บทที่ 184 "ปูน้อย" ที่คุ้นเคย

"ชิปถอดรหัสเสียงเหรอครับ?" เหอซิ่วโปชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงที่หม่าอวี่เถิงจะเสนอทิศทางนี้ เธอขมวดคิ้ว จมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด ภายในห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมจากเครื่องปรับอากาศที่ดังแผ่วเบา หม่าอวี่เถิงไม่ได้เร่งรัด เขารู้ว่าเหอซิ่วโปต้องการเวลาประเมินความเป็นไปได้ของข้อเสนอนี้ ผ่านไปนานนับนาที เหอซิ่วโปจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น บนใบหน้าแฝงไปด้วยความลำบากใจเล็กน้อย "ท่านประธานหม่า เรื่องนี้... เกรงว่าจะยากหน่อยครับ"

"โอ้? ลองว่ามาสิครับ" หม่าอวี่เถิงไม่แปลกใจกับคำตอบนี้ เหอซิ่วโปเรียบเรียงคำพูด แล้วอธิบาย "ชิปถอดรหัสเสียง แม้ฟังดูแล้วจะจัดอยู่ในหมวดหมู่ชิปเหมือนกับชิปโทรศัพท์มือถือ ชิปเบสแบนด์ หรือชิปคลื่นวิทยุที่เรากำลังทำอยู่ แต่ในความเป็นจริง เส้นทางเทคโนโลยีและจุดเน้นของมันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงครับ" "ทีมงานปัจจุบันของเรา สั่งสมเทคโนโลยีและประสบการณ์ทั้งหมดโดยมุ่งเน้นไปที่ชิปโทรศัพท์มือถือ หากตอนนี้จะข้ามไปทำชิปเสียง ก็แทบจะเท่ากับเริ่มนับหนึ่งใหม่ เทคนิคทุกอย่างต้องคลำทางกันใหม่หมดครับ" "ที่สำคัญที่สุดคือ..." สีหน้าของเหอซิ่วโปเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "คนของเราตึงมือมากเกินไปแล้วครับ" "เนื่องจากเด๋อซือเซมิคอนดักเตอร์เพิ่งก่อตั้งได้ไม่นาน นับหัวรวมกันแล้วมีนักวิจัยแค่ร้อยกว่าคน ตอนนี้โครงการชิปมือถือก็ทำให้ทุกคนต้องทำงานกันตัวเป็นเกลียว แต่ละคนมีภารกิจล้นมืออยู่แล้ว" "ถ้าต้องแบ่งสมาธิไปทำโครงการใหม่อีก ผมเกรงว่า... จะส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อความคืบหน้าในการวิจัยชิปมือถือของเราครับ"

หม่าอวี่เถิงนั่งฟังเงียบๆ นิ้วมือเคาะที่วางแขนโซฟาเบาๆ โดยไม่รู้ตัว เขาจำต้องยอมรับว่า สิ่งที่เหอซิ่วโปพูดมาคือความจริง ชิปโทรศัพท์มือถือสำคัญกว่าชิปเสียงมากนัก หากเพื่อชิปเสียง แล้วไปกระทบกับความคืบหน้าของชิปมือถือ ย่อมได้ไม่คุ้มเสียจริงๆ ดูท่า เขาคงจะคิดง่ายเกินไปหน่อย ให้ทางเด๋อซือโฟกัสกับการพัฒนาชิปมือถือต่อไปน่าจะดีกว่า ในทำนองเดียวกัน ทางฝั่งเล่ยเถิงเซมิคอนดักเตอร์ก็ไม่เหมาะที่จะแบ่งสมาธิมาทำเรื่องนี้ในตอนนี้เช่นกัน

"ผมเข้าใจแล้วครับ" หม่าอวี่เถิงพยักหน้า "ที่คุณพูดมีเหตุผล โครงการชิปมือถือคือภารกิจสำคัญสูงสุดของเรา จะให้เกิดความผิดพลาดไม่ได้" เมื่อเห็นหม่าอวี่เถิงยอมรับฟังความคิดเห็น เหอซิ่วโปก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ทว่า ในจังหวะที่หม่าอวี่เถิงเตรียมจะล้มเลิกความคิดนี้ เหอซิ่วโปกลับเปลี่ยนท่าที "แต่ว่า... ท่านประธานหม่าครับ ถ้าท่านอยากทำชิปถอดรหัสเสียงจริงๆ ที่จริงยังมีวิธีอื่นอยู่นะครับ" "โอ้?" ดวงตาของหม่าอวี่เถิงเป็นประกายขึ้นมา เหอซิ่วโปเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดต่อ "ท่านรู้จักบริษัทออกแบบชิปทุนไต้หวันที่ชื่อ 'ย่าจวี้อิเล็กทรอนิกส์' ในเมืองเซียงโจว มณฑลของเราไหมครับ?"

"ย่าจวี้อิเล็กทรอนิกส์?" หม่าอวี่เถิงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับชื่อนี้เลย "ใช่ครับ บริษัทนี้สเกลไม่เล็กเลย ธุรกิจหลักคือรับออกแบบชิปไมโครคอนโทรลเลอร์ให้กับแบรนด์เครื่องใช้ไฟฟ้าครับ" หม่าอวี่เถิงคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าเมืองเซียงโจวในตอนนี้จะมีบริษัทชิปอยู่ด้วย เพราะปัจจุบันที่นั่นยังถือเป็นเมืองระดับสามของประเทศเท่านั้น เหอซิ่วโปอธิบายต่อ "เจ้าของย่าจวี้อิเล็กทรอนิกส์มาจากเกาะไต้หวันครับ เขาเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้ง 'รุ่ยอวี้เซมิคอนดักเตอร์'" "ถ้าท่านประธานหม่าอยากทำชิปเสียง พวกเขาน่าจะเป็นผู้ร่วมมือที่เหมาะสมที่สุดในประเทศตอนนี้ครับ"