บทที่ 192 สถานการณ์การบุกตลาดต่างประเทศของหมิงซวิ่น

"...ดังนั้น ผมเลยอยากจะแบ่งปันผลประโยชน์ส่วนหนึ่งของบริษัทให้กับพนักงาน ให้พวกเขารู้สึกว่าเป็นเจ้าของบริษัทเหมือนกัน แบบนี้ทุกคนถึงจะรวมพลังเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ช่วยกันทำให้เล่ยเถิงอินดัสเตรียลยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งขึ้นครับ" หลี่เหวินหลานฟังแล้วงงๆ แต่ก็พอจับใจความสำคัญได้ "แบ่งเงินให้พนักงาน? นี่ไม่ใช่โบนัสปลายปีเหรอ? ก็จ่ายกันทุกปีอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?" เธอถามด้วยความไม่เข้าใจ "ไม่ใช่แค่โบนัสปลายปีครับ" หม่าอวี่เถิงเรียบเรียงคำพูด "แต่มันคือ... แรงจูงใจด้วยหุ้นที่มีผลระยะยาวกว่าโบนัสปลายปีครับ" สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าพูดตรงๆ ว่าให้ฟรี จึงใช้คำที่ดูนุ่มนวลกว่าแทน

"หุ้น?" ดวงตาของหลี่เหวินหลานเบิกกว้างขึ้นทันที ระดับเสียงพุ่งสูงขึ้นอีกแปดระดับ "ลูกจะเอาหุ้นบริษัทแบ่งให้คนนอกเหรอ?" มาแล้ว หม่าอวี่เถิงเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว "แม่ครับ แม่ใจเย็นๆ ก่อน" "จะให้แม่ไม่ตื่นเต้นได้ยังไง!" หลี่เหวินหลานกระแทกตะเกียบลงบนโต๊ะเสียงดัง ปัง "นี่คือบริษัทที่บ้านเราสร้างมานะ! ลูกกับพ่ออุตส่าห์ลำบากตรากตรำสร้างมา จะเอาไปแบ่งให้คนอื่นทำไม? แล้วจะแบ่งเท่าไหร่?"

หม่าอวี่เถิงเหลือบมองพ่อที่นั่งอยู่ข้างๆ หม่ากั๋วเหลียงยังคงนั่งนิ่งเป็นทองไม่รู้ร้อน จิบซุปปลาอย่างใจเย็นอีกหนึ่งคำ แล้วถึงค่อยเอ่ยปาก "เหวินหลาน เรื่องนี้อวี่เถิงคุยกับผมแล้วเมื่อตอนกลางวัน" "คุณก็เห็นด้วยเหรอ?!" หลี่เหวินหลานมองสามีอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ผมเห็นด้วย" น้ำเสียงของหม่ากั๋วเหลียงหนักแน่น ห้ามโต้แย้ง เขามองภรรยา แล้วพูดอย่างจริงจัง "บริษัทตอนนี้สเกลขนาดไหน คุณรู้ดีกว่าผม ความสำเร็จที่อวี่เถิงทำได้ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เหนือกว่าที่ผมทำมาสิบกว่าปีเป็นร้อยเท่า ความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าความคิดของเขา เส้นทางของเขา มันถูกต้อง" "เราจะเอามุมมองเก่าๆ มามองปัญหาใหม่ๆ ไม่ได้ ยุคนี้เป็นยุคอะไร? คนเก่งมีค่าที่สุด! ถ้าดึงคนไว้ไม่อยู่ บริษัทใหญ่แค่ไหนก็เป็นแค่เปลือกกลวงๆ" หม่ากั๋วเหลียงชี้ไปที่หม่าอวี่เถิง "อนาคตของบริษัท เป็นของเขา เขาอยากจะทำยังไงให้เรือลำนี้แล่นได้มั่นคงขึ้น เร็วขึ้น เราไม่ควรไปถ่วงขาเขา ควรจะสนับสนุนเขา"

"แต่ว่า... นั่นมันหุ้นเชียวนะ! เงินของบ้านเราทั้งนั้น!" หลี่เหวินหลานยังคงรู้สึกเสียดายอยู่ดี "ผมเตรียมจะแบ่งหุ้นออกไป 49 เปอร์เซ็นต์ เพื่อจัดตั้งกองทุนออปชันเสมือนครับ" หม่าอวี่เถิงเห็นว่าได้จังหวะ จึงโยนตัวเลขสุดท้ายออกมา "ทะ... เท่าไหร่นะ?!" หลี่เหวินหลานแทบกระโดดตัวลอยจากเก้าอี้ "สี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์?! นั่นมันเกือบครึ่งหนึ่งเลยนะ! หม่าอวี่เถิง ลูกบ้าไปแล้วเหรอ!" "แม่ครับ!" หม่าอวี่เถิงเน้นเสียงหนักขึ้น "นี่เป็นกลยุทธ์ครับ เป็นกลยุทธ์การยอมจ่ายส่วนน้อยเพื่อการใหญ่! ทำเพื่อให้อนาคตบริษัทหาเงินได้เยอะกว่านี้ครับ!" เขาแทบจะงัดเอาทฤษฎีการบริหารจัดการและสร้างแรงจูงใจองค์กรสมัยใหม่ทั้งชุด มาย่อยให้ละเอียด แล้วยัดใส่สมองแม่แบบบังคับป้อน

สีหน้าของหลี่เหวินหลานเปลี่ยนจากตกตะลึง เป็นโกรธเกรี้ยว แล้วเปลี่ยนเป็นสงสัย จนสุดท้ายกลายเป็นงุนงง เห็นได้ชัดว่าเธอไม่สามารถทำความเข้าใจคำศัพท์พวก "หุ้นเสมือน" "กองทุนออปชัน" "แรงจูงใจแบบรอการตัดบัญชี" ที่ลูกชายพูดมาได้ทั้งหมด เห็นภรรยามีท่าทีสับสนลังเล หม่ากั๋วเหลียงก็ถอนหายใจ งัดไม้ตายออกมาใช้ "เหวินหลาน ผมถามคุณหน่อย ตอนนี้เราสองคนขาดแคลนเงินใช้ไหม?" หลี่เหวินหลานชะงัก แล้วส่ายหน้า "งั้นก็จบเรื่อง" หม่ากั๋วเหลียงตบต้นขาฉาดใหญ่ "คุณค่าสูงสุดของบริษัทนี้ในตอนนี้ ไม่ใช่เอาไว้เลี้ยงดูคนแก่สองคนอย่างพวกเรายามเกษียณ แต่คือการเป็นเวทีให้ลูกได้แสดงความสามารถ ขอแค่ทำให้หน้าที่การงานของเขาดีขึ้น อย่าว่าแต่ 49 เปอร์เซ็นต์เลย ต่อให้เขาเอาไปปู้ยี่ปู้ยำทั้งหมดยังไง ก็ช่างมันปะไร?" "ลูกชายเราต่างหาก คือสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของบ้านเรา"