บทที่ 191 ปฏิกิริยาของพ่อ

หม่าอวี่เถิงหมดทางสู้โดยสิ้นเชิง ได้แต่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มขมขื่น "ปิดบังอะไรคุณพ่อไม่ได้จริงๆ ครับ" "ฮึ แค่ก้นแกขยับ พ่อก็รู้แล้วว่าแกจะอึท่าไหน" หม่ากั๋วเหลียงหันกลับไปมองผิวน้ำ "ว่ามาสิ คราวนี้คิดจะทำการใหญ่อะไรอีกล่ะ?"

ในเมื่อถูกจับไต๋ได้แล้ว หม่าอวี่เถิงก็ไม่พูดอ้อมค้อมอีกต่อไป เขาสูดหายใจลึก แล้วอธิบายถึงความกังวลเรื่องการสมองไหล และการแข่งขันแย่งชิงบุคลากรที่เล่ยเถิงอินดัสเตรียลจะต้องเผชิญอย่างดุเดือดในอนาคตอย่างละเอียด "...ดังนั้น ผมเลยอยากสร้างกลไกจูงใจระยะยาว เพื่อผูกมัดผลประโยชน์ของพนักงานระดับแกนนำ ไว้กับอนาคตของบริษัทอย่างสมบูรณ์ครับ" หม่าอวี่เถิงมองเสี้ยวหน้าอันเคร่งขรึมของพ่อ ก่อนจะโยนแผนการหลักของตัวเองออกมา "ผมเตรียมจะแบ่งหุ้นของบริษัทออกมา 49 เปอร์เซ็นต์ เพื่อจัดตั้ง กองทุนออปชันเสมือน และผลักดันแผนการถือหุ้นของพนักงานทุกคนครับ"

พูดจบ เขาก็เฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของพ่ออย่างระมัดระวัง ทว่า บนใบหน้าของหม่ากั๋วเหลียง กลับไม่ปรากฏความตกใจหรือการคัดค้านอย่างที่เขาคาดไว้ อดีตผู้กุมบังเหียนของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลผู้นี้ เพียงแค่นั่งฟังเงียบๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่ทุ่นลอยไกลๆ ราวกับแผนการใหญ่ที่เกี่ยวพันกับอนาคตของบริษัทจากปากลูกชาย ยังไม่สำคัญเท่าปลาตัวเล็กๆ ใต้น้ำ เนิ่นนานผ่านไป เขาถึงเอ่ยปากช้าๆ "ไอ้สิ่งที่เรียกว่า... หุ้นเสมือนอะไรเนี่ย พ่อฟังไม่ค่อยเข้าใจหรอก" "แต่ว่า" เขาเปลี่ยนน้ำเสียง แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นเด็ดขาด "ในเมื่อบริษัทส่งมอบถึงมือแกแล้ว แกคิดจะทำยังไง ก็ลงมือทำไปเถอะ"

หม่าอวี่เถิงอึ้งไป แค่... ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? "พ่อครับ นั่นมันหุ้นตั้ง 49 เปอร์เซ็นต์เลยนะครับ..." เขาอดไม่ได้ที่จะย้ำเตือน "แล้วมันทำไม?" หม่ากั๋วเหลียงถามกลับ "หุ้นมันเป็นของตาย คนต่างหากที่เป็นของเป็น บริษัทอยู่ในมือแก พัฒนาไปได้ดีกว่าตอนอยู่กับพ่อตั้งร้อยเท่า ความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าเส้นทางที่แกเลือกมันถูก" เขาละสายตากลับมา มองลูกชายของตัวเองอย่างจริงจัง "พ่อเคยบอกไปนานแล้ว พ่อกับแม่แก ชาตินี้มีเงินใช้พอแล้ว ความมั่งคั่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเราไม่ใช่บริษัทนี้ แต่คือแก" "เงินของบริษัท มีไว้ให้แกเอาไปทำการใหญ่ ไม่ได้มีไว้ให้คนแก่สองคนเก็บไว้เลี้ยงดูยามเกษียณ ขอแค่ทำให้บริษัทไปได้ไกลกว่าเดิม อย่าว่าแต่ 49 เปอร์เซ็นต์เลย ต่อให้มากกว่านั้น จะเป็นไรไปล่ะ?"

คำพูดที่เรียบง่ายไร้การปรุงแต่ง แต่กลับหนักแน่นดั่งขุนเขา ความอบอุ่นสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นมาในอกของหม่าอวี่เถิง เขาคิดมาตลอดว่าการเกลี้ยกล่อมครอบครัวจะเป็นด่านที่ยากที่สุดของแผนการนี้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่า หัวใจและวิสัยทัศน์ของพ่อ จะกว้างไกลเกินกว่าจินตนาการของเขามากนัก "ขอบคุณครับพ่อ" คำพูดนับพันหมื่น สุดท้ายรวมเหลือเพียงประโยคเดียว "ขอบคุณทำไมกัน" หม่ากั๋วเหลียงโบกมือ หันกลับไปจับคันเบ็ดใหม่ "เอาล่ะ คุยธุระจบแล้ว ก็ตั้งใจตกปลาซะ ถ้าแม่แกรู้ว่าพ่อพาแกออกมาแล้วไม่ได้ปลาติดมือกลับไปสักตัว เดี๋ยวแกจะโดนแม่บ่นเอา"