บทที่ 186 การปฏิเสธของย่าจวี้อิเล็กทรอนิกส์

เดิมทีหม่าอวี่เถิงคิดว่า การร่วมมือกับย่าจวี้อิเล็กทรอนิกส์ น่าจะเป็นเรื่องที่มั่นใจได้เกือบเต็มร้อย เพราะเงินทุนและทรัพยากรที่เล่ยเถิงอินดัสเตรียลเสนอให้นั้นยอดเยี่ยมมาก และภาพอนาคตที่วาดไว้ก็ชัดเจนเพียงพอ ทว่า เรื่องไม่คาดฝันก็ยังเกิดขึ้นจนได้ สองสัปดาห์ต่อมา ร่างของจ้าวซินหมินปรากฏขึ้นที่สำนักงานใหญ่ของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล แตกต่างจากความสนิทสนมในการพบกันครั้งก่อน ครั้งนี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

"ท่านประธานหม่าครับ" ทันทีที่นั่งลง จ้าวซินหมินก็เข้าประเด็นทันที น้ำเสียงเจือความแหบพร่าเล็กน้อย "ขอโทษจริงๆ ครับ ที่ผมต้องถ่อมาถึงที่นี่ ก็เพื่อจะมาให้คำตอบกับท่าน" หม่าอวี่เถิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองเขาอย่างสงบนิ่ง เป็นเชิงให้สัญญาณว่าพูดต่อได้เลย "ผม... ผมพยายามเต็มที่แล้วครับ" จ้าวซินหมินถอนหายใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ "ผมนำข้อเสนอของท่าน รวมถึงบทวิเคราะห์ตลาดของผม รายงานให้ท่านประธานที่เกาะไต้หวันทราบอย่างละเอียดครบถ้วนแล้วครับ" "แต่ว่า... เขาปฏิเสธครับ"

ผลลัพธ์นี้ ทำให้หม่าอวี่เถิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ค่อนข้างเหนือความคาดหมาย แต่ดูเหมือนจะสมเหตุสมผลอยู่บ้าง ท้ายที่สุด สำหรับบริษัทที่พอใจกับการเป็นเสือนอนกินในถิ่นตัวเอง และอยู่ได้สบายๆ ด้วยธุรกิจไมโครคอนโทรลเลอร์ การจะกระโดดลงไปในสนามใหม่ที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ย่อมต้องอาศัยความกล้าหาญมหาศาล เห็นได้ชัดว่า ท่านประธานของย่าจวี้อิเล็กทรอนิกส์ ไม่มีเขี้ยวเล็บและความกล้าขนาดนั้น "น่าเสียดายนะครับ" หม่าอวี่เถิงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ขึ้นลงมากนัก

เพียงแต่ ในใจของเขากลับกำลังคำนวณอย่างรวดเร็ว ถ้าแค่จะปฏิเสธความร่วมมือ จ้าวซินหมินไม่จำเป็นต้องถ่อสังขารจากเมืองเซียงโจวมาถึงเมืองเผิงเฉิงด้วยตัวเองหรอก แค่โทรศัพท์สักสาย หรืออีเมลสักฉบับ ก็เพียงพอแล้ว การที่เขามาด้วยตัวเอง พูดคุยต่อหน้า แถมยังพกความรู้สึกผิดมาเต็มอกขนาดนี้... เบื้องหลังเรื่องนี้ ต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ สายตาของหม่าอวี่เถิงจับจ้องไปที่จ้าวซินหมิน ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง เพียงแค่รอคอยอย่างเงียบงัน

เป็นไปตามคาด หลังจากเงียบไปชั่วอึดใจ จ้าวซินหมินดูเหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ เขาเงยหน้าขวับขึ้นมา "ท่านประธานหม่าครับ แม้ประธานบริษัทผมจะปฏิเสธความร่วมมือ แต่โดยส่วนตัวผม... ผมมองเห็นอนาคตของชิปเสียงที่ท่านพูดถึงมากๆ ครับ!" น้ำเสียงของเขาเริ่มตื่นเต้น แววตาเป็นประกายวาววับ "ดังนั้น ผม... ผมตั้งใจจะลาออกจากย่าจวี้อิเล็กทรอนิกส์ครับ!" "ผมอยากจะพาบุคลากรหลักด้านเทคนิคในบริษัทที่มีอุดมการณ์เดียวกัน ออกมาตั้งบริษัทเองครับ!" พูดถึงตรงนี้ ลมหายใจของจ้าวซินหมินก็เริ่มถี่กระชั้น เขาจ้องมองหม่าอวี่เถิงเขม็ง ถามด้วยน้ำเสียงแทบจะวิงวอน "ท่านประธานหม่า ท่าน... ยังยินดีที่จะลงทุนในพวกเราไหมครับ?"