บทที่ 187 แนวคิดเกี่ยวกับระบบจูงใจ

หลังจากส่งจ้าวซินหมินที่กำลังตื่นเต้นสุดขีดกลับไปแล้ว หม่าอวี่เถิงก็นั่งอยู่ตามลำพังในห้องทำงาน จมดิ่งสู่ห้วงความคิด เรื่องที่จ้าวซินหมินนำทีมลาออกไปตั้งบริษัทใหม่ เป็นเครื่องเตือนสติเขาได้เป็นอย่างดี ใจคน ยิ่งการพัฒนาเศรษฐกิจในประเทศรวดเร็วเท่าไหร่ เงินทองก็ยิ่งมีความสำคัญในสังคมมากขึ้นเท่านั้น และใจคน ก็ยิ่งมองความเป็นจริงมากขึ้นเรื่อยๆ ทำไมจ้าวซินหมินถึงลาออก? พูดให้ถึงที่สุด ก็คือสิ่งที่ทุ่มเทลงไป กับผลตอบแทนที่ได้รับ มันไม่สมน้ำสมเนื้อกัน เขาสร้างมูลค่ามหาศาลให้บริษัท แต่กลับไม่ได้รับการแบ่งปันผลประโยชน์ที่ควรจะได้

แล้วเล่ยเถิงอินดัสเตรียลล่ะ? พนักงานใต้บังคับบัญชาที่ร่วมต่อสู้ฝ่าฟันกับเขามาตลอดกลุ่มนี้ล่ะ? โดยเฉพาะทีมวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีในด้านต่างๆ ที่เขาใช้เวลาหลายปี กว่าจะรวบรวมและสั่งสมขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก แม้เงินเดือนและสวัสดิการที่เขาให้ จะอยู่ในระดับท็อปของบริษัทในตงต้าแล้ว แต่ลำพังแค่เงินเดือน จะรั้งใจคนให้อยู่ด้วยกันไปได้ตลอดรอดฝั่งจริงๆ หรือ? หม่าอวี่เถิงไม่มั่นใจ

เขานึกถึงวิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุด... การให้สิทธิ์ถือหุ้น (Equity Incentive) หากบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ (IPO) พนักงานที่ถือหุ้นดั้งเดิมของบริษัท มูลค่าทรัพย์สินจะเพิ่มขึ้นแบบระเบิดเถิดเทิง ได้รับความมั่งคั่งในระดับที่คนธรรมดาหาทั้งชีวิตก็ยังไม่ได้ นี่คือวิธีที่ดีที่สุดในการรวมใจคนและกระตุ้นศักยภาพอย่างไม่ต้องสงสัย น่าเสียดายที่... หม่าอวี่เถิงไม่เคยมีความคิดที่จะพาเล่ยเถิงอินดัสเตรียลเข้าตลาดหลักทรัพย์ การเข้าตลาดหลักทรัพย์ หมายความว่าต้องรับผิดชอบต่อผู้ถือหุ้นรายย่อย ต้องคอยพะวงกับรายงานงบการเงินทุกไตรมาสและราคาหุ้น การตัดสินใจของบริษัท จะถูกตลาดทุนบีบบังคับได้ง่าย จนกลายเป็นพวกมองการณ์ใกล้

ในหัวของเขาแวบภาพเหตุการณ์ในชาติก่อน ตอนที่ บีวายดี (BYD) ประกาศจะสร้างรถยนต์ แล้วราคาหุ้นก็ดิ่งเหว ถูกนักลงทุนด่าสาดเสียเทเสียจนแทบไม่เหลือชิ้นดี สิ่งที่เล่ยเถิงอินดัสเตรียลจะทำในอนาคต ถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องเป็นการกระทำที่ "บ้าคลั่ง" เหมือนกับการสร้างรถยนต์ คือมองไม่เห็นผลตอบแทนในระยะสั้น แถมยังต้องเผาเงินทิ้งอย่างต่อเนื่อง เขาไม่อยาก และไม่จำเป็นต้องให้พวกนักเล่นหุ้นที่ไม่มีความรู้เรื่องเทคโนโลยีเลยแม้แต่นิดเดียว มาชี้นิ้วสั่งการยุทธศาสตร์ของเขา ยิ่งไปกว่านั้น เป็นที่คาดการณ์ได้ว่ากระแสเงินสดของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลจะยังคงอู้ฟู่ไปอีกนาน ไม่มีความจำเป็นต้องระดมทุนผ่านการเข้าตลาดหลักทรัพย์เลย

ในเมื่อไม่เข้าตลาดหลักทรัพย์ การให้สิทธิ์ถือหุ้นก็จะกลายเป็นเช็คเปล่า พนักงานได้หุ้นไปก็เอาไปเปลี่ยนเป็นเงินในตลาดไม่ได้ เผลอๆ การให้พวกเขาควักเงินตัวเองมาซื้อ "หุ้นตาย" เหล่านี้ อาจจะสร้างความไม่พอใจให้เกิดขึ้นด้วยซ้ำ แล้วจะทำยังไงดี? นิ้วของหม่าอวี่เถิงเคาะโต๊ะเบาๆ สมองหมุนเร็วประมวลผล ทันใดนั้น คำศัพท์คำหนึ่งก็ผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของความทรงจำ หุ้นเสมือน! (Virtual Stock)