื้อแบตเตอรี่ห้าแสนก้อน ผมคงไม่ค่อยเต็มใจจะทำธุรกิจนี้เท่าไหร่" "แต่ถ้าแลกมาด้วยสัญญาจ้างผลิตระยะยาว เรื่องมันก็จะต่างออกไปครับ" "โทรศัพท์มือถือของพวกคุณโมโตโรลาก็ให้เราผลิตให้ คุณน่าจะรู้ซึ้งถึงศักยภาพทางเทคโนโลยีของเราดี"

น้ำเสียงของหม่าอวี่เถิงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นใจที่ห้ามปฏิเสธ สำหรับเรื่องนี้ เดวิด จอห์นสัน ไม่ได้กังขาเลยแม้แต่น้อย เพราะเทคโนโลยีการผลิตของเล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ แต่เดิมก็ได้รับการถ่ายทอดมาจากโรงงานมือถือของโมโตโรลานั่นเอง ตลอดหลายปีที่ร่วมมือกันมา ธุรกิจรับจ้างผลิตของอีกฝ่ายไม่เคยมีข้อผิดพลาด และรักษามาตรฐานระดับสูงไว้ได้ตลอด "ความคิดของคุณ ผมจะนำไปแจ้งให้ทางแอปเปิลทราบครับ"

วางสายเสร็จ หม่าอวี่เถิงโยนโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะ เขาเอนหลัง ทิ้งตัวจมลงไปในเก้าอี้ทำงานอันอ่อนนุ่ม เขาไม่กังวลเลยสักนิดว่าแอปเปิลจะยอมรับเงื่อนไขของเขาหรือไม่ สตีฟ จอบส์ ไม่เหมือนกับทิม คุก ในอนาคต เขาคือคนบ้าผลิตภัณฑ์ที่ยึดติดจนถึงขีดสุด เพื่อไขว่คว้าสิ่งที่เขาเรียกว่า "ความสมบูรณ์แบบ" ในใจ เขาจะไม่ยอมลดละง่ายๆ ตอนนี้ แบตเตอรี่ลิเธียมโพลิเมอร์ของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล น่าจะเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายในสายตาของเขา ที่จะทำให้ไอพอดมีอายุการใช้งานแบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบ เพื่อจิ๊กซอว์ชิ้นนี้ อย่าว่าแค่สัญญาจ้างผลิตเลย ต่อให้หม่าอวี่เถิงยื่นเงื่อนไขที่โหดหินกว่านี้ จอบส์ก็น่าจะยอมกลั้นใจเซ็นรับแต่โดยดี ยังไงซะ นี่ก็เป็นช่วงเวลาที่แอปเปิลกำลังตกต่ำที่สุด